Κύριε Διευθυντά,
Ελπίζω μέσω της έγκριτης εφημερίδας σας να θέσω ένα σοβαρό πρόβλημα που αφορά το πανελλήνιο και ν’ ακουστώ από το υπ. Δικαιοσύνης. Το πρόβλημα είναι τα λεγόμενα «κοινόχρηστα», δηλ. οι μηνιαίες δαπάνες για τη λειτουργία της πολυώροφης οικοδομής, κοινώς πολυκατοικίας, το νομικό πλαίσιο λειτουργίας της οποίας καθορίστηκε από το 1929!
Στην πράξη, γνωρίζουμε όλοι ότι για ένα ποσό 400-500 ευρώ μπορεί να «διαλυθεί» μια οικοδομή. Να μην έχει ρεύμα, ασανσέρ, θέρμανση κ.λπ. Ο νόμος ορίζει ότι, αν υπάρχει κανονισμός, την αγωγή ασκεί ο διαχειριστής και, αν όχι, όλοι οι συνιδιοκτήτες. Η αγωγή στρέφεται κατά του συνιδιοκτήτη που οφείλει, άσχετα αν το ακίνητο είναι νοικιασμένο.
Παρουσιάζεται έτσι συχνά το φαινόμενο των «μπαταχτσήδων» ενοικιαστών που φεσώνουν τον ιδιοκτήτη με τα ενοίκια, το ρεύμα και τα κοινόχρηστα κι εξαφανίζονται. Αλλά, τελευταία, παρουσιάζεται και το φαινόμενο των «μπαταχτσήδων» συνιδιοκτητών, οι οποίοι, επωφελούμενοι του πολύ δαπανηρού και χρονοβόρου δικαστικού συστήματος απονομής δικαιοσύνης, δεν πληρώνουν.
Τι προβλέπει η Πολιτική Δικονομία; Κατ’ αρχάς αναφέρεται σε «διαφορές συνιδιοκτητών» που μπορεί ν’ αφορούν οτιδήποτε: Από τη χρήση της αυλής, της ταράτσας, ενός καταστήματος κ.λπ. μέχρι τα «κοινόχρηστα». Παλιά, αυτές οι υποθέσεις δικάζονταν στο Μονομελές.
Εγινε μια προσπάθεια εξορθολογισμού και πήγαν στο Ειρηνοδικείο: πιο απλή διαδικασία, λιγότερα έξοδα. Λιγότερα; Μόνο η αμοιβή του δικηγόρου για σύνταξη, κατάθεση και συζήτηση ξεπερνάει το σύνηθες ποσό των οφειλομένων.
Οπότε, αν προσθέσεις και τα παράβολα, ξεπερνάς το χιλιάρικο! Και δεν συμφέρει με τίποτε η δικαστική διεκδίκηση για ποσά 500-600 ευρώ ή μικρότερων.
Οι εγκέφαλοι του υπουργείου, με το πλήθος των διδακτορικών και τη μηδενική πείρα ζωής, πρόσθεσαν και μία εξωδικαστική λύση (που ανεστάλη προσωρινά), με υποχρεωτική παράσταση δικηγόρου και χωρίς έκδοση εκτελεστής απόφασης!!! Δηλαδή να τρελαίνεσαι, αφού στη συνέχεια θα είχαμε και δικαστήριο…
Τι μπορεί κατά την ταπεινή μου άποψη να γίνει ώστε να υπάρχει γρήγορη (κατά το δυνατόν) και κυρίως ολιγοδάπανη λύση του ζητήματος: 1. Διαχωρισμός των «κοινοχρήστων» από τις λοιπές διαφορές συνιδιοκτητών. 2. Εκδίκαση, αν επιλεγεί η δικαστική λύση, από αρμόδιο λόγω ποσού δικαστήριο, δηλ. με τη διαδικασία των μικροδιαφορών, χωρίς υποχρεωτική παρουσία δικηγόρου και με ελάχιστο παράβολο. Φυσικά, μια τέτοια αγωγή, για να είναι σωστή, απαιτεί παρέμβαση εξειδικευμένου δικηγόρου.
Αλλά άλλο να δίνεις 200-300 ευρώ «μαύρα» και να γίνεται η δουλειά σου, κι άλλο 1.000+ με αποδείξεις κ.λπ. που δεν θα σου επιδίκαζε το δικαστήριο, θα τα έχανες κι έτσι θα ήταν ασύμφορη η αγωγή!
Η καλύτερη όμως λύση θα ήταν η εξωδικαστική, κάτι σαν διαιτησία, με απλούστευση της αποδεικτικής διαδικασίας (ήδη έχω υπόψη μου εφετειακή απόφαση που θεωρεί πλήρη απόδειξη τις μηνιαίες μηχανογραφημένες καταστάσεις δαπανών) όπου ο διαιτητής θα ελέγχει τις δαπάνες και θα υποχρεώνει τον οφειλέτη να πληρώσει με εκτελεστό τίτλο! Χωρίς παράβολα ακριβά και με επιδίκαση των δαπανών όλων!
Το θέμα είναι πολύπλοκο και η ανάπτυξη που έκανα άκρως συνοπτική, αλλά ελπίζω να αποτελέσει αφορμή για περαιτέρω διάλογο.
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία
*συνταξιούχος δικηγόρος
