Οι τέσσερις σταθμοί!

Το χρονικό της «διεύρυνσης» ξεκινάει από τις 6 Δεκεμβρίου του 2008 με τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου. Με αυθόρμητη μαζική τριήμερη εξέγερση που αιφνιδιάζει όσους πίστευαν ότι η ελληνική κοινωνία κοιμάται. Στα επεισόδια, τις καταλήψεις και τις συνελεύσεις συμμετέχουν απλοί πολίτες διαφόρων ηλικιών και κομμάτων και η διαμαρτυρία για τον θάνατο ενός παιδιού μας μετατρέπεται σε διαμαρτυρία για το πολιτικό σύστημα και τη διαχείριση της εξουσίας όλα τα προηγούμενα χρόνια. Πλήθος «απροσδιόριστο» και μη «ελεγχόμενο» – ΣΥΡΙΖΑ 4,6%.

Επόμενος σταθμός, ο Μάιος του 2011 με το κίνημα της πλατείας. Ο,τι πιο όμορφο έχω δει πολιτικά στη Μεταπολίτευση. Μαζικές ειρηνικές συγκεντρώσεις πολιτών χωρίς κόμματα, χωρίς σημαίες, χωρίς οργανώσεις. Ενας τεράστιος αριθμός ανθρώπων σ’ αυτήν την ευρωπαϊκή πρωτεύουσα έλεγε καθαρά «φτάνει πια, δεν είμαστε ηλίθιοι, ξέρουμε τι γίνεται, σταματήστε πριν να είναι πολύ αργά».

Μίλαγε για αλληλεγγύη, για κοινωνικό κράτος, για δικαιοσύνη, για αξιοκρατία, για ίσες ευκαιρίες και δικαιώματα, για μια κοινωνία που να είμαστε όλοι μαζί, πιασμένοι χέρι χέρι, κανένας μόνος του! Αρχές που υπάρχουν στην Αριστερά και που όλοι ενστερνίζονταν χωρίς απαραίτητα να είναι αριστεροί. Πλήθος «απροσδιόριστο» και μη «ελεγχόμενο» – ΣΥΡΙΖΑ 16,7%.

Τρίτος σταθμός, οι εκλογές του 2015 όπου αυτή η κοινωνική ανάγκη συναντήθηκε με τον Αλέξη Τσίπρα και την άγνωστη σε πολλούς τότε παρέα του. Τον Γιάνη, τη Ρένα, τη Ζωή, τον Νίκο. Οι επιθυμίες πολλές και άμεσες αλλά η πραγματικότητα σκληρή. Κάποιοι από την παρέα έφυγαν, αλλά ο κόσμος έμεινε και στο δημοψήφισμα και τον Σεπτέμβριο. Γιατί ο κόσμος έβλεπε μια προσπάθεια στη σωστή κατεύθυνση, με κάποια λάθη ίσως αλλά κοντά στις αρχές που είχε τόσο ανάγκη.

Καθημερινός αγώνας για να αλλάξουν οι παθογένειες χρόνων. Οι αλλαγές αυτές απαιτούν χρόνο και ωρίμανση αλλά ο κόσμος, ασχέτως αν ήταν ΣΥΡΙΖΑ ή όχι, τον εμπιστεύτηκε και τον στήριξε. Το «απροσδιόριστο» και μη «ελεγχόμενο» πλήθος είναι πλειοψηφία. Γι’ αυτό και το παλιό πολιτικό σύστημα έτρεξε να παρουσιάσει αυτή την τετραετία ως τη χειρότερη (!). Οι χρηματοδότες του μάς έλεγαν ότι η κυβέρνηση ήταν επικίνδυνη (!) και τα μέσα που το στήριζαν ότι έπρεπε να απαλλαγούμε από τους κατσαπλιάδες (!).

Τέταρτος σταθμός, φθινόπωρο 2019 – ΣΥΡΙΖΑ 31,5%. Οποιος στον ΣΥΡΙΖΑ βλέπει τη διεύρυνση ως αλλοίωση, τότε, με κάθε σεβασμό για την ιστορία, τις ιδέες και τον αγώνα μας, δεν έχει καταλάβει τι έχει συντελεστεί τα τελευταία χρόνια στην κοινωνία και τον ρόλο που έπαιξαν ο Τσίπρας και η ομάδα του για τον ΣΥΡΙΖΑ και την κοινωνία. Παίρνει τη θέση της συντήρησης και όχι της προόδου. Παίζει το παιχνίδι του παλιού πολιτικού συστήματος και χάνει την ευκαιρία να επαναπροσδιοριστεί η Αριστερά όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη.

* ηθοποιός