Hθικά ατοπήματα ή πολιτικές αφέλειες;

Ποιος άραγε έχασε στις πρόσφατες εκλογές; Η Αριστερά από τη Δεξιά; Ο Τσίπρας από τον Μητσοτάκη; Ο Σοσιαλισμός από τον Φιλελευθερισμό; Η αλαζονεία από την ταπεινότητα;[sic]. Η απόκλιση από την κανονικότητα; Τα αντιμνημόνια από τα μεταμνημόνια;

Μπορεί όλα τα παραπάνω να έπαιξαν κάποιον ρόλο στο τελικό αποτέλεσμα, όμως τίποτα δεν ήταν τόσο καθοριστικό όσο η έκ-ρηξη ενός νέου θυμού της ελληνικής κοινωνίας. Ενός διπλού θυμού, καθώς περιλαμβάνει διάψευση ελπίδας και απομάγευση ειδώλων.

Ισως δεν υπάρχει μεζούρα ευθύνης, ευθυνόμετρο, αλλά ο λαός δεν αποδέχεται ούτε τον στρουθοκαμηλισμό ούτε την ατιμωρησία ούτε τ’ αυτοαπαλλακτικά ψηφίσματα των ενόχων.

Να βρω μία λέξη φυλαχτό Μία λέξη γέφυρα να σου χαρίσω

Στέλιος Μαφρέδας, Προνόμιο αιχμαλωσίας

Ανεύθυνη Αριστερά δεν νοείται. Αριστερά των συμβιβασμών επί ηθικών θεμάτων και συμψηφισμών επί πολιτικών θεμάτων δεν μακροημερεύει. Κανονικά θα έπρεπε να αισθάνονται άπαντες υπόλογοι για την ήττα κι όχι ν’ αυτοαθωώνονται και να κατηγορούν τους αντιπάλους ή τις «μάζες»[!!!].

Η «πτώση κάποιων αητών»[sic] δεν σημαίνει απομυθοποίηση της Αριστεράς, αλλά απόρριψη ενός μοντέλου διακυβέρνησης ιδεοληπτικού και ψευτομαγκίτικου λαϊκισμού, που πίστεψε και πόνταρε στη νεκρανάσταση των τεθνεώτων πολιτικάντηδων. Η γενική αποκαθήλωση των ιερών και οσίων της μεσαίας τάξης, στο όνομα νέων κι αμφίβολης ποιότητας συμμάχων, και η δαιμονοποίηση οποιουδήποτε διαφωνούντος δεν αγιοποιεί αυτομάτως τους έχοντες και κατέχοντες την εξουσία.

Εδώ που φτάσαμε -ή καλύτερα εδώ που μας έφεραν με τις πράξεις και παραλείψεις τους κάποιοι αξιωματούχοι-, οφείλουμε ν’ αποφύγουμε και νέα λάθη.

Ο τελευταίος πειρασμός της κυβερνώσας δεν μπορεί να είναι η συνέχιση της παραβίασης των αρχών και αξιών της Αριστεράς.

Αν κάτι τέτοιο απο-τολμήσει η ηγετική ομάδα, τότε θα χρεωθεί ιστορική ήττα κι όχι μία πρόσκαιρη υποχώρηση.

ΥΓ. Εντέλει ποιος ξε-κοκαλίζει τις ιδέες της Αριστεράς;

ΥΓ2. «Το κολύμπι δεν είναι προπόνηση για το ναυάγιο», [Δ. Μπάκας, Ασπρόπυργος 2018]

*(πρώην υπουργός)