Οταν στην Αριστερά γυάλισαν τα blogs

Εχοντας απομακρυνθεί από τους κύκλους του ΣΥΡΙΖΑ την τελευταία δεκαετία και διατηρώντας δεσμούς μόνο με δίκτυα που κρατούσαν και κρατούν μία σταθερή στάση πολιτικής ζωής επί δεκαετίες όπως είναι ο κύκλος της «Εποχής», έβλεπα μόνο με το βλέμμα του παρατηρητή τις αλλαγές που σημειώνονταν στο κόμμα αυτό με την πάροδο του χρόνου. Οι περισσότερες αλλαγές δεν μου προκαλούσαν έκπληξη και έβρισκα εύλογες τις προσαρμογές και τους συμβιβασμούς που γίνονταν στον δρόμο ή και στην περίοδο πια της εξουσίας.

Οταν αναλαμβάνεις τη διακυβέρνηση της χώρας, αποδέχεσαι μία κατάσταση πραγμάτων, τελεία και παύλα. Εκείνο όμως που μου προκάλεσε έκπληξη στην αρχή και στη συνέχεια μια σταθερή δυσαρέσκεια είναι η προσκόλληση ενός μεγάλου αριθμού μελών και φίλων του ΣΥΡΙΖΑ στη σκοτεινή πλευρά των μέσων ενημέρωσης. Ανυπόληπτα blogs και δήθεν ενημερωτικές ιστοσελίδες είχαν και έχουν κυρίαρχο ρόλο στην καθημερινότητα χιλιάδων υποστηρικτών του κόμματος, αλλά και στελεχών.

Προσπαθώ να εξηγήσω τα αίτια αυτής της επιλογής τους: Το βασικότερο είναι ότι πίστευαν στα χρόνια της ανόδου και πιστεύουν ακόμα ότι υπάρχει ένας χώρος ενημέρωσης πέραν του «συστημικού» που βγάζει στο φως πραγματικότητες οι οποίες αλλιώς θα αποκρύβονταν (λόγω της διαπλοκής, του «Μεγάλου Αδελφού», των συμφερόντων κ.λπ.). Αυτή η βαθιά δυσπιστία προς την επαγγελματική ενημέρωση –είναι χαρακτηριστικό ότι τα μέλη του κόμματος δεν διαβάζουν ούτε καν την «Αυγή» ή την «Εποχή»– έρχεται και συναντά την εδραιωμένη επίσης εμπιστοσύνη στην προσωπική ικανότητα του καθενός να αποκρυπτογραφεί μόνος του την κατάσταση και εν τέλει να φτάνει στην αλήθεια. Πίστευαν και πιστεύουν ότι ακόμα και κάπως λάθος να τα λέει το «εναλλακτικό» Μέσο, οι ίδιοι έχουν τη γνώση και τη διόραση που θα καλύψει τα κενά και θα καταλάβουν τι γίνεται γύρω τους.

Για να μην αδικώ βέβαια τους ανθρώπους του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό το φαινόμενο καταγράφεται και στους απέναντι, στα άλλα κόμματα και είναι και μία διεθνής τάση. Τα fake news είναι σύμπτωμα μιας γενικευμένης παθογένειας. Παρ’ όλα αυτά, για την ελληνική Αριστερά στην οποία μέχρι και πριν από μία δεκαετία αποτελούσε αξία ζωής το να διαβάζεις και να μορφώνεσαι, η απόσταση που διανύθηκε μέχρι τη συνάντηση με τον κάθε ανυπόληπτο ή τυχοδιώκτη που πουλά «ενημέρωση» με πρόχειρες αναρτήσεις και βιντεάκια μαζί με μπόλικη κολακεία και δήθεν τεχνογνωσία επικοινωνίας δεν εξηγείται εύκολα.

Η αλήθεια είναι όμως ότι ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ βελτιώθηκε πολύ μέσα στα χρόνια της διακυβέρνησης. Σήμερα συναντάς καταρτισμένα στελέχη, ενημερωμένα, και αναδύεται και μία νέα γενιά που αναζητά μέσα από έγκυρους δρόμους την πολιτική γνώση και δεξιότητα. Ποια προβλήματα προέκυψαν όμως έπειτα από αυτήν την πολύχρονη και στρεβλή σχέση με τον κόσμο της ενημέρωσης; Το πρώτο είναι και μία ανάλογα στρεβλή σχέση με την πραγματικότητα. Δεν ξέρεις τι γίνεται, χάνεις την επαφή ακόμα και με εκείνους που σε ακολουθούν πιστά, αρχίζεις να μην καταλαβαίνεις τι συμβαίνει.

Το δεύτερο είναι ότι δεν μπορείς να αφηγηθείς αυτό που έχεις να πεις. Η κυβέρνηση Τσίπρα έχει να παρουσιάσει έργο πολύ συγκεκριμένο, για παράδειγμα στην πρόσβαση όλων στην Υγεία. Δεν μπορεί όμως να αφηγηθεί αυτό το έργο από το Α ώς το Ω, γιατί δίπλα σε κάθε καλή προσπάθεια του υπουργείου ξεπηδούν οι «θόρυβοι» από άλλες πλευρές συχνά αδιόρατες που λίγο νοιάζονται για τα βασικά της πολιτικής, από εκείνον που υμνεί με τις αναρτήσεις του το πόσο «μεγάλος» είναι ο ηγέτης, μέχρι τον άλλον που κάνει πλάκα με μία αστοχία τού απέναντι αρχηγού ή τον τρίτο που θα προωθήσει το τρομερό κομματικό στέλεχος του μικρού χωριού του και νομίζει ότι συμβάλλει έτσι κι αυτός και οι άλλοι στη μεγάλη υπόθεση του σοσιαλισμού στη χώρα.

Κι ακόμα χειρότερα, αφού όλα τα ξέρουν και όλα τα μαχαιρώνουν, στο τέλος τέλος, βάζουν και την πινακίδα «Αριστερά» πάνω σε κάθε τι που κάνουν και νομίζουν ότι οι ψηφοφόροι θα το καταναλώνουν εσαεί, ως αριστερό συγχωροχάρτι και στην κάλπη.