Κάθε Αύγουστο, τα τέσσερα τελευταία χρόνια, τα βήματά μας μάς οδηγούν στο κάστρο του Μολύβου, της αρχαίας Μήθυμνας της Λέσβου. Εκεί, στο πλάτωμα, πίσω από τα μπεντένια των τειχών, συναντιούνται νεαροί βιρτουόζοι μουσικοί απ’ όλο τον κόσμο και σχηματίζουν το πρόγραμμα του Διεθνούς Φεστιβάλ Μουσικής Μολύβου.
Για τέσσερις μέρες δίνονται συναυλίες με έργα κλασικής μουσικής διάφορων εποχών. Φίλοι της μουσικής απ’ όλο το νησί, αλλά και από το εξωτερικό, προσέρχονται σ’ αυτή τη μουσική συνάντηση, η οποία καταξιώθηκε ως πολιτιστικός θεσμός, όχι μόνο τοπικός αλλά παγκόσμιος. Παρουσιάζονται έργα κλασικών συνθετών, Μπαχ, Μπετόβεν, Μότσαρτ, Σούμπερτ, αλλά και νεότερων όπως Νίλσεν, Μάλερ, Μιγιό, Σεν-Σανς, Τομάζι κ.ά.
Το πλέον ενδιαφέρον στοιχείο των συναυλιών είναι η συνύπαρξη και συνεργασία τόσων ταλαντούχων μουσικών, οι οποίοι προέρχονται από τα τέσσερα σημεία του πλανήτη και συνέρχονται κάθε Αύγουστο στη μουσική πανδαισία του Μολύβου.
Μένουμε έκπληκτοι από τα ενδιαφέροντα βιογραφικά τους και περισσότερο από τις ιδιαίτερες προσωπικές ερμηνείες αλλά και τη συνεργασία τους. Φέτος υπήρξαν συνεργασίες ειδικά για το φεστιβάλ.
Ο συνθέτης Κορνήλιος Σελαμσής έγραψε το έργο «Δημιουργία» και ο Δήμος Αβδελιώδης κείμενο που συνόδευσε τη σύνθεση «Το καρναβάλι των ζώων» του Σεν-Σανς.
Τις μέρες του φεστιβάλ οι κάτοικοι κι οι επισκέπτες του Μολύβου συναντάνε τους μουσικούς στους δρόμους και στα τρίστρατα του χωριού.
Εκεί γνωρίζουν και ακούνε από κοντά τους καλλιτέχνες σε ιδιαίτερες μουσικές στιγμές. Την ίδια μουσική απόλαυση ένιωσαν όσοι παραβρέθηκαν και στις μικρές προφεστιβαλικές συναυλίες, που δόθηκαν σε αρχαιολογικούς και άλλους χώρους του νησιού.
Κι ήρθαν οι βραδινές συναυλίες του κάστρου. Στους χώρους που άλλοτε ακούγονταν φωνές πολεμιστών και κλαγγές όπλων, τώρα μουσικές μελωδίες.
Εκεί που περιφέρονταν Γατελούζοι αξιωματούχοι και μισθοφόροι, πολεμοχαρείς Οθωμανοί κι αργότερα απελευθερωτικά αγήματα του ελληνικού στρατού, τώρα μουσικοί με ποικίλα όργανα: βιολιά, βιόλες, βιολοντσέλο, φλάουτο, κλαρινέτο, όμποε, κόρνο, σαξόφωνο, φαγκότο, πιάνα με ουρά.
Τότε από τα στενά δρομάκια του οικισμού ανέβαζαν κανόνια και πολεμοφόδια, τώρα πιάνα με ουρά. Απ’ τις πολεμίστρες ξεχύνονται προς το χωριό νότες, περιφέρονται στα δρομάκια, μπαίνουν στις αυλές και στα σπίτια, φτάνουν ώς κάτω στο λιμάνι, ευφραίνουν την ακοή όσων έχουν ανοιχτά τα αυτιά της ψυχής.
Οι μουσικές μελωδίες ταξιδεύουν και παραέξω από τον Μόλυβο. Ο αέρας τις μεταφέρει στις γειτονικές παραλίες και στα διπλανά χωριά. Και αν τύχει και φυσά γλυκός αέρας, κάποιες απ’ τις νότες ταξιδεύουν ώς τα παράλια της Μικράς Ασίας.
Μπαίνουν στην αγκαλιά του Αδραμυττηνού κόλπου, στο Μπεχράμ κι ώς τον φάρο του Μπαμπά–Καλέ και γίνονται μουσικές του κόσμου.
*συγγραφέας, διδάκτορας Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας
