Ποτέ δεν είναι αργά

Τέσσερα, στην ουσία, χρόνια στην κυβέρνηση, με τα τρία πρώτα εντός ενός μνημονίου που η ψήφισή του επέφερε τη διάσπαση του κόμματος και την αποχώρηση σημαντικού ποσοστού των κομματικών δυνάμεων, την απογοήτευση και την επακόλουθη απώλεια της εμπιστοσύνης μεγάλου μέρους του κόσμου που μας στήριξε και μας έδωσε την εντολή να αναλάβουμε τη διακυβέρνηση της χώρας, χωρίς βέβαια τη δυνατότητα ανάληψης ολόκληρης της ευθύνης, αλλά με τη γνωστή αναγκαστική προσωρινή, ετερόκλητη, εν πολλοίς, σύμπραξη, με όσο αυτό επέδρασε σε βασικές επιλογές μας.

Μέσα στο μούδιασμα και τη σχετική έως απόλυτη απροθυμία ενεργού συμμετοχής σε όσες δυνάμεις απέμειναν.

Μέσα σε συνθήκες πρωτοφανούς στην πολιτική ιστορία του τόπου πολεμικής από τα συστημικά μέσα ενημέρωσης, διαστρέβλωσης ή και απόκρυψης γεγονότων και συστηματικής δολοφονίας χαρακτήρων.

Μέσα σε τραγικές ανθρώπινες απώλειες από φυσικές καταστροφές και τις όποιες υπαρκτές, όμως, δικές μας ευθύνες.

Μέσα σε λάθη τακτικής και επιλογής προσώπων σε θέσεις ευθύνης.

Και τέλος μέσα σε ανάρμοστες συμπεριφορές κάθε είδους και κατηγορίας στελεχών των κυβερνητικών δομών που μόνο ενίσχυση της απογοήτευσης επέφεραν σε μέλη του κόμματος αλλά και σε κόσμο που μας ακολουθούσε και μας ακολουθεί και που συγχρόνως, όμως, από αυτά τα ίδια μέλη και τον ίδιο κόσμο ζητούσες την ενεργό συμμετοχή.

Με αυτήν, λοιπόν, την εικόνα οδηγηθήκαμε στην εκλογική ήττα των ευρωεκλογών και των αυτοδιοικητικών εκλογών.

Αργά καταλάβαμε ότι οι εξαιρετικές εμφανίσεις του Τσίπρα δεν φτάνουν.

Ο ρόλος του αυτόματου πιλότου που του αποδώσαμε δεν είναι τελικά αρκετός για συνεχόμενες νίκες, αλλά χρειάζεται να ξαναβρεί το κόμμα «τον δρόμο προς τους δρόμους», εκεί που είμαστε τώρα, στην προεκλογική περίοδο, εκεί που θα έπρεπε να βρισκόμαστε με τακτική παρουσία για ενημέρωση και συζήτηση, αντιμετωπίζοντας στην πράξη τον ανηλεή πόλεμο βρόμικης προπαγάνδας που δεχόμαστε.

Και τώρα τι;

Οι αντίπαλοι από τη μια κρύβονται σε επίπεδο αρχηγών για να μην αποκαλυφτεί στο πανελλήνιο τι πραγματικά επιδιώκουν και από την άλλη έχουν βγάλει τους προπομπούς να ρίχνουν μικρές βόμβες για να επέλθει η τελική αντεπίθεση σε εισοδήματα, σε ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα.

Κι εμείς;

Τα παρατάμε, αποδεχόμενοι ένα αποτέλεσμα που μας έχουν προδιαγράψει;

Η απάντηση, μετά το προφανές βέβαια σοκ των πρώτων ημερών, είναι ότι όχι μόνο δεν τα παρατάμε αλλά σχετικά γρήγορα έχουμε συνέλθει ανεβάζοντας ένταση και ποιότητα συμμετοχής.

Αυτές τις λίγες ημέρες που απομένουν ανεβάζουμε στροφές, μιλάμε στο μυαλό αλλά και στο συναίσθημα ξανασυγκινώντας τον κόσμο, πείθοντάς τον ότι εμείς είμαστε οι άνθρωποί του – και οι δικοί του άνθρωποι κάνουν και λάθη, όπως στη ζωή του καθενός που προσπαθεί και παλεύει, και ότι πάντα θα είμαστε παρόντες και κοντά του.

Και μην ξεχνάμε ότι οι περισσότερες εκλογές έχουν κριθεί τις τελευταίες τρεις ημέρες.

Γιατί όχι κι αυτή;

* Μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ, υποψήφιος στη Β’ Πειραιά