Τον Νοέμβριο του 1956, Βρετανία και Γαλλία κατέλαβαν τη Διώρυγα του Σουέζ σε μια ύστατη προσπάθεια να διατηρήσουν την παρουσία και επιρροή τους στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και τον αραβομουσουλμανικό κόσμο συνολικά.
Είχε προηγηθεί τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς η εθνικοποίηση από τον Νάσερ της Διώρυγας του Σουέζ που τη διαχειριζόταν αγγλογαλλική εταιρεία.
Η επέμβαση κατέληξε σε ένα διπλωματικό φιάσκο, με τη Μόσχα να απαιτεί με τελεσίγραφο την αποχώρησή τους και την Ουάσινγκτον να κρατά αποστάσεις από το Παρίσι και το Λονδίνο.
Με το φιάσκο του Σουέζ τερματίστηκε κάθε ουσιαστικός ρόλος της Γαλλίας και της Βρετανίας στην ευρύτερη περιοχή.
Τα όσα εκτυλίσσονται τα τελευταίο δεκαήμερο, μετά την απόφαση Τραμπ να ανάψει το «πράσινο φως» στην εισβολή της Τουρκίας στη Βορειοανατολική Συρία, είναι πολύ πιθανόν να καταγραφούν από τους ιστορικούς του μέλλοντος ως το Σουέζ των ΗΠΑ.
Μέσα σε λίγες μέρες οι ΗΠΑ πήραν την ευθύνη της πυροδότησης μιας πολεμικής σύγκρουσης με ανεξέλεγκτη δυναμική κλιμάκωσης και απρόβλεπτη κατάληξη.
Αυτό που αρχικά είχε φανεί ως εγκατάλειψη των Κούρδων, στον βωμό της αποτροπής μιας μετωπικής σύγκρουσης με την Τουρκία, εξελίσσεται σε μια ταυτόχρονη απώλεια της αξιοπιστίας της Ουάσινγκτον σε δύο μέτωπα:
● Με τους Κούρδους της Συρίας οι οποίοι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο θα αποδεχτούν την επάνοδό τους υπό τον έλεγχο της Δαμασκού.
● Με τον Ερντογάν, ο οποίος λίγες μέρες μετά το «πράσινο φως» του Τραμπ και την πρόσκλησή του στον Λευκό Οίκο στις 13/11, εισπράττει τις πρώτες κυρώσεις από τον Λευκό Οίκο!
Προφανώς προτεραιότητα του Τραμπ είναι να προλάβει μια διακομματική ανταρσία του Κογκρέσου κατά της πολιτικής του στη Συρία με εκ των υστέρων αποστασιοποίηση από τον Ερντογάν.
Με τη Ρωσία του Πούτιν να μεσολαβεί μεταξύ Ασαντ και Κούρδων της Συρίας αλλά και μεταξύ Δαμασκού και Αγκυρας, η αναγγελία της προσεχούς περιοδείας του αντιπροέδρου Πενς στην περιοχή προβάλλει σαν ακόμη ένα πυροτέχνημα του Λευκού Οίκου στην προσπάθεια κατευνασμού του Κογκρέσου.
