Οι Ευκλείδης Τσακαλώτος, Νίκος Παππάς, Γρηγόρης Λιόνης και Θεόδωρος Μαργαρίτης, σχολίασαν στην «Εφημερίδα των Συντακτών» τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ.
«Στην εποχή των θαυμάτων»
Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος δήλωσε στην «Εφ.Συν»:
«Από τότε που ο Κύριός μας πολλαπλασίαζε τα καρβέλια και τα ψάρια και μετέτρεπε το νερό σε εξαίσιο κρασί, είχαμε να δούμε τόσα εντυπωσιακά φαινόμενα όπως τον πολλαπλασιασμό των φορολογικών εσόδων μέσα σε δύο μήνες και τη ραγδαία ποιοτική βελτίωση στην προοπτική για νέες επενδύσεις και αυξημένους ρυθμούς ανάπτυξης.
Η Ν.Δ. φαίνεται να πιστεύει ότι η εποχή των θαυμάτων δεν έχει τελειώσει, σε αντίθεση με την πλειοψηφία των θεολόγων».
Στις καλένδες το θέμα των πλεονασμάτων
Του Θεόδωρου Μαργαρίτη*
Ο πρωθυπουργός είναι αλήθεια ότι με χαμηλούς τόνους παρουσίασε τους σχεδιασμούς του. Χαμήλωσε όμως υπερβολικά τον πήχη της διαπραγμάτευσης για τα υπερπλεονάσματα. Πρόκειται για επιλογή που δημιουργεί εύλογα την αίσθηση ότι παραπέμπει το κρίσιμο αυτό πρόβλημα στις καλένδες. Γιατί υποτιμά το timing της πρόσφατης ετυμηγορίας του ελληνικού λαού ως μια νέα βάση για την άμεση διαπραγμάτευση με τους δανειστές. Παράλληλα, φαίνεται ότι εγκαταλείπει πλήρως την απαράδεκτη δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ για το λεγόμενο Υπερταμείο, που πλήττει τη δημόσια περιουσία. Η Ν.Δ. σιωπά σε αυτό το θέμα διαιωνίζοντας μια πολύ κακή εξέλιξη για τη χώρα.
Στη συνολική εικόνα, ο πρωθυπουργός, ενώ αναφέρεται εκτενώς στην υπόθεση των επενδύσεων και της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, είναι φειδωλός σε ό,τι αφορά τον κόσμο της εργασίας. Οι μισθοί, τα δικαιώματα, οι κλαδικές συμβάσεις, η κριτική στις μεσαιωνικές εργασιακές σχέσεις είναι ζητήματα που δεν υπάρχουν στις προτεραιότητες της Ν.Δ. Κάποιες γενικόλογες διατυπώσεις αλλά καμία ιεράρχηση η οποία να στρέφει την προσοχή στις κοινωνικές ανισότητες και στην υπεράσπιση των εργαζομένων σε μια εποχή που παραδόξως αυξάνεται ο πλούτος και ταυτόχρονα μεγεθύνεται η νέα φτώχεια.
Για το Κίνημα Αλλαγής, το κοινωνικό κράτος, η στήριξη των εργαζομένων, τα κοινωνικά δικαιώματα αποτελούν βασικές συνιστώσες ενός προγράμματος ανασύνταξης της χώρας μαζί με την αποδοχή της ελεύθερης αγοράς, της επιχειρηματικότητας, της διευκόλυνσης των επενδύσεων. Το Κίνημα Αλλαγής δεν θα συμπράξει σε πολιτικές που από το ένα άκρο, αυτό δηλαδή της φοβίας απέναντι σε οτιδήποτε ιδιωτικό σε επιχειρηματικές δραστηριότητες, τείνουν να οδηγήσουν στο άλλο άκρο σύμφωνα με το οποίο οι εργαζόμενοι, για να συμβάλουν στις διακηρύξεις περί ανάπτυξης, θα εργάζονται σε συνθήκες γαλέρας.
*Μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του Κινήματος Αλλαγής
Ποιος θα κερδίσει από την ανάπτυξη;
Του Γρηγόρη Λιόνη*
Η οικονομική πολιτική που εξήγγειλε ο Κ. Μητσοτάκης από τη ΔΕΘ δεν εκπλήσσει κανέναν. Δεν είναι άλλωστε «δικιά» του, ούτε καν «αποκλειστικότητά» του. Η «ανάπτυξη για όλους» της Ν.Δ. και η «δίκαιη ανάπτυξη» του ΣΥΡΙΖΑ είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Απόλυτη συμφωνία πως στρατηγικός στόχος είναι η επίτευξη της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Και η συνταγή είναι γνωστή, περιέχεται άλλωστε και στο 3ο Μνημόνιο που ψήφισε μαζί η Ν.Δ. και ο ΣΥΡΙΖΑ. Γην και ύδωρ στο μεγάλο κεφάλαιο.
Αυτός είναι ο πυρήνας των μέτρων που εξήγγειλε ο Κ. Μητσοτάκης, αν και η «εξωστρεφής» πια ελληνική οικονομία θα υποστεί μεγαλύτερες συνέπειες από μια διεθνή οικονομική αναταραχή, που φαντάζει ολοένα και πιο πιθανή.
Ωστόσο, τα μέτρα της κυβέρνησης για νέα δραστική μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων, που τελικά δεν θα πληρώνουν φόρους, για νέα πακέτα χρηματοδότησης του κεφαλαίου, για απλοποίηση των αδειοδοτήσεων, δηλαδή η καταπάτηση της όποιας περιβαλλοντικής προστασίας, σηματοδοτούν τη συνέχιση της ανάπτυξης σε βάρος του λαού. Σηματοδοτούν νέες θυσίες για τους εργαζόμενους στον βωμό της κερδοφορίας, αφού θα πληρώσουν τις φοροαπαλλαγές των επιχειρήσεων, θα δουν δάση, παραλίες και βουνοκορυφές να «αξιοποιούνται» στον βωμό της κερδοφορίας των επιχειρήσεων.
Το ερώτημα που τίθεται είναι αν μπορούν να κερδίσουν κάτι και οι εργαζόμενοι από την καπιταλιστική ανάπτυξη. Η Τράπεζα της Ελλάδος πάντως λέει πως όχι, αφού τονίζει πως η φθηνή εργατική δύναμη είναι το κεντρικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, δηλαδή πως αυτή ανάπτυξη βασίζεται πάνω στις θυσίες των εργαζομένων.
Γι’ αυτό και το αστικό πρόγραμμα για την ανάπτυξη –είτε το διαχειρίζεται η Ν.Δ. είτε το διαχειριζόταν ο ΣΥΡΙΖΑ– δεν βελτιώνει τη θέση των εργαζομένων. Οσο και να προσπαθεί ο Κ. Μητσοτάκης να εξαπατήσει τους εργαζόμενους με παροχές–ψίχουλα, η αλήθεια είναι αυτή και είναι πικρή. Καπιταλιστική ανάπτυξη σημαίνει νέες, συνεχείς θυσίες για τον λαό. Γι’ αυτό και η ανάγκη για τον ριζικά διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης της εργατικής εξουσίας, του σοσιαλισμού, είναι περισσότερο επιτακτική από ποτέ.
*Υπεύθυνος του Τμήματος Οικονομίας της Κ.Ε. του ΚΚΕ
