Πρέπει να μιλήσουμε σοβαρά για το άσυλο

«Τα Πανεπιστημιακό άσυλο θα καταργηθεί με τον πρώτο νόμο που θα περάσει η κυβέρνησή μας», δήλωσε στη συνέντευξή του στον Alpha ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Ο πρόεδρος της κεντροδεξιάς παράταξης έχει θέσει το ζήτημα της αποκατάστασης της ασφάλειας των πανεπιστημίων ψηλά στην πολιτική του ατζέντα. Και όχι αδικαιολόγητα, θα έλεγε κανείς. Με τα περιστατικά βίας και ανομίας να έχουν αυξηθεί τρομακτικά τον τελευταίο χρόνο, με διακίνηση ναρκωτικών και τη δημιουργία ενός πεδίου μόνιμων απειλών, το ζήτημα του ασύλου πρέπει να τεθεί σοβαρά στο τραπέζι.

Πώς φτάσαμε εδώ και πόσο δυστοπική και ανούσια μοιάζει η ιδεολογία μας μπροστά στις επιθέσεις που δέχονται καθημερινά νέες φοιτήτριες και φοιτητές, μέσα στον πανεπιστημιακό χώρο; Μίλα μου για διακίνηση ιδεών και θα σου πω για διακίνηση ναρκωτικών. Μίλα μου για το άβατο της αστυνομίας μέσα στο πανεπιστήμιο και θα σου μιλήσω για το πόσα κορίτσια, πόσες γυναίκες του αύριο θα εύχονταν να υπήρχε εκείνη την στιγμή αστυνομία δίπλα τους για να τις προστατεύσει. Τα ιδανικά μας αποδομούνται καθημερινά, μαζί με την ελευθερία και την ασφάλειά μας.

Οι ρομαντικές μας ιδέες έχουν χάσει το γόητρό τους μπροστά στην ωμή πραγματικότητα. Αλλά έχουμε μερίδιο σε αυτό. Τοπικές και εθνικές αρχές, κόμματα και φοιτητικές παρατάξεις. Οι πρώτες γιατί έχουν υιοθετήσει έναν ρόλο τόσο διακοσμητικό και αχρείαστο, που νομίζεις πως έχουν σχεδιαστεί μόνο για να υπάρχουν στις πορείες, ενώ μαζί με τις δεύτερες, έχουν χτίσει μία τόσο αποτελεσματική και καλοσχεδιασμένη μπίζνα με τα μεγάλα κεφάλια του υπόκοσμου, που η οποιαδήποτε αλλαγή στο εγκληματικό status quo της πόλης, θα έφερνε την ανατροπή και την κατάρρευση ενός ολόκληρου συστήματος ασφαλείας. Τα κόμματα, κυβερνώντα και μή, έχουν εστιάσει τόσο αδιάσπαστα στα οικονομικά ζητήματα, ερμηνεύοντας τα πανεπιστήμια πλέον μόνο με όρους τεχνοκρατικούς, με μεγαλύτερη έμφαση να δίνεται στην ίδρυση ή μη των ιδιωτικών πανεπιστημίων, παρά στην εξυγίανση και αποκατάσταση των ήδη υπάρχοντων δημόσιων ιδρυμάτων. Λαμβάνοντας ημίμεμετρα που μεταφράζονται στην ύπαρξη πανεπιστημιακής ασφάλειας -μετρημένης στα δάχτυλα του ενός χεριού και ανήμπορης να δράσει επαρκώς-, έχουν επιτρέψει σε μία κατάσταση να διαιωνίζεται, αφήνοντας στο πέρασμά της δεκάδες θύματα, τραυματισμένα σωματικά και ψυχολογικά. Οι φοιτητικές παρατάξεις από την άλλη· από τις μεγαλύτερες παθογένειες του ελληνικού πανεπιστημίου. Δραστικές όταν πρόκειται για καταλήψεις, πάρτυ, σημειώσεις και χρίσμα σε καθηγητές, αλλά ανήμπορες να διασφαλίσουν τα πάγια φοιτητικά αιτήματα: δωρεάν σίτιση, στέγαση, εμβόλιμες εξεταστικές, έγκαιρη βαθμολόγηση και αναβαθμολόγηση, διαφάνεια και συμμετοχική φοιτητική κοινότητα.

Πολλοί στον πολιτικό χώρο κάνουν λόγο για την ποιοτική έκπτωση των ελληνικών δημοσίων πανεπιστημίων και το πόσο αυτά απέχουν από τα διεθνή πρότυπα. Η ερώτηση είναι η εξής, λοιπόν: Σε αυτά τα διεθνή και αντικειμενικά ζηλευτά πρότυπα πανεπιστημίων, οι πολέμιοι των δημοσίων πανεπιστημίων, είδαν πουθενά φοιτητικές παρατάξεις; Είδαν το αλισβερίσι σημειώσεων και βαθμών, με αντάλλαγμα μία ψήφο στις φοιτητικές και μη, εκλογές; Το πολιτικό κόστος που διακυβέυεται όταν πρόκειται για την εξυγίανση του ελληνικού πανεπιστημίου είναι μεγάλο και όλοι επιζητούν τη λύση, χωρίς όμως να θέλουν να είναι μέρος αυτής.

Πρέπει να ξανασκεφτούμε το άσυλο και τί μας προσφέρει αυτό πλέον, γιατί η κατάχρησή του, τα 40 σχεδόν χρόνια από την καθιέρωσή του, δεν έχει καμία σχέση με τον σκοπό για τον οποίο θεσμοθετήθηκε το 1982, με τον νόμο-πλαίσιο 1268 της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, στα πλαίσια των αλλαγών στην παιδεία.

Οι φοιτητικές παρατάξεις αν είχαν ένα χρέος, αυτό ήταν να προστατεύσουν σαν κόρη οφθαλμού το άσυλο και την ιδέα πίσω από αυτό. Αντ’αυτού, γλυκάθηκαν από τους καρπούς της ανομίας και της πολιτικής ανηθικότητας και επέτρεψαν στον χώρο του πανεπιστημίου να μετατραπεί στο ασφαλέστερο κρησφύγετο κάθε μορφής παραβατικότητας. Υπήρχε στήριξη, όμως, σε αυτό. Γιατί το εκκολαπτήριο ιδεών και φανατικών πεποιθήσεων είναι τόσο καλά δομημένο, που έχει καταστήσει την ύπαρξή του σχεδόν απαραίτητη για την τυπική λειτουργία του πανεπιστημίου.

Να μιλήσουμε λοιπόν για το άσυλο.

Να μιλήσουμε για τη ντροπή των φοιτητικών παρατάξεων.

Να προφυλάξουμε τους φίλους, συναδέλφους, συγγενείς, γνωστούς και τους εαυτούς μας από κάθε μορφής έγκλημα.

Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Με ενισχυμένη πανεπιστημιακή ασφάλεια, με τη δημιουργία κάρτας εισόδου και την τοποθέτηση καμερών ελέγχου στον πανεπιστημιακό αύλιο χώρο; Με την ύπαρξη αστυνομίας περιμετρικά του χώρου των πανεπιστημίων, διατεθειμένη να σταματήσει να εθελοτυφλεί και αποφασισμένη να δράσει, έτσι ώστε να αποκλείσει την είσοδο των στοιχείων αυτών, που μολύνουν καθημερινά το πανεπιστημιακό άσυλο; Με τη διατήρηση της δυνατότητας επέμβασης δημόσιας δύναμης σε χώρους των ΑΕΙ, αυτεπαγγέλτως, σε περιπτώσεις κακουργημάτων, καθώς και εγκλημάτων κατά της ζωής και ύστερα από απόφαση του Πρυτανικού Συμβουλίου σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση;

Σίγουρα με την εύρεση λύσεων που δεν θα επιτρέψουν στους απανταχού πολέμιους της ελευθερίας, να μας πάρουν το άσυλο. Διαφορετικά, η ολιγωρία, η αναποτελεσματικότητα και η ανοχή μας στο έγκλημα, θα μας αναγκάσουν να τους το παραχωρήσουμε. Και αυτόν τον αγώνα, δεν πρέπει να τον χάσουμε.

*Τελειόφοιτη του τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, με ειδίκευση στις Πολιτικές Σπουδές και τη Διπλωματία.