Εκεχειρία στη σύγκρουση του Τραμπ με το Κογκρέσο επιχειρεί να διασφαλίσει η συμφωνία για πενθήμερη κατάπαυση του πυρός, που απέσπασε προχθές Πέμπτη από τον Ερντογάν ο αντιπρόεδρος Πενς.
Είναι προφανές ότι τα όσα προβλέπονται από τη συμφωνία δεν είναι κατοχυρωμένα κέρδη για την Τουρκία, καθώς εκκρεμεί η κρίσιμη συνάντηση Πούτιν-Ερντογάν την ερχόμενη εβδομάδα, με το Κρεμλίνο να έχει ήδη δραστηριοποιηθεί ως μεσολαβητής ανάμεσα στην Αγκυρα και τη Δαμασκό.
Η Μόσχα θα επιβάλει στη Δαμασκό να εγγυηθεί την ασφάλεια της Τουρκίας, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν πρόκειται να αποδεχθεί την παρατεταμένη, και πολύ περισσότερο μόνιμη παρουσία τουρκικών δυνάμεων σε Ζώνη Ασφαλείας εντός της Βορειοανατολικής Συρίας.
Η επίσκεψη Πενς στην Αγκυρα είναι προσπάθεια περιορισμού ζημιών, με τον Τραμπ να προσπαθεί να πιστωθεί τον τερματισμό μιας πολεμικής σύγκρουσης, την οποία ο ίδιος πυροδότησε πριν από από λίγες μέρες.
Σε πρόσφατες δηλώσεις του ο Ερντογάν υπογράμμισε, ότι αυτό που προέχει είναι η αποχώρηση των Κουρδικών Δυνάμεων, ακόμη και αν τη θέση τους πάρουν οι δυνάμεις του Ασσαντ.
Με δυο λόγια, η συμφωνία Ερντογάν – Πενς αποβλέπει, πρώτον, στο να εκτονώσει την ανταρσία του Κογκρέσου απέναντι στον Λευκό Οίκο και, δεύτερον, στο να επιτρέψει στον Ερντογάν να διαχειρισθεί το κόστος των υποχωρήσεων που θα υπαγορευθούν από την επιδιαιτησία του Πούτιν.
Ο Τραμπ γνώριζε πολύ καλά ότι αν το Kογκρέσο υιοθετούσε σκληρές κυρώσεις κατά της Τουρκίας, με την ενισχυμένη πλειοψηφία των δύο τρίτων που δεν ανατρέπεται από τον Λευκό Οίκο, τότε η εξέλιξη αυτή θα ισοδυναμούσε με βαριά σε βάρος του πολιτική μομφή.
Η αλλοπρόσαλλη και αντιφατική πολιτική Τραμπ στη Συρία αποδείχτηκε ήδη όπλο στα χέρια των αντιπάλων του, πολύ ισχυρότερο από ό,τι οι υποθέσεις της ανάμειξης του Κρεμλίνου στις εκλογές του 2016, αλλά και το υπό εξέταση τηλεφώνημα του προέδρου με τον Ουκρανό ομόλογο του.
Ολες οι κινήσεις του Τραμπ τις τελευταίες ημέρες, από τις σκληρές φραστικές απειλές κατά της Τουρκίας, τη δημοσιοποίηση της επιστολής του στον Ερντογάν, είναι μια προσπάθεια να αποφύγει τη μομφή του Κογκρέσου.
Η αποσάθρωση της ηγεμονικής – επιδιαιτητικής αξιοπιστίας των ΗΠΑ στην ευρύτερη Μέση Ανατολή είναι μια σκληρή πραγματικότητα, την οποία δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει.
Προσπαθώντας, ταυτόχρονα, να κατευνάσει και να πιέσει και τον Ερντογάν και το Κογκρέσο, ο Τραμπ αντιφάσκει και αυτοακυρώνεται κάθε μέρα που περνά και πολλαπλασιάζει τη ζημιά που προκαλεί στην εικόνα της χώρας του.
Ολα τα παραπάνω είναι μια νέα πραγματικότητα, η οποία προέκυψε μετά το μοιραίο τηλεφώνημα Τραμπ – Ερντογάν που άναψε το «Πράσινο Φως» στην εισβολή τουρκικών δυνάμεων στην Βορειοανατολική Συρία.
Η «άγνοια κινδύνου» –για τις παρενέργειες του μοιραίου τηλεφωνήματος– αποτυπώθηκε και στον καθορισμό της επίσκεψης Ερντογάν στο Λευκό Οίκο για τις 13/11, προφανώς σε μια δυναμική συνολικής εξομάλυνσης των διμερών σχέσεων ΗΠΑ-Τουρκίας.
Με τα σημερινά δεδομένα, η μετάβαση Ερντογάν στην Ουάσιγκτον, ακόμη και μετά την επίσκεψη Πενς στην Αγκυρα, είναι μια κίνηση που μπορεί ενδεχομένως να έχει υψηλό πολιτικό κόστος για τον Λευκό Οίκο.
Η κρίση εμπιστοσύνης ανάμεσα στον Λευκό Οίκο και τους Ρεπουμπλικάνους στο Κογκρέσο έχει ανοίξει πληγές που δεν θα κλείσουν εύκολα.
