Σισύφεια πάθη εκλογέων

Το πρωί της 7ης Ιουνίου θα ανοίξουν οι πόρτες των εκλογικών τμημάτων. Οι πολίτες πρέπει να απαντήσουν σε δύο ερωτήματα: Θα συμμετάσχουν; Τι θα επιλέξουν; Ο καθείς θα πάρει την απόφασή του. Δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Η κάθε απόφαση ζυγίζει ακριβώς το ίδιο με οποιαδήποτε άλλη, αλλά το άθροισμά τους δεν είναι ισοβαρές, ούτε παράγει το ίδιο αποτέλεσμα.

Αυτές οι διαφορετικού βάρους αθροίσεις που οι επιπτώσεις τους έχουν ημερομηνία λήξης –μέχρι– τις 1.460 μέρες φαντάζουν σαν Σισύφειοι βράχοι. Από την επομένη των εκλογών «φορτώνονται» στις πλάτες των «Πολλών» –ανεξάρτητα από το αν και τι ψήφισαν– που τους κουβαλούν αδιάλειπτα για 35.040 ώρες. Ανεβαίνουν στην κορυφή των 1.460 μέτρων από όπου οι βράχοι κατρακυλούν πισω στην αφετηρία. Σε αυτήν την ανηφορική πορεία οι «Πολλοί» μοχθούν, υποφέρουν, ματώνουν. Κάποιοι λυγίζουν. Δεν καταφέρνουν να φτάσουν ώς το τέρμα.

Υπάρχουν όμως και κάποιοι όμοιοί τους, που στέκονται ατσαλάκωτοι στην κορυφή. Από τα 1.460 μέτρα κλοτσούν βράχους και με σαρκαστικό χαμόγελο τους παρακολουθούν να κατρακυλούν, παρασέρνοντας και κάποιους που, εξαντλημένοι, δεν καταφέρνουν να ξεφύγουν από την πορεία τους. Είναι οι «Λίγοι». Δεν είναι ούτε πιο έξυπνοι ούτε πιο καπάτσοι. Γεννήθηκαν και αυτοί με την ανεξίτηλη στάμπα της τιμωρίας στον καρπό: Είναι θνητοί. Δεν έχουν έξι χέρια. Τρώνε όπως όλοι οι άνθρωποι. Πηγαίνουν στην τουαλέτα όπως όλοι οι άνθρωποι. Λατρεύουν την Ανισότητα και κατάφεραν να γίνουν φίλοι του Δία. Κάποιοι με καπατσοσύνη. Κάποιοι κληρονόμησαν το προνόμιο της θεϊκής φιλίας. Λατρεύουν μία εταίρα: Απληστία το όνομά της. Ομως, ακόμα και στα γλέντια τους δεν ξεχνούν τον λόγο για τον οποίο βρίσκονται εκεί: διασκεδαστές του Δία. Παλιάτσοι. Για να διατηρήσουν την εύνοιά του, κάνουν πεσκέσια ακόμα και κοριτσόπουλα… Οι περισσότεροι δεν τον αμφισβητούν, αλλά όλοι, παρασυρμένοι από την Απληστία, τον ζηλεύουν, τον φθονούν επειδή έχει στο πλευρό του μια πιτσιρίκα με παράξενο όνομα: Αιωνιότητα.

«Γιατί ο Δίας και όχι εγώ;» σκέφτονται στα βουβά. Είναι όμως θνητοί και η Αιωνιότητα πλαγιάζει μόνο με Αθάνατους. Ακόμα και εκείνοι, οι «Απειροελάχιστοι», που καταφέρνουν να την πλησιάσουν, σύντομα αντιλαμβάνονται ότι δεν μπορούν να τον αντικαταστήσουν στο κρεβάτι της. Θα παραμείνουν παλιάτσοι του Δία για όσο καταφέρνουν να αναβάλλουν το ραντεβού με τον Θάνατο, τον βασιλιά των νεκρών. Οι παλιάτσοι δεν ζητούν. Παρακαλούν. Ομως ακόμα και ο Δίας δεν μπορεί να ακυρώσει αυτό το ραντεβού. Στον Θάνατο δεν πιάνουν προσταγές, φοβέρες, δωροδοκίες. Κατοικεί στον Τάρταρο, εκεί όπου ποτέ δεν φτάνει ο ήλιος. Ούτε θέλει ούτε δέχεται δώρα και θυσίες. Γι’ αυτόν δεν υπάρχει βωμός.

Οι «Πολλοί», αυτοί που ματωμένοι και εξαντλημένοι συνεχίζουν αενάως τη βασανιστική ανάβαση και την αγωνιώδη κατάβαση, ξέρουν για την παρουσία των «Λίγων». Γνωρίζουν ότι κάπου εκεί στην κορυφή βρίσκονται κάποιοι σαν κι αυτούς που παρακολουθούν το μαρτύριό τους χαμογελώντας περιπαικτικά. Το μόνο που τους παρηγορεί είναι ότι και εκείνοι έχουν την ίδια ανεξίτηλη στάμπα στον καρπό τους: είναι θνητοί. Πολεμιούνται και νικιούνται.

Ομως ο άνθρωπος του Δία, μία άσκημη με καμπούρα, δεν τους αφήνει να αντιδράσουν. Ερις το όνομά της. Είναι θεά και στη δούλεψή της είναι η Ζήλια και η Διχόνοια. Αδελφή του Αρη. Είναι άσκημη για να μπορεί ευκολότερα να εκτελεί την αποστολή της. Παριστάνει την κουτσή για να μπορεί να σπέρνει ζιζάνια. Τότε, όπως λέει ο Ομηρος, ομορφαίνει. Μερικές φορές, οι γελωτοποιοί του Δία, για να τον διασκεδάσουν, ζητούν από την Εριδα να διαδώσει ότι οι «Πολλοί» μπορούν να λευτερωθούν από την κατάρα του βράχου, αρκεί να φέρουν «εν κοσκίνω ύδωρ».

Κάποιοι προσπάθησαν. Απέτυχαν. Η τιμωρία τους βαριά: κάθε φορά που θα κατεβαίνουν στις υπώρειες του βουνού θα γεμίζουν με νερό τον «τετρημένον πίθον». Οταν το πάθημα έγινε γνωστό, ένα κύμα απογοήτευσης απλώθηκε στους «Πολλούς». «Ματαιοπονούμε», σκέφτηκαν. Ο Δίας πάλι είχε νικήσει. Οι «Λίγοι» διατήρησαν την εύνοιά του.

Την Κυριακή 7 Ιουλίου η Ερις συναντιέται με την ετεροθαλή αδελφή της, την Απάτη. Καθώς συζητούν τα σχέδιά τους για τις επόμενες 1.460 μέρες, οι «Πολλοί» μπορούν να ξαποστάσουν. Είναι η μέρα που, σύμφωνα με τον μύθο, εμφανίζεται, μασκαρεμένος, ο Προμηθέας για να διασκεδάσει με τους «κάλπικους» Προμηθείς που υπόσχονται…

Τη μέρα αυτή μπορούν να σκεφτούν, να ονειρευτούν, να περάσουν κάποιες ώρες παρέα με τον Ονειρο, τον άγγελο του Δία. Σε αυτή την ανάπαυλα μπορεί να συνειδητοποιήσουν ότι στα Σισύφεια πάθη τους δεν υπάρχει τίποτα το μεγαλειώδες, τίποτα το ηρωικό, τίποτα το παράλογο. Υπάρχουν μόνο βράχοι, επιθυμίες. Βάρη αλλά και ξόρκια για τη χαιρέκακη Εριδα.

Την 8η Ιουλίου η Εριδα θα είναι περιχαρής. Οι «Πολλοί» θα συνεχίσουν τη βασανιστική ανάβαση, ο Δίας θα χαϊδεύει τα γένια του και οι «Λίγοι» θα προετοιμάζουν το επόμενο… συμπόσιο.

ΥΓ.: 1.460 μέρες ή 35.040 ώρες είναι η συνταγματική θητεία της εκλεγμένης κυβέρνησης.

* δημοσιογράφος, συγγραφέας