Εσωτερική πολιτική μοναξιά

Δεν υπάρχει προηγούμενο στη Νεοελληνική Ιστορία να βρίσκεται στην εξουσία μια κυβέρνηση δίχως κανέναν υπολογίσιμο ή κατά φαντασία πολιτικό αντίπαλο. Δεν υπάρχει κιόλας πιθανότητα εμφάνισης ενός ενδιαφέροντος ή τουλάχιστον ανεκτού πολιτικού αντιπάλου, που θα μπορούσε να αποκτήσει αριθμητική κοινωνική υποστήριξη, ώστε να ελέγξει ή να δυσκολέψει την κυβερνητική εξουσία. Εκτός από τις δύο εσχατιές του πολιτικού φάσματος που καλύπτουν η Χρυσή Αυγή και το ΚΚΕ με τις ακρότατες παραλλαγές του, ο χώρος που είθισται να αποκαλείται «δημοκρατικός» σε συσκευασίες δεξιές, αριστερές, σοσιαλιστικές, κεντροδεξιές, κεντροαριστερές και λοιπά, έχει απολέσει τις δυνάμεις του σε τέτοιο βαθμό ώστε δεν αξίζει να υπολογίζεται ως πολιτικός «παίκτης». Θα μεσολαβήσουν οπωσδήποτε διεργασίες, διαμάχες, μετακινήσεις, μεταστροφές, αλχημείες, για να εδραιωθεί νέο μόρφωμα νέας συσκευασίας με τα συμπληρώματα υγιεινής διατροφής του, εντός αυτού του χώρου. Και δεν αχνοφαίνεται καν πως ακούγεται φωνή ηγετικής, τρόπος του λέγειν, προσωπικότητας. Ούτε εμφανίζεται –κατ’ ιδέαν έστω– κάποιο ανδρείκελο ξένου παράγοντα. Αν όμως σε αυτόν τον χώρο υφίσταται ένα κομμάτι «εθνικού» προσανατολισμού, που συμβαίνει να έχει αναλάβει με ισχυρή αντιπαροχή τον ρόλο στηρίγματος της κυβέρνησης (επί τη βάσει «προγραμματικής συμφωνίας»), το φαινόμενο δεν είναι κατακριτέο. Η υφέρπουσα ανωμαλία της «εθνικής» τυφλότητας εξαγνίζεται, αποφεύγοντας έτσι την κριτική του εξαμβλωματικού «εθνικισμού». Με λίγα λόγια, η κυβέρνηση έχει το περιθώριο να βλέπει τον εαυτό της και μόνο στους επίπεδους, κυρτούς και κοίλους καθρέφτες της εξουσίας. Υπάρχει εσωτερική πολιτική μοναξιά.

Δεν είναι κακό να υπερασπιστούμε τις κινήσεις της κυβέρνησης στον πρώτο μήνα του βίου της: πολυφωνικός ενθουσιασμός, βιαστικές όσο και επιπόλαιες δηλώσεις, λεκτικές αμφισβητήσεις, μονομαχίες Διγενή σε αφιλόξενα αλώνια και άλλα τέτοια που διακόσμησαν τον κοινωνικό περίγυρο, στον οποίο προστέθηκε ο κλαυσίγελως της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, επιβράβευση του «πακισμού». Αυτό το ελάχιστο δείγμα λόγων και πράξεων είναι η κυρίαρχη εκδοχή μιας ιδεολογικής και συμβολικής εμμονής, που αποτελεί τον συνεκτικό ιστό του κυβερνώντος κόμματος (και της κυβέρνησης «προγραμματικής συμφωνίας»), ο οποίος δεν επιδέχεται αποκλίσεις στις αποφάσεις και στις πράξεις. Εκείνοι που περιμένουν ότι η πίστη στην ορθότητα των λόγων καταρρέει υπό το βάρος της «ανορθότητας» των πράξεων, οπότε το ελάχιστο δείγμα που αναφέραμε θα εμφανίσει αποκλίνουσες διαθέσεις και, εντέλει, θα καταστεί «μία από τα ίδια», δεν λαβαίνουν υπόψη πως η κυβέρνηση έχει (και θα έχει, ακόμα και αν εμφανιστεί πολιτικό αντίπαλο δέος) βαρύνουσα κοινωνική υποστήριξη, η διάψευση των προσδοκιών της οποίας προσφέρει περιθώρια χρόνου και αιτιολογήσεων στην εξουσία. Με λίγα λόγια πάλι, η κυβέρνηση έχει χρόνο για στραβοπατήματα και ελάχιστη πιθανότητα τελικής πτώσης. Εσωτερική πολιτική μοναξιά, αλλά επί τροχιάς.

Η αντιμετώπιση της κυβέρνησης εντός της Ενωμένης Ευρώπης και εντός της ευρωζώνης έχει τη λογική της υποστήριξης, αφού η λαϊκή εντολή υπήρξε σαφής, ενοχλητική πάντως εντός των «συνιστωσών» που συγκροτούν την κοινή Ευρώπη. Υπό το προπέτασμα του σεβασμού των δημοκρατικών αρχών και του ευρωπαϊκού κεκτημένου, οι ευρωπαϊκές «συνιστώσες» διαθέτουν ένα ασφαλώς καθοδηγούμενο παρεμβατικό πλαίσιο, που είναι η μόνη επιλογή υποστήριξης της κυβέρνησης εκ μέρους τους. Αυτό σημαίνει πως ο βίος της κυβέρνησης θα είναι εξαντλητικός: η υποστήριξη θα είναι συνεχής και ανελέητη, λεπτομερής και ασφυκτική, ελεγκτική και χρονίζουσα. Δεν θα λείψουν οι μεσολαβητές, οι συνδαιτυμόνες σε δείπνα, οι διαχειριστές των γεωπολιτικών προβλέψεων και των καιροσκοπικών θριάμβων, που θα αρτύνουν τα προσφερόμενα στην κυβέρνηση εδέσματα. Και η κυβέρνηση δεν μπορεί να αποφεύγει καθ’ ολοκληρία αυτά τα πιάτα. Μπορεί να τρώει ψίχουλα από αυτά για να μη βαρυστομαχιάσει, μπορεί κιόλας να νηστεύει επί σαρανταήμερο Σαρακοστής εν αναμονή του Πάσχα («Πάσχα Ελλήνων, Πάσχα»).

Η ευχή να αντέξει δεν είναι αμελητέα. Η εσωτερική πολιτική μοναξιά της όμως θα καθιστά την ευρωπαϊκή (και «θεσμική») υποστήριξή της έναν βραχνά όσο το κοίταγμα στους επίπεδους, κυρτούς και κοίλους καθρέφτες της εξουσίας δεν θα διακρίνει την εικόνα από τις παραμορφώσεις της.