Σε αυτές τις εκλογές απ’ ό,τι φαίνεται θα ακούσουμε πολλά «παράξενα». Απόψεις που αμφισβητούν την ιστορία και επιχειρήματα που αντιμάχονται την κοινή λογική. Πάρτε για παράδειγμα τη φράση που ακούγεται όλο και συχνότερα στους τηλεοπτικούς -υποτιθέμενους- διαλόγους από υποψηφίους της αντιπολίτευσης.
«Αφήστε το παρελθόν», λένε, «εμάς μας ενδιαφέρει το μέλλον».
Ταιριάξτε αυτή τη φράση με την άλλη. Αυτήν που με στόμφο διατυπώνουν τα στελέχη της Ν.Δ., όταν θέλουν να υπογραμμίσουν την υπεροχή τους: «Εμείς ξέρουμε πώς θα φέρουμε τους επενδυτές», λένε, «η πολιτική μας θα διαμορφώσει “φιλικό περιβάλλον” για τις επενδύσεις».
Συνδυάστε αυτές τις δυο φράσεις και τι θα προκύψει; Εύχομαι να μην είναι το ριμέικ της ταινίας «Εφιάλτης στον δρόμο με τις λεύκες».
Το πιο ανησυχητικό είναι ότι όταν τα λένε, περνούν ασχολίαστα. Ελάχιστες οι εξαιρέσεις. Προσωπικά έχω ακούσει μόνο τον Φίλη να μιλά ευθέως για την ποιότητα και τα χαρακτηριστικά των επενδύσεων και των επενδυτών, αλλά και για τα «προνόμια» που πλανώνται με το «φιλικό περιβάλλον» της Ν.Δ. Γιατί όπως και να το κάνουμε ο προβληματισμός που διατύπωσε ο πρώην υπουργός Παιδείας είναι κρίσιμος, αφού αυτή η πολιτική, σε μια ακραία εκδοχή της, παραπέμπει σε μερικές από τις μελανότερες σελίδες της ιστορίας αυτού του κράτους.
Ιστορίες ακραίας αποικιοκρατίας. Ιστορίες απάνθρωπης εκμετάλλευσης. Ιστορίες τόσο χυδαίας λεηλασίας, ώστε και αυτός ακόμα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αντέδρασε και ξεκίνησε να εφαρμόζει ένα εκτεταμένο πρόγραμμα εθνικοποιήσεων. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, αν η ηγεσία της Ν.Δ. θέλει να κουνά το δάχτυλο στους κρατιστές, ας ξεκινήσει από τα πορτρέτα των αρχηγών της που έχουν αναρτηθεί σε περίοπτη θέση στα γραφεία της.
Η ελληνική ιστορία βρίθει από ιστορίες επενδυτών -Ελλήνων και ξένων- που λήστεψαν τη χώρα και τους Ελληνες. Ούτε η πείνα, ούτε η δυστυχία, ούτε το κλάμα των απελπισμένων μανάδων στάθηκαν ικανά να εμποδίσουν αυτούς τους «επενδυτές» από το να κερδοσκοπούν. Θέλετε παραδείγματα;
Ιστορία 1η: 1948. Σε επιστολή στο περιοδικό «Βιομηχανική Επιθεώρηση» (τεύχος 159), ο τότε διευθυντής Βιομηχανίας του υπουργείου Εθνικής Οικονομίας, Σόλων Παπαδημητρίου, ανέφερε:
«…όλαι σχεδόν αι υποβληθείσαι αιτήσεις εγκαταστάσεως ελληνοαμερικανικών βιομηχανιών εν Ελλάδι είτε αφορώσι την κατασκευή αντικειμένων περιττών και κατασκευαζομένων καταλλήλως υπό εγχωρίως μικροβιομηχανιών, αι οποίαι φυσικά θα κλείσουν, είτε ζητούσιν ως αντάλλαγμα της εν Ελλάδι εγκαταστάσεώς των ατελείας εισαγωγής μηχανημάτων και πρώτων υλών, άδειαν εξαγωγής των κερδών και άλλας εξαιρετικάς ευνοίας και ανταλλαγάς… Είναι αληθές ότι αι εν λόγω υποψήφιοι επιχειρήσεις προστατεύονται από αρκετούς ελληνικούς παράγοντες…».
Ιστορία 2η: Στο τεύχος Φεβρουαρίου 1948 του περιοδικού «Ανταίος» αναφέρεται ότι στη Βουλή καταγγέλθηκαν σκάνδαλα τεράστιας φοροδιαφυγής. «…επιχείρηση με κέρδη 9 δισ., το 1947, δήλωσε καθαρά έσοδα 1,5 δισ. και έτσι πλήρωσε για φόρο κύκλου εργασιών 505 εκατ. δραχ…».
Ιστορία 3η: Ο Δημήτρης Μπάτσης σε άρθρο με τίτλο «Οικονομική βοήθεια – Προνόμια, εκχωρήσεις», περιγράφει με τον πιο πειστικό τρόπο τη δράση των επενδυτών:
«…αναφέρω την τοποθέτηση κεφαλαίων για άμεση επιχειρηματική δράση. Τέτοια είναι η περίπτωση των μεγάλων ξένων εταιρειών για τα εγγειοβελτιωτικά έργα και την αγροτική οικονομία (Μπουτ, εταιρεία Κωπαΐδας), για τα μεταλλεία και τις υδατοπτώσεις (διαφόρων εθνικοτήτων μεταλλευτικές εταιρείες, και η γνωστή Κούπερ), για τις συγκοινωνίες η Πάουερ, για τα τηλέφωνα η Ζήμενς, για το νερό η Γιούλεν κ.ά…».
Στο ίδιο άρθρο γράφει όμως και για την εμπλοκή του αμερικανικού παράγοντα στις τηλεπικοινωνίες:
«…Με τη συμφωνία αμερικάνικης αποστολής και Κυβερνήσεως (Σεπτέμβριος 1948) έγινε το πρώτο βήμα για την υπαγωγή των τηλεπικοινωνιών… στη σφαίρα της ιδιωτικής προνομιακής εκμετάλλευσης των ξένων μονοπωλιακών συγκροτημάτων… Οι οικονομικοί κύκλοι που πρωτοστάτησαν στη συμφωνία ισχυρίστηκαν πως χωρίς εγγυήσεις για την αποδοτική (κερδοφόρα) λειτουργία των τηλεπικοινωνιών δεν θα έδιναν οι Αμερικάνοι τις πιστώσεις…».
Ιστορία 4η: Βρισκόμαστε στο 1949 και οι εφημερίδες γράφουν για μια ληστρική «σύμβαση με την οποία είχε εκχωρηθεί το 1940 η λιγνιτοφόρα λεκάνη της Πτολεμαΐδας σε έναν επιχειρηματικό όμιλο Ελληνοαμερικανού επιχειρηματία…». Ενώ η εταιρεία αυτή ήταν έκπτωτη, η σύμβαση ανανεώθηκε πραξικοπηματικά από το Υπουργικό Συμβούλιο (εφ. «Ελευθερία», 11/12/49). Το ίδιο που έγινε, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής, και «…με την «Ελληνική υδροηλεκτρική και μεταλλουργική εταιρεία» που εκπροσωπεί τον πολυθρύλητο όμιλο Κούπερ, με τον οποίο είχε γίνει η γνωστή αποικιακή σύμβαση για τον Αχελώο…».
Ιστορία 5η: Καλοκαίρι 1950 και τα συγκροτήματα Τύπου σκοτώνονται για το… ρεύμα. Το «Βήμα» κατηγορεί την «Ακρόπολι» πως θέλει φορέας των μεγάλων έργων εξηλεκτρισμού να είναι το ιδιωτικό κεφάλαιο και πως πίσω από αυτό είναι η «Πάουερ» (και οι εισαγωγείς καυσίμων, προσθέτει ο κ. Ζίγδης)…
Ιστορία 6η: 1948, Φεβρουάριος. Μια επιστολή στον Τύπο ταράζει τα ήδη ταραγμένα νερά της χώρας. Αφορά τα πετρέλαια και, σύμφωνα με αυτήν, καμία έρευνα δεν μπορεί να γίνει αφού «…ο Ελληνοαμερικάνος μεγαλοεπιχειρηματίας Β. Χελής έχει συνάψει από το 1938 μια σύμβαση με το ελληνικό Δημόσιο που του παραχωρεί το αποκλειστικό δικαίωμα ερεύνης για πετρελαιοπηγές σ’ ολόκληρο το έδαφος του Κράτους…».
Αυτές οι ιστορίες δικαιολογούν την απέχθεια που έχουν ορισμένοι στην… ιστορία. Οσο για τους επενδυτές, αυτό που έχω να σας πω είναι ότι χθες, παρακάλεσα το Αγ. Πνεύμα να μου δώσει την ενόραση για να δω αν με αυτά που επαγγέλλεται η Ν.Δ. θα επιστρέψουμε πίσω σε εποχές που όλοι θέλουμε να ξεχάσουμε ή αν όλα αυτά είναι μια… προεκλογική παρεξήγηση.
ΥΓ. Αυτές οι έξι ιστορίες δεν είναι οι μόνες. Αποδεικνύουν όμως ότι όσοι ασχολήθηκαν με το οικονομικό πρόγραμμα εν όψει των εκλογών δεν καινοτόμησαν αλλά επανέλαβαν -σε εξευγενισμένη εκδοχή- το… προχθές.
*δημοσιογράφος, συγγραφέας
