Οι δεσμοί μου με την Κύπρο και τους Κύπριους χρονολογούνται από το 1970, όταν ξενιτεύτηκα από την Ελλάδα στο Λονδίνο για σπουδές. Μη έχοντας τα μέσα να σπουδάσω αναζήτησα δουλειά, την οποία μου έδωσαν Κύπριοι επιχειρηματίες της βρετανικής πρωτεύουσας, που ήταν ιδιοκτήτες food stores και εστιατορίων σε Bayswater και Camden Town, όπου βρισκόταν το κυπριακό Παροικιακό Κέντρο, που έγινε κέντρο και εκδηλώσεων εναντίον της δικτατορίας στην Ελλάδα.
Από τις μέχρι τώρα επισκέψεις μου στο νησί, δεν σβήνουν από τη μνήμη μου τουλάχιστον δύο, με πρώτη αυτή του 1994, όταν συνάντησα στη Λευκωσία τη σπουδαία Τουρκοκύπρια ποιήτρια Νεσιέ Γιασίν, της οποίας το ποίημα «Ποιο Μισό;», μελοποιημένο από τον Μάριο Τόκα, έχει γίνει κάτι σαν ύμνος του κινήματος της επανένωσης.
Με εκείνη τη συνάντηση μπόρεσα να καταλάβω τι σήμαινε το κατοχικό τείχος. Ρωτώντας τη Νεσιέ από πού και πώς ήρθε στη συνάντησή μας, μου είπε από την άλλη πλευρά του τείχους, αλλά για να κάνει μια διαδρομή περίπου δέκα λεπτών με τα πόδια, χρειάστηκε να ακολουθήσει αεροπορικώς τη διαδρομή Λευκωσία-Κωνσταντινούπολη-Αθήνα-Λάρνακα.
Η ιστορία αυτή με είχε συγκλονίσει κυριολεκτικά και είχα γράψει ένα άρθρο με τίτλο «Από Λευκωσία σε Λευκωσία μέσω Κωνσταντινούπολης, Αθηνών και Λάρνακας. Ιδού η κυπριακή τραγωδία».
Η δεύτερη επίσκεψη που θυμάμαι έντονα ήταν στις 15 Αυγούστου 1996, όταν ταξίδεψα εκτάκτως από την Αθήνα για να παραστώ στην κηδεία του αντικατοχικού διαδηλωτή Σολωμού Σολωμού στο Παραλίμνι που είχε δολοφονηθεί την προηγούμενη μέρα στη Δερύνεια. Σύμπασα η πολιτική ηγεσία της ελεύθερης Κύπρου είχε παρακολουθήσει τη νεκρώσιμη τελετή, ενώ οι Ελλαδίτες κομματικοί εκπρόσωποι είχαμε εκφωνήσει δίλεπτους επικήδειους.
Εχω επισκεφθεί μερικές φορές και την τουρκοκυπριακή κοινότητα, συναντώμενος με αριστερούς και προοδευτικούς ηγέτες της, από τον Ταλάτ μέχρι τον Μουσταφά Ακιντζί, αλλά μεγαλύτερη συγκίνηση ένιωσα όταν επισκέφθηκα τον τάφο του Οζκέρ Οζκιούρ, ανοίγοντας πανό με το σύνθημα στα τουρκικά «Yasasin Baris», που σημαίνει ζήτω η ειρήνη.
Είκοσι δύο ταξίδια έχω κάνει στην Κύπρο, για πολιτικούς λόγους, δυστυχώς, κανένα για τουριστικούς, και το εικοστό τρίτο έγινε για την παρουσίαση του βιβλίου μου «Λαμπράκης-Κύπρος: Κοινή Πορεία Ειρήνης», πριν από λίγο καιρό στη Δημοσιογραφική Εστία Κύπρου. Με χαρά συνάντησα Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους αγωνιστές της ειρήνης.
* μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ
