Η κυρά που μου χάρισε τα πρώτα μου σκαρπίνια

Είχα να ακούσω για εκείνη πολλές δεκαετίες, ούτε ήξερα μέχρι πρόσφατα ότι ζούσε. Ζει, όμως, και είναι 101 ετών, η κυρά του Καταραχιού, Μαρία Ζουμπάκη, την οποία επισκέφθηκα στο σπίτι της, με την ευκαιρία της παρουσίασης στον Πύργο του βιβλίου μου «Λαμπράκης-Κύπρος: Κοινή Πορεία Ειρήνης». Εκδήλωση στην οποία παρέστησαν οι δύο γιοι της, Κώστας και Ανάστος, οι οποίοι με ενημέρωσαν για την κατάσταση της μητέρας τους.

Θυμήθηκα και διηγήθηκα στα δύο -μεγάλα πλέον σαν και εμένα- παιδιά πως μια ημέρα του 1959, με καταρρακτώδη βροχή, πηγαίνοντας με τον μικρότερο αδελφό μου, Ζαχαρία, στο Δημοτικό Σχολείο Καταραχίου, αγροτικού συνοικισμού του Πύργου, είχαμε βραχεί ώς το μεδούλι και οι γαλότσες που φορούσαμε ήταν μέσα στις λάσπες. Με λίγα λόγια, είχαμε πουντιάσει και κινδυνεύαμε να αρρωστήσουμε. Ομπρέλα δεν είχαμε, αφού κάτι τέτοιο ήταν πολυτέλεια για τις τότε φτωχές αγροτικές οικογένειες, ιδιαίτερα για τη δική μας, που την αποτελούσαν οι δύο γονείς, τα δέκα παιδιά τους και ο πατέρας του πατέρα μου, Κωνσταντής.

Μας είδε, λοιπόν, η κυρία Μαρία, καθώς περνούσαμε μπροστά από το σπίτι της οικογένειας Νίκου Ζουμπάκη, και μας άνοιξε την πόρτα. «Σταθείτε -μας είπε- μέχρι να σταματήσει η βροχή». Μας φίλεψε από ένα μουστοκούλουρο, είδε ότι τα δικά μου παπούτσια ήταν διαλυμένα, τα έβγαλε, μπήκε στο δωμάτιο και έφερε ένα ζευγάρι σκαρπίνια που μου τα φόρεσε η ίδια. Για μένα ήταν ένα αναπάντεχο δώρο, που μου έδωσε μεγάλη χαρά, αφού πρώτη φορά θα φορούσα δερμάτινα παπούτσια.

Η πράξη αυτή αλληλεγγύης της Μαρίας Ζουμπάκη έχει χαραχτεί βαθιά στη μνήμη μου. Δεν την ήξεραν ούτε τα παιδιά της. Το εντυπωσιακό είναι ότι, παρότι κατάκοιτη, με αναγνώρισε και μπόρεσε να μου πει μία μόνο φράση: «Μοιάζεις του πατέρα σου». Οι γονείς μου, Αγησίλαος Τριγάζης και Αστέρω Γεωργούλια, πάλεψαν σε όλη τους τη ζωή για ένα καλύτερο μέλλον, μετακομίζοντας το 1995 από το ορεινό χωριό Μίνθη στον Πύργο Ηλείας.

Με άλλα λόγια, από μικρό παιδί υπήρξα εσωτερικός μετανάστης, ενώ στα 19 μου ξενιτεύτηκα στο Λονδίνο για σπουδές, όπου και κόλλησα τα πρώτα μου ένσημα ως εργαζόμενος. Γι’ αυτό πιστεύω ότι έχω ριζωμένη μέσα μου την ανθρώπινη αλληλεγγύη, κυρίως με τους μετανάστες και πρόσφυγες.

Να ’σαι καλά, κυρία Μαρία, που μου έδωσες ένα πρώτο μάθημα αλληλεγγύης!

*μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ