Υπάρχουν στον ΣΥΡΙΖΑ λίγα στελέχη και βουλευτές, που ελάχιστα αντιλαμβάνονται ότι το κράτος ως πλέγμα θεσμών, στο πλαίσιο των πολυσχιδών υποχρεώσεών του, έχει ως γενική λειτουργία και την τήρηση της έννομης τάξης από όλους. Αυτό ισχύει εντονότερα στην Ελλάδα λόγω της ιστορικά εμπεδωμένης φαυλότητας των ισχυρών αλλά και αρκετών αδύναμων. Παρότι είναι προφανές πως το περιεχόμενο της έννομης τάξης αλλάζει με βάση την εκάστοτε πλειοψηφία της Βουλής, ωστόσο το γενικό πλαίσιο των θεμελιωδών δημοκρατικών αρχών παραμένει σταθερό ή, ακόμη καλύτερα, μπορεί να εμπλουτίζεται – όχι όμως να αμβλύνεται επιλεκτικά διά παραλείψεων ή καιροσκοπισμού βουλευτών και κομματικών παραγόντων. Ετσι δεν ασκούσαν την έννομη τάξη Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ επί δεκαετίες; Η κυβέρνηση ήδη στο επίπεδο των κοινωνικών αδικιών, τουλάχιστον των πλέον κραυγαλέων, αλλά και σε ζητήματα δικαιωμάτων έχει τάχιστα ξεκινήσει ορισμένες νομοθετικές μεταρρυθμίσεις – παρά τους ευρωπαϊκούς ανέμους και τις χρηματοδοτικές θύελλες.
Αντίθετα με τις έμπρακτες προσπάθειες της κυβέρνησης και παρά την κρισιμότητα των στιγμών για όλη τη χώρα, υπάρχουν βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και κομματικά στελέχη που έχουν κολλήσει στον παλιό ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς για τούτο να παραλείψουν τη χρήση των νέων δυνατοτήτων τους ως κυβερνητικοί. Εκείνος ο βουλευτής που δήλωσε ανέκαθεν ελευθεριακός και νυν «πλασιέ» της κυβέρνησης προκειμένου να αποκτήσει δωρεάν αυτοκίνητο, εκφράζει το απολιτικό πνεύμα, τη σύγχυση, την ασχετοσύνη αλλά και τον αριστερίστικο καιροσκοπισμό και άλλων. Εννοώ εκείνους που στο όνομα της υπεράσπισης ειδικών δικαιωμάτων μικρών περιθωριακών ομάδων, τις οποίες έχουν αναλάβει εργολαβικά, σπεύδουν να στηρίζουν καταλήψεις ή να υπερασπίζονται το κράτος των Εξαρχείων, να βλέπουν έγκλειστους τρομοκράτες σαν συντρόφους τους, να κατακερματίζουν ιδεολογικά και ενίοτε έμπρακτα τα δικαιώματα όλων. Αντίθετα, ξεχνάνε με χαρακτηριστικό καιροσκοπισμό την ποικίλη εγκληματικότητα και τον χουλιγκανισμό που ενδημούν σε τμήματα των προστατευόμενών τους αντιεξουσιαστών.
Πολλά χαρακτηριστικά συνυπάρχουν στην ιδεολογία αυτού του είδους κομματικών και βουλευτών αριστεριστών. Το πνεύμα γκρουπούσκουλου συγχέεται στο μυαλό τους με την άσκηση κυβερνητικής πολιτικής, οι παρεούλες και οι κύκλοι τους εμφανίζονται σαν να αποτελούν την αριστερή πρωτοπορία, ενώ προβάλλουν τις ιδεολογικές εμμονές τους (ενίοτε συνδεδεμένες με ψηφοθηρικούς υπολογισμούς) ως εάν να συνιστούν αρχέτυπα φρονημάτων υποχρεωτικών για όποιον θέλει να ορίζεται αριστερός. Θα ήταν λάθος να τους αποδώσουμε στην Αριστερή Πλατφόρμα του ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται περισσότερο για διάσπαρτους υπερεξειδικευμένους ακτιβιστές, κάτι σαν λομπίστες των δικαιωμάτων, οι οποίοι διαμορφώθηκαν κατά τη δύσκολη περίοδο του κόμματος έως τις εκλογές του 2012. Από τις δηλώσεις, τις ενέργειες και τις παραλείψεις τους δείχνουν να νομίζουν πως το 36,6% των Ελληνίδων και των Ελλήνων πολιτών που επέλεξαν τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου, αλλά και το σχεδόν διπλάσιο ποσοστό στήριξης προς την κυβέρνηση σήμερα, στηρίζουν μαζί και τα διάφορα ρεσάλτα των ποικίλων γκρουπούσκουλων αντιεξουσιαστών ανάμικτων με χούλιγκαν. Ρεσάλτα σε ΑΕΙ και φοιτητικά εστιατόρια, ρεσάλτα σε ραδιοφωνικούς σταθμούς και με την ευκαιρία ζητάνε και κάποιο παχύ κομμάτι από κάποιο προϋπολογισμό (όπως στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο) – αδιαφορώντας παγερά για όλη την κοινωνία.
Παλαιότερα είχε καεί σχεδόν ένα τετράγωνο στο κέντρο της Αθήνας, ένα ακόμη κτίριο και δολοφονήθηκαν τρεις πολίτες επειδή εργάζονταν σε τράπεζα. Εγγυώνται οι εν λόγω κομματικοί ακτιβιστές ότι αυτά δεν θα επαναληφθούν; Είναι σε θέση να εγγυηθούν το οτιδήποτε; Παρά ταύτα ως φλεγόμενοι ιδεολόγοι, και με μπόλικη στρεψοδικία, έσπευσαν πρώτοι να αντιδράσουν δημόσια στις εύστοχες δηλώσεις του αναπληρωτή υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Γιάννη Πανούση, στην εφημερίδα «Τα Νέα», όπου διατύπωσε τα αυτονόητα: «Κυβερνώσα Αριστερά σημαίνει ισοελευθερία, δικαιώματα, κοινωνική πολιτική, δημόσιος έλεγχος, δικαιοσύνη… Αριστερή διακυβέρνηση δεν σημαίνει ανοχύρωτη χώρα… την Αριστερά τού Τίποτα δεν την έχει ανάγκη ο λαός και ο τόπος».
Ο υπουργός Γιάννης Πανούσης εκτιμώ πως επισήμανε ένα αδύνατο σημείο της κυβέρνησης. Οσο με εξαιρετικό σθένος, δημοκρατικό ήθος και αποτελεσματικότητα η κυβέρνηση της χώρας διαχειρίζεται τις δύσκολες και επικίνδυνες διαπραγματεύσεις με τους Ευρωπαίους και ταυτοχρόνως προωθεί τις πρώτες μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό, τόσο στο ζήτημα του ελέγχου του κράτους και της αντιμετώπισης επιθετικών διάσπαρτων ανομικών εκδηλώσεων εμφανίζεται διστακτική, ενοχοποιημένη. Αυτό, πιστεύω, οφείλεται σε εσωκομματικές ιδεολογικές αναστολές που έρχονται από παλιά. Ωστόσο, τώρα πλέον, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η κυβέρνηση. Και σε αντίθεση με τις μνημονιακές κυβερνήσεις εκκρεμεί να «τους ταράξουμε στη νομιμότητα», όπως έχει δηλώσει ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Εννοείται έννομη τάξη για τους πάντες, όπως άλλωστε επιβάλλουν οι αρχές της Δημοκρατίας που εγγράφονται στο Σύνταγμα. Συνεπώς, ας επαναληφθεί για να εμπεδωθεί: «αριστερή διακυβέρνηση δεν σημαίνει ανοχύρωτη χώρα» και «την Αριστερά τού Τίποτα δεν την έχει ανάγκη ο λαός και ο τόπος».
*ομότιμος καθηγητής Ιστορίας, Ιόνιο Πανεπιστήμιο
