Το νέο ελληνο-τουρκικό «Survivor» είναι το πρώτο ριάλιτι της μεταμνημονιακής εποχής. Γύρω στα 2010 πολλοί νόμιζαν ότι η κρίση θα μας κάνει πιο σοφούς, ικανούς να εκτιμήσουμε τις αληθινές αξίες της ζωής. Φαίνεται όμως ότι η κρίση μάς έκανε πιο πρόθυμους να συμβιβαστούμε με τη στέρηση, τη γελοιότητα και τον παραλογισμό (π.χ. στον πολιτικό και τον εργασιακό στίβο), ενώ σήμερα οι νικητές των ριάλιτι αρκούνται στα υποκατώτατα έπαθλα.
Στα πρώτα «Survivor» το έπαθλο για τον νικητή ήταν 200.000 ευρώ, όμως τώρα είναι 100.000 ευρώ, ενώ παρόμοια πτωτική πορεία φαίνεται να ακολουθεί και η τηλεθέαση, όπως δείχνουν, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, τα νούμερα. Ισως ένα ελληνο-βορειομακεδονικό «Survivor» να είχε διαφορετική τύχη αφού θα βλέπαμε ποιοι παίκτες είναι γνήσιοι απόγονοι του Μεγαλέξανδρου, ικανοί να δαμάζουν Βουκεφάλες. Ισως όμως ένα «ελληνο-σκοπιανό», όπως θα το έλεγαν οι εθνικιστές, ριάλιτι επιβίωσης να μην είχε απήχηση στο τηλεοπτικό κοινό – πώς να πωρωθείς ενάντια στους εν τω ΝΑΤΟ βόρειους αδελφούς;
Οι Ελληνες παίκτες δηλώνουν ότι διαθέτουν ένα ισχυρό ατού, την «ελληνική ψυχή», μπροστά στην οποία ωχριά η οθωμανική ψυχή των αντιπάλων τους. Αλλά και οι Τούρκοι παίκτες μιλούν για «εθνικό αγώνα» αφού δεν μάχονται για την πάρτη τους αλλά για την πατρίδα. (Καημένες πατρίδες, ποιος σας ρώτησε αν θέλετε τέτοιου είδους εκπροσώπηση;)
Τα πρώτα επεισόδια του «Survivor» συνέπεσαν με την επίσκεψη του κ. Τσίπρα στην Τουρκία, για την οποία όμως φαίνεται ότι δεν άκουσαν τίποτα εκεί στον Αγιο Δομίνικο όπου βρίσκονται οι παίκτες. Τα σόου αυτού του τύπου διαδραματίζονται σε ένα ιστορικό και γεωγραφικό κενό – τα παιδιά δεν πρέπει να ζορίζουν τα κεφαλάκια τους με άχρηστες σκέψεις. Εδώ μετράει η σωματική ρώμη, η ευστοχία στις βολές, η αντοχή στην πείνα και, πάνω απ’ όλα, η τυφλή υπακοή σε κάποιους κανόνες που επιβάλλονται άνωθεν και κανείς δεν διανοείται να αμφισβητήσει.
Τα ριάλιτι δεν είναι μόνο η αποθέωση της παγκοσμιοποιημένης τηλεοπτικής εκβαρβάρωσης, αλλά και της κοινωνικής αφασίας. «Υπακούω, άρα υπάρχω». Το παιδαριώδες βαφτίζεται «αθλητισμός», ο ρηχός εξωτισμός «περιπέτεια» ενώ το αλληλοκάρφωμα και οι φιλίες περιορισμένης ευθύνης «στρατηγική».
Ομως εκτός από τους «σαρβάιβορ» της οθόνης, υπάρχουν και οι επιζώντες του Κοινοβουλίου, οι βουλευτές και οι πολιτικοί αρχηγοί που παλεύουν για να κερδίσουν το ατομικό έπαθλο της ασυλίας, να μη χάσουν την εύνοια της αμερικανοΝΑΤΟϊκής παραγωγής και να περάσουν στον επόμενο εκλογικό γύρο.
