46 χρόνια

Κι όμως, έχουν περάσει 46 χρόνια. 17 Νοεμβρίου του 1973. Μαθητής στην τελική τάξη του Λυκείου, θυμάμαι την ένταση των ημερών, τα δακρυγόνα, την αστυνομία σε έξαρση βίας, την αγωνία των γονέων για τα παιδιά τους, την ελπίδα των νέων για ελευθερία, την επιθυμία όλων για αποκατάσταση της δημοκρατίας.

Την κατάληξη τη γνωρίζουμε όλοι. Νεκροί, τραυματίες, συλλήψεις, ΕΑΤ-ΕΣΑ σε επαναλειτουργία, ξερονήσια, σκληρότερη μορφή της χούντας με τον Ιωαννίδη. Επρεπε να έρθει η θυσία της Κύπρου για να απαλλαγούμε από τα φεγγοβόλα μηδενικά που μας κάθισαν στον σβέρκο 7 χρόνια. Το Πολυτεχνείο ήταν μια στιγμή έξαρσης της ελληνικής νεολαίας. Αιμοδότης ήταν το φοιτητικό κίνημα.

Η στάση των υπαρχόντων εν υπνώσει κομμάτων υπήρξε αμφιλεγόμενη. Και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, αφού οι νέοι κινήθηκαν από αγάπη για το ύψιστο αγαθό. Την ελευθερία. Ας θυμηθούμε με την ευκαιρία αυτή ότι η ελευθερία, όπως και η δημοκρατία, δεν είναι δεδομένη. Είναι ανθρώπινο κατόρθωμα. Δεν κληρονομείται απλά. Πρέπει να αιμοδοτείται από τη σκέψη μας, από το αίσθημά μας και κυρίως από τη γνώση της Ιστορίας.

Θα γιορτάσουμε πάλι για το Πολυτεχνείο. Λέξεις, σύμβολα, εικόνες θα περισσέψουν. Φοβάμαι ότι αυτό που θα λείψει είναι η αυθεντική συγκίνηση. Και βέβαια θα καταδικάσουμε πάλι με λόγια παχιά τη βία, αφού πρώτα τη ζήσουμε και την ανεχτούμε στους δρόμους από τους γνωστούς ταραχοποιούς μας και τη δημόσια δύναμη που θα απαντά. Το πιο αποκαλυπτικό θα ήταν να γιορτάζουμε την επέτειο με διαλέξεις, ομιλίες και ουσιαστικές συζητήσεις στα εκπαιδευτικά ιδρύματα και τους εργασιακούς χώρους, χωρίς φλάμπουρα και φωνές, αλλά με κατάθεση γνώσης και διάλογο.

Για να μάθουμε τι ήταν αυτό που έφερε τη δικτατορία. Ποιες ευθύνες επιμερίζονται σε όλους. Το να περιορίζουμε τον εορτασμό σε πορείες και διαδηλώσεις με τη γνωστή κατάληξη, δεν αξίζει στους ανθρώπους που αγωνίστηκαν. Απλά παριστάνουμε ότι μας ενδιαφέρει η Ιστορία. Μια Ιστορία που την έφτιαξαν εκείνοι που θυσιάστηκαν 46 χρόνια πριν.