Χορταίνει κάποιος με τη μπάλα; Κουράζει το να βλέπεις συνέχεια ποδόσφαιρο παρότι είναι καλοκαίρι; Να είναι φερ΄ειπείν προχωρημένος Ιούνιος και κάποιος να παρακολουθεί στην τηλεόραση το Κόπα Αμέρικα, το Μουντιάλ Γυναικών και το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα των Ελπίδων (το Euro των U21) μαζί…
Ίσως να ακούγεται κάπως υπερβολικό ένα τέτοιο πακέτο. Αν, όμως, δεν αμελήσεις όλα τα υπόλοιπα στην καθημερινότητά σου και κυρίως άμα μπορέσεις να βρίσκεις «κίνητρα παρακολούθησης», ε τότε αλλάζει το πράγμα…
Για τη Lady Hope είναι διαφορετικό να βλέπω κάτι για να περνάει η ώρα από το να θέλω να το δω για να εξάγω συμπεράσματα για αυτό (επειδή μου κεντρίζει πολλαπλώς το ενδιαφέρον).
Xάρη στην ΕΡΤ, λοιπόν, έχουμε εδώ στον ελλαδικό χώρο την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε μία διοργάνωση όπως το Εuro των U21. Μία ευχάριστη έκπληξη από την κρατική τηλεόραση, γιατί αυτή τη διοργάνωση αν δεν έπαιζε η ίδια η Ελλάδα δεν υπήρχε περίπτωση να την προσφέρει ένα κανάλι. Ειδικά μη συνδρομητικό… Σε μία διοργάνωση που, παρεμπιπτόντως, η Ελλάδα έχει υπάρξει δύο φορές στο παρελθόν, το 1988 και το 1998, φιναλίστ…
Τι έχει, άραγε, μεγαλύτερη σημασία σε αυτές τις ηλικίες; Η διαπαιδαγώγηση των νέων ποδοσφαιριστών; Το να μάθουν, δηλαδή, σωστά το άθλημα και τα βασικά του, έχοντας παράλληλα την ευκαιρία να «εθιστούν» σε υψηλό επίπεδο διεθνούς ανταγωνισμού; Ή είναι προτιμότερο να δίνεται μεγαλύτερο βάρος στο ίδιο το αποτέλεσμα; Η πιο περιεκτική απάντηση συνδυάζει και τα δύο.
Γιατί αν ο καμβάς είναι τα βασικά του αθλήματος, και «το κερασάκι στην τούρτα» οι συγκινήσεις, οι δοκιμασίες, και οι εμπειρίες που παρέχει το κυνήγι της διάκρισης, επιτυγχάνεται ένας πλουραλιστικός εμπλουτισμός. Που κάνει μόνο καλό, και στους ίδιους τους νεαρούς ποδοσφαιριστές, και στις ανά τον κόσμο ομοσπονδίες, και στους θεατές τέτοιων διοργανώσεων.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, μάλλον, πρέπει να «κρατάς και σημειώσεις». Να βλέπεις κάποιους παίκτες που ξεχωρίζουν και θα απασχολήσουν στο μέλλον στο υψηλότερο επίπεδο, τόσο στο διασυλλογικό, όσο και στο εθνικό «πεδίο δράσης». Χώρες-ομάδες-πρότζεκτ, που στο μέλλον θα δουν να δικαιώνεται η δουλειά που γίνεται στις υποδομές. Αλλά, και εξατομικευμένες περιπτώσεις που θα ξεπεταχτούν, δίχως στο σήμερα να σε υποψιάζουν και τόσο… Δίπλα, πάντως, σε όσους διαψεύσουν τις ενεστωτικές προσδοκίες και χαθούν στην «απεραντοσύνη» της προσφοράς…
Στη φετινή διοργάνωση του Εuro των U21 ο τελικός θα είναι ένα ζευγάρι αρκετά γνώριμο σε αυτό το υψηλό επίπεδο, το Ισπανία-Γερμανία. Ακριβώς το ίδιο, δηλαδή, με δύο χρόνια πριν. Όταν οι Γερμανοί είχαν στεφθεί πρωταθλητές Ευρώπης επικρατώντας τότε με 1-0. Όταν μιλάμε για Γερμανία και Ισπανία στη συγκεκριμένη ηλικιακή κατηγορία είναι οι χώρες που στις τελευταίες πέντε διοργανώσεις έχουν κατακτήσει το τρόπαιο στις τέσσερις…
Το 2009 η Γερμανία, το 2011 η Ισπανία, το 2013 η Ισπανία, το 2017 η Γερμανία. Μόνο η Σουηδία το 2015 «έσπασε» το δίπολο, ίσως απλά για την πραγμάτωση του «στατιστικού λάθους» θα έλεγε κάποιος σαρκαστικά. Και αφού το ζευγάρι του τελικού είναι πάλι το ίδιο και φέτος, αυτόματα το ποσοστό επιτυχίας ανεβαίνει και γίνεται πέντε στα έξι. Το Euro των U21 αναφανδόν «μιλάει» ισπανικά και γερμανικά…
Η Lady Hope αναρωτιέται αν αυτό σημαίνει κάτι και για τις εθνικές ανδρών στο άμεσο μέλλον ή όχι, αλλά είναι αλήθεια πως δυσκολεύεται να αισθανθεί κάποια βεβαιότητα…
