Στις Δημοκρατίες η ισότητα -ίση μεταχείριση των πολιτών, ίσες ευκαιρίες για ευτυχή ζωή, πρόσβαση σε αγαθά, ίση προστασία της ανθρώπινης αξιοπρέπειας- αποτελεί προϋπόθεση ορθής λειτουργίας του πολιτεύματος. Στις Δημοκρατίες η ισότητα δεν είναι προαιρετική, είναι αναγκαία.
Το ζήτημα που προέκυψε με την ψηφοφορία για τις διακρίσεις δεν αφορά τόσο το ερώτημα «είναι αναγκαία η ισότητα;». Αυτό το ερώτημα έχει απαντηθεί. Αφορά το ερώτημα «πόση ισότητα είναι αναγκαία και για ποιους;».
Η αναμενόμενη (;) απάντηση είναι ότι αναγκαία είναι η όσο το δυνατόν περισσότερη ισότητα για όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους διότι κατ’ αυτόν τον τρόπο βελτιώνεται η ποιότητα ζωής των πολιτών ενώ, ταυτόχρονα, βελτιώνεται και η ποιότητα της δημοκρατίας. Οποιαδήποτε άλλη απάντηση αποτελεί εσκεμμένη διαιώνιση των προβληματικών πτυχών της Ελληνικής Δημοκρατίας ή και απόπειρα επιδείνωσής τους.
Μα μήπως υπερβάλλουμε; Πόσο χειρότερη μπορεί να γίνει η ζωή των πολιτών αν υποστούν διακρίσεις; Τρομερά, οι διακρίσεις δεν είναι απλώς κάτι που μας κάνει να αισθανόμαστε άσχημα όταν το υποστούμε (επιπτώσεις στην ψυχική υγεία).
Οι διακρίσεις αποκλείουν τους ανθρώπους από την πρόσβαση σε κάθε είδους αγαθά (υλικά και μη) οδηγώντας σε φτώχεια, μη ασφαλές κοινωνικό περιβάλλον, χειρότερη υγεία, εκπαίδευση, χειρότερη ή καθόλου περίθαλψη, χειρότερη ή καθόλου προστασία από τα όργανα και τους θεσμούς της Δικαιοσύνης κ.ο.κ.
Αρα, 178 προνομιούχοι καταδίκασαν χιλιάδες ανθρώπων σε ζωές που οι ίδιοι θα φοβούνταν να ζήσουν. Δεν υπάρχει κανένα λογικό επιχείρημα που να δικαιολογεί το να επιθυμούν οι βουλευτές την έκθεση των πολιτών στους κινδύνους των διακρίσεων.
Η καταψήφιση της προστασίας από τις διακρίσεις είναι η μετατροπή των προσωπικών προκαταλήψεων του καθενός (βουλευτή) σε νόμους του κράτους. Οι βουλευτές δεν ψήφισαν με κριτήριο το κοινό καλό και την ποιότητα της δημοκρατίας, αλλά με γνώμονα την προσωπική τους αντιπάθεια προς συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων. Λειτούργησαν σαν οι «άλλοι», οι «διαφορετικοί» να χτύπησαν την πόρτα του σπιτιού τους και απάντησαν σαν μια ολόκληρη δημοκρατική χώρα να είναι προέκταση του σαλονιού τους.
Οι πολιτικές αποφάσεις οφείλουν να έχουν αντιπροσωπευτικό και όχι προσωπικό χαρακτήρα. Οι πολιτικοί οφείλουν να δρουν με γνώμονα τις γνώσεις (όχι τις προκαταλήψεις) και στόχο την πρόοδο (όχι την οπισθοδρόμηση).
Η άρνηση της βελτίωσης της ισότητας ισούται με άρνηση της βελτίωσης της δημοκρατίας. Με την καταψήφιση οι βουλευτές δεν έθιξαν, όπως επιθυμούσαν, τους «άλλους» αλλά έθιξαν το ίδιο το πολίτευμα. Σήμερα δεν έχασαν οι «άλλοι» αλλά όλοι.
* αποφοίτος του ΕΚΠΑ, του Πανεπιστημίου του Γιορκ, υποψήφιας διδάκτορος Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Κύπρου
