Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Η Κυρία της πλατείας
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Η Κυρία της πλατείας

  • A-
  • A+

Υπάρχουν πρόσωπα της παιδικής ηλικίας που μένουν στη μνήμη σαν πρόσωπα μη υπαρκτά, μορφές φτιαγμένες από άμμο, εύθραυστες. Η μνήμη όμως είναι ένα έπαθλο παρηγοριάς για τον καθημερινό θάνατο των ημερών, το μέρος όπου καταφεύγουμε για να ξαναγράψουμε και να διορθώσουμε την ιστορία της ζωής μας. Και –γιατί όχι;– ίσως δώσουμε στον εαυτό μας μία ακόμη ευκαιρία. Ισως τελικά αυτό να ποθούμε όλοι: μία ακόμη ευκαιρία.

Οι συμπατριώτες της, όσους ήξερα δηλαδή, αναφέρονταν πάντοτε σε αυτήν βάζοντας μπροστά το επίθετο «καημένη». Καημένη Μ. Τα χρόνια περνούσαν, και όλοι είχαν μια ιστορία να διηγηθούν για τη Μ., ένα πλάσμα καλόκαρδο και εύπιστο, που έβλεπε πάντα τη φωτεινή πλευρά της ζωής. Τη θυμάμαι πάντα καλοκαίρι. Σε ένα πεζούλι της πλατείας. Φαινόταν να αιωρείται πάνω από τη ζωή, ανίκανη να πατήσει στο έδαφος, να κινηθεί στην ίδια τροχιά με τους άλλους. Ως παιδί την απέφευγα, ίσως γιατί ένιωθα πως στεκόταν στην άκρη του γκρεμού της ζωής και κοιτούσε τον κόσμο κάτω άλλοτε με φόβο και άλλοτε με λαχτάρα. Δεν ήξερα πώς να το εξηγήσω. Την αγνοούσα και συνέχιζα το παιχνίδι. Ενα άλλο παιδί μού είπε μια μέρα: «Μην ασχολείσαι, είναι… “πειραγμένη”». Και έκανε τη χαρακτηριστική περιστροφική κίνηση του δαχτύλου στον κρόταφο. Ετσι, η Μ. ήταν σαν ένα γυμνό ηλεκτροφόρο καλώδιο που την αποφεύγαμε όλα τα παιδιά. Νομίζω και οι μεγάλοι. Τότε ήταν που μου πέρασε πρώτη φορά από το μυαλό πως «οι μεγάλοι» φοβούνται κι αυτοί, φοβούνται… αυτό που δεν ξέρουν. Το διαφορετικό.

Τη θυμόμουν πάντα νέα. Ετσι, όταν αυτό το καλοκαίρι γύρισα και την είδα πάλι να κάθεται στο πεζούλι της πλατείας, ηλικιωμένη πια, μου φάνηκε πως γέρασε και η πλατεία μαζί, και το χωριό, και ξαφνικά ο κόσμος όλος. Δεν ξέρω αν ήταν από τύψεις, από ενοχές, πάντως πήγα και κάθισα δίπλα της. Ετρωγε πασατέμπο. Οπως πάντα κοίταγε κάπου που εγώ δεν έβλεπα. Εβλεπα όμως πως το μέρος όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, την αγκάλιαζε με έναν τρόπο που δεν το έκαναν οι άνθρωποί του. Ας πούμε, το μεγάλο δέντρο, ένας γηραιός πλάτανος, είχε γείρει ελαφρώς, κι ένα κλαδί του άγγιζε σχεδόν τον ώμο της. Γύρω από το πεζούλι τιτίβιζαν πουλιά. Και μια τριανταφυλλιά λευκή από αυτές τις κοντούλες είχε ανθίσει πίσω από το πεζούλι. Δυο στρουμπουλές γάτες στα πόδια της έτρωγαν κι αυτές από τα σποράκια της. Η Μ. ανάμεσά τους δεν έμοιαζε καθόλου «καημένη», ήταν η Κυρία της πλατείας αυτής. Αυτό ήθελα να σας πω. Εμοιαζε σαν μια κυρά αρχόντισσα ενός τόπου άλλου, που εμείς δεν ξέρουμε και δεν θα βρούμε ποτέ. Μόνο τα ιδιαίτερα πλάσματα μπορούν να τον δουν, ζουν εκεί και… διόλου δεν νοιάζονται για το τι πιστεύουμε εμείς γι’ αυτά. Στον κόσμο της φύσης έχουν βρει μια περίοπτη θέση, ένα δικό τους βασίλειο.

ΑΠΟΨΕΙΣ
Ιδανικός κι ανάξιος και σήμερα…
Εξήντα χρόνων άνθρωπος κάνει σαν μαθητούδι. Οσο μεγαλώνεις τόσο πιο δύσκολο φαίνεται. Αναλογίστηκε τον εαυτό του στα σαράντα, τότε που έπαιζε στα δάχτυλα τέτοια θέματα.
Ιδανικός κι ανάξιος και σήμερα…
ΑΠΟΨΕΙΣ
Υπερουράνιος τόπος
Να υπήρχε λέει εκείνος ο τόπος του πλατωνικού μύθου… Ενας τόπος, ένας κόσμος ιδεατός, πέρα από οτιδήποτε υλικό, εκεί όπου υπάρχουν τα νοητά αρχέτυπα των αισθητών πραγμάτων, οι ιδέες. Καθαρή αλήθεια, καθαρή...
Υπερουράνιος τόπος
ΑΠΟΨΕΙΣ
Είναι κάτι στιγμές
Στο μυαλό μας πολλές φορές αντικαθιστούμε το πραγματικό με το παρελθόν. Ομως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το ιδεώδες είναι το πιο πραγματικό πράγμα στον κόσμο.
Είναι κάτι στιγμές
ΑΠΟΨΕΙΣ
Το κυνήγι
Στα πληκτρολόγια η Ελλάδα αναστενάζει. Σε κινητά, σε τάμπλετ και λάπτοπ. Κι όταν λέμε αναστενάζει, πραγματικά αναστενάζει.Οποιος τολμήσει να μπει στο περιβάλλον αυτό, δίχως να γνωρίζει τους κανόνες κινδυνεύει....
Το κυνήγι
ΑΠΟΨΕΙΣ
Η ωραία κυρία Ελένη
Κάθε πρωί η κυρία του δευτέρου ορόφου -ας τη λέμε Ελένη, γιατί κάποτε πρέπει να υπήρξε καλλονή- βγαίνει από την είσοδο της πολυκατοικίας καλοχτενισμένη και προσεκτικά ντυμένη.
Η ωραία κυρία Ελένη
ΑΠΟΨΕΙΣ
Το κουμπί...
Σάββατο μεσημέρι, μπαίνει στο συνοικιακό καφέ ζευγάρι ηλικιωμένων συνοδευόμενο από μια εξίσου ηλικιωμένη κυρία. Κάθονται δίπλα μου. Ο άντρας ανοίγει τη χούφτα του και λέει στη γυναίκα του «Ορίστε, να το!...
Το κουμπί...

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας