Θυμάστε τους «μπουσισμούς»; Ετσι βαφτίστηκαν τα μαργαριτάρια που εκστόμιζε ο Τζορτζ Μπους ο Νεότερος και άφηναν άναυδους τους ακροατές του ή, έστω, πολλούς από αυτούς. Επί προεδρίας του είχαν εκδοθεί τουλάχιστον τέσσερις τέτοιες ανθολογίες – χαρακτηριστικός είναι ο τίτλος μίας απ’ αυτές: «Ο Μπους σε πόλεμο (με την αγγλική γλώσσα)».
Τώρα ο Ντόναλντ Τραμπ δεν βρίσκεται σε πόλεμο με τη γλώσσα, αλλά με την αλήθεια και την κοινή λογική, την αξιοπρέπεια και τη δημοκρατία. Οι «τραμπισμοί» του έχουν γραπτή μορφή, είναι τα tweets (περισσότερο «κρωξίματα» παρά «τιτιβίσματα»), ένας κατακλυσμός από προσβολές, απειλές, επίδειξη δύναμης, αλαζονείας…
Οπως διαβάζουμε, πρόσφατα κυκλοφόρησαν τέσσερα σατιρικά βιβλία αφιερωμένα στον Τραμπ, τα οποία αμφισβητούν ευθέως τη νοημοσύνη του. Π.χ., το ένα είναι ένα είδος κουίζ που ζητά από τον αναγνώστη να συγκρίνει τη γάτα του με τον Τραμπ ως προς την ευφυΐα και άλλες ιδιότητες.
Εχω συναντήσει αρκετούς ανθρώπους, δημοκρατικών πεποιθήσεων, που αρνούνται να συζητήσουν σοβαρά για τον Αμερικανό πρόεδρο. «Α, τον γελοίο!», λένε και ξεμπερδεύουν. Πράγματι, η γελοιότητα ξεχειλίζει ως προς την πόζα και το θράσος του.
Ομως ο Τραμπ δεν είναι απλά γελοίος – «είστε μπανάλ, κύριε Τραμπ», πιθανόν να του έλεγε η Μαντάμ Σουσού, αν τον συναντούσε. Είναι επικίνδυνος και όχι μόνο για τους Αμερικανούς πολίτες, αλλά και για τη Μέση Ανατολή, την Ελλάδα και τον κόσμο ολάκερο. Η δολοφονία του Ιρανού στρατηγού Κασέμ Σουλεϊμανί δικαιώνει τον Ρόμπερτ ντε Νίρο που χαρακτήρισε τον Τραμπ «γκάνγκστερ», προσθέτοντας: «Μόνο που δεν είναι καν ένας καλός γκάνγκστερ. Οι γκάνγκστερ έχουν κώδικα τιμής. Τους σφίγγεις το χέρι, έχεις τον λόγο τους και εκείνοι τον δικό σου». Το γεγονός ότι έχει σουτάρει τους περισσότερους από τους αρχικούς συμβούλους και συνεργάτες του δίνει ένα μέτρο της αξιοπιστίας του «λόγου» του.
Εύκολο κι εκτονωτικό είναι το να γελάμε με το πορτοκαλί μαλλί του ή τις τουιτερικές κορόνες του, όπως εύκολο είναι, στην πρακτική του βουντού, να τρυπάει κανείς με καρφίτσες ένα κέρινο ομοίωμα του Κακού. Ομως στην προκειμένη περίπτωση, το Κακό είναι πάνοπλο και αδίστακτο και διαθέτει ισχυρούς επιχειρηματικούς συμμάχους – γι’ αυτό και τα τσιμπήματα δεν το ενοχλούν. (Εξάλλου, ο Τραμπ είναι η επίσημη βιτρίνα του Κακού και όχι ο πυρήνας του.) Και οι ψηφιακοί τραμπισμοί δεν είναι παρά το κραυγαλέο περιτύλιγμα των αιματηρών τραμπ(ουκ)ισμών, ενώ ολόγυρά μας δεν ηχούν τα απλά τύμπανα αλλά οι γκρανκάσες του πολέμου.
