(Παντός καιρού, ηλικίας και ιδεολογίας! Της αγάπης, του αγώνα, του θυμού, της ορμής, του πάθους, του αίματος, της φωτιάς)
Εν αρχή ην το κόκκινο της κοκκινοσκουφίτσας,
Κόκκινη κλωστή δεμένη, στην ανέμη τυλιγμένη,
των κόκκινων, πασχαλινών αβγών,
των κόκκινων, βελούδινων τριαντάφυλλων, στις αυλές, πού πήγε εκείνο το άρωμα; Πού πήγαν οι αυλές;
Ενα κόκκινο βελούδινο, παιδικό φόρεμα, ραμμένο στην κυρία Ελένη,
Το κόκκινο τζάμι της εκκλησίας, περνούσε η αχτίδα του ήλιου, κοκκίνιζε η γενειάδα του παπά. Γελούσαν τα παιδιά!
Οι κόκκινοι γλόμποι του χριστουγεννιάτικου δέντρου,
τα κόκκινα παπούτσια της νονάς.
Τα κόκκινα κεράσια που τα φορούσαμε σαν σκουλαρίκια στα αυτιά.
Τα φθινοπωρινά φύλλα.
Το κοκκίνισμα, σαν μας μιλούσε «εκείνος»
Το κόκκινο μήλο, μήλο μου κόκκινο. Κόκκινο στο όνειρο; Κάτι γρήγορο κι αναπάντεχο θα συμβεί, έλεγε η γιαγιά.
Μια κόκκινη χαλκομανία, από τσίχλα, την ώρα του μαθήματος, ξαφνικά, ακούστηκε ένα «τακ!», ήρθε ο φιλόλογος, είδε το σχήμα καρδιάς στο χέρι μου: Αποβολή!
Γλυκερία, αύριο με τον κηδεμόνα σου.
«Φωτιά στα κόκκινα κι εγώ πυροσβέστης!»
Τα κεραμίδια αντί για τις πέτρες στις στέγες.
Το «Ματωμένο φεγγάρι»
τα «Ματωμένα χώματα»
Τα παιδικά, κόκκινα μάγουλά. (Για μας που μεγαλώναμε στο βουνό),
τα κόκκινα κάρβουνα, στα τζάκια. Οι κόκκινες μύτες και τα μάτια των μεθυσμένων,
τα κόκκινα μάτια απ’ την αγρύπνια, το κλάμα,
το αίμα στα παιδικά μας γόνατα,
οι παπαρούνες την Πρωτομαγιά.
Το γλυκό, του κουταλιού, κεράσι,
το κόκκινο μοντγκόμερι στη σχολή.
Η «Κόκκινη» ταινία του Κισλόφσκι,
«Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο»
Το κόκκινο της προδοσίας, της απογοήτευσης, των χαμένων ονείρων για δικαιοσύνη.
Των κόκκινων λάβαρων, στα φεστιβάλ. (Πώς έγινε ροζ, σαν ζαχαρωτό…)
Η κόκκινη γραμμή στην Κύπρο,
Το κόκκινο Bic του δάσκαλου, που διόρθωνε; τα λάθη μας. (Εκείνα τα χρόνια)
Τα πρώτα κόκκινα φανάρια – σηματοδότες, στις πόλεις… (για μας τα παιδιά του χωριού πρωτόγνωρη εμπειρία).
Τα «Κόκκινα φανάρια», η μουσική τίτλων με ματώνει κάθε φορά.
Το αίμα βάφτηκε κόκκινο, στον κάμπο.
Το αίμα στους δρόμους,
Το κόκκινο φόντο στην αφίσα του Τσε!
Τα κόκκινα δάνεια. Ούτε καταλάβαμε πώς μπήκαν στη ζωή μας!
Το κόκκινο στη Λωρίδα της Γάζας.
Η πρώτη πορεία στην Αθήνα, 17 Νοέμβρη, 17 χρόνων εγώ, ο Ρίτσος ευθυτενής με ένα κόκκινο γαρίφαλο στο πέτο…
«Αυτά τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους μπορεί να είναι κι από αίμα, όλο το κόκκινο στις μέρες μας είναι αίμα… Μπορεί να είναι κι από το λιόγερμα, που χτυπάει στον απέναντι τοίχο».
* εκπαιδευτικός – συγγραφέας
