Ας κατεβάσουμε τις κουρτίνες για λίγο…

Eίχα γράψει ένα κείμενο από το απόγευμα της Δευτέρας που σχετιζόταν με το ποδόσφαιρο και πιο συγκεκριμένα με τα καλοκαιρινά φιλικά των ομάδων. Φυσικά μετά τα όσα έλαβαν χώρα με τις πυρκαγιές αυτήν την -στην κυριολεξία- μαύρη Δευτέρα του φετινού Ιουλίου, δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για κείμενο που αφορά στο ποδόσφαιρο.

Το μόνο που έμενε ήταν να μπορούσα να ισοσταθμίσω κι εγώ τα συναισθήματα μου, να εξαντλήσω τις εσωτερικές επιρροές κάθε είδους, να ταξινομήσω τις όποιες σκέψεις και να αποκτήσω ξανά μετά από κάποιες ώρες τη δυνατότητα της ολιστικής συναίσθησης και της αντίληψης της αλληλουχίας του σχήματος παρελθόν-παρόν-μέλλον. 

Koιτάω και ξανακοιτάω τις φωτογραφίες από το Μάτι, από το Κόκκινο Λιμανάκι, από το λιμάνι της Ραφήνας. Εικόνες σαν από γυρίσματα ταινίας, εικόνες από μέρη μακρινά που εξαιτίας της οικονομικής τους δυσπραγίας δεν μπορούν να αποφεύγουν τέτοιες καταστροφές. Κι όμως. Εδώ. Δίπλα μας. Σε μέρη που συχνάζουμε. Σε μέρη που έχουμε πάει πολλές φορές και ενδεχομένως να κανονίζαμε να ξαναπάμε σύντομα… Σε μέρη που παραδόθηκαν στην πύρινη λαίλαπα, και έγιναν τα σημεία θανάτου δεκάδων συνανθρώπων μας.

Σε απίθανο σημείο χωροταξικά, αστικός ιστός κατ΄ουσίαν, που θεωρείς πως η αντιμετώπιση τέτοιων φαινομένων ναι μεν δεν είναι εύκολη υπόθεση (όταν επικρατούν τόσο δαιμονισμένοι και ισχυροί άνεμοι), αλλά λες μάλλον θα υπάρχει σχέδιο, σωστό στήσιμο του έμψυχου δυναμικού που εκμεταλλεύεται την εμπειρία και το know how από παρόμοιες συγκυρίες (που είναι συχνότατες στον ελλαδικό χώρο, για να μην δικαιολογείται εφησυχασμός…). Φαίνεται, όμως, πως συχνά πυκνά τη δουλειά τους καλά όσον αφορά στις πυρκαγιές στα ελληνικά δάση την κάνουν κυρίως η Μετεωρολογική Υπηρεσία (που προβλέπει τις ημέρες υψηλού κινδύνου με χαρακτηριστική ακρίβεια) και ύστερα οι ήρωες της πυρόσβεσης, της πολύπλευρης παροχής βοήθειας και των σωστικών συνεργείων. 

Κάποιοι βάζουν τις φωτιές, γιατί έχουν συμφέροντα. Μικρά ή μεγάλα, δεν έχει σημασία μπροστά στις καταστροφικές συνέπειες της παραεργασίας τους. Βρίσκουν κάποιους εξαχρειωμένους και με κάποιο χαρτζιλίκι τους βάζουν να υλοποιούν τα προμελετημένα σχέδια τους. Το δάσος προσφέρει τόσα πολλά στους ανθρώπους και ζητάει από εμάς ένα μόνο πράγμα. Την προστασία του. Είμαστε σαν κοινωνία άχρηστοι να του την προσφέρουμε. Αυτό αποδεικνύεται στην πράξη, σχεδόν κάθε χρόνο. Φυσικά δεν φταίνε όλοι, ούτε όσοι φταίνε έχουν το ίδιο μερίδιο ευθύνης. Τώρα θα ακούσουμε για τις μυστικές υπηρεσίες ξένων κρατών, για οικοπεδοφάγους, για, για…

Αν πιστεύουμε πως κάτι συγκεκριμένο είναι η αιτία, ίσως να ενεργούμε σε λάθος χρόνο (μετά την επέλαση της τραγωδίας), με λάθος τρόπο (έκφραση διαμαρτυρίας, έστω και με την ενισχυμένη αρωγή της οργής), και με λάθος μέρος του σώματος μας (στόμα). Σε αυτά τα ζητήματα ή θα αποκτηθεί καταλυτική, σκληρή, άτεγκτη, και άκρως αποτελεσματική ικανότητα πρόληψης ή θα επιδιωχθεί με ζήλο κάποια μεταγενέστερη αποτροπή της εφαρμογής σχεδιασμών που αποσκοπούν ξεκάθαρα στην αντικοινωνική αποκομιδή κερδών. 

Οι φυσιολογικοί άνθρωποι μαθαίνουν από τα λάθη τους, τις αβλεψίες τους, τις αδυναμίες τους. Οι κοινωνίες που σέβονται τους εαυτούς τους αναλογίζονται τις ευθύνες, τις αποδίδουν με γνώμονα τη μελλοντική βελτίωση και προχωράνε σε ένα βιώσιμο μέλλον, με παροχές ευκαιριών σε όλους όσους θέλουν να προσφέρουν έργο. Σε συνθήκες προστασίας του περιβάλλοντος, στο πλαίσιο μίας ευδιάκριτα καθαρής και όχι παρασιτικής ή διαφθαρτικής παραγωγικής διαδικασίας.

Αν ο σοσιαλισμός ή η αναρχία περιγράφονται ακόμα και από καλοπροαίρετους ανθρώπους σαν ουτοπίες, να μου επιτρέψετε να χαρακτηρίσω ως ουτοπία ακόμα και τη λειτουργική ανάπτυξη των βασικών παραμέτρων του υπάρχοντος κυρίαρχου συστήματος, με όρους σεβασμού των βασικών σημείων ισορροπίας για μία προωθητική κοινωνική συνύπαρξη. Πλέον τα βασικά έχουν γίνει ζητούμενα, η ηρεμία είναι διακύβευμα με τις λιγότερες πιθανότητες επίτευξης. Πλέον θρηνούμε τόσους νεκρούς σε κατοικημένες περιοχές. Πλέον νομίζω πως μπορούμε να δακρύσουμε χωρίς να ντραπούμε, μήπως και τα δάκρυα καθαρίσουν κάπως τα τοξικά στοιχεία που μας πολιορκούν συνεχώς και σχεδόν παντού. Πλέον μπορούμε να ηρεμήσουμε κάπως, γιατί η συγκεκριμένη φωτιά δεν είχε άλλο πεδίο για να συνεχίσει…

Mπρούμε να κατεβάσουμε τις κουρτίνες. Οφείλουμε να το κάνουμε για λίγο. Όσο μας υποδεικνύει η συνείδηση μας. Δεν χωράνε περισσότερα λόγια. Μετά από αυτό που έγινε την 23η Ιουλίου 2018 νομίζω πως η σιωπή πρέπει να γίνει για λίγες μέρες η συλλογική μας στάση. Σε λίγες μέρες θα συνεχίσουμε. Προς τα πού; Θα εμπλουτίσουμε την απάντησή μας στην επόμενη αφορμή, που μάλλον δεν θα αργήσει και τόσο πολύ με βάση όσα ορίζει η στατιστική περιοδικότητα… Ας γίνουν οι ψυχές που χάθηκαν μία (ακόμα) αφορμή για να σοβαρευτούμε, να καρφώσουμε τα δόντια μας, και να πασχίσουμε να μην οπισθοχωρήσει η ατομική και συλλογική μας αξιοπρέπεια ακόμα περισσότερο…

Ευκαιρίες για να το πάρουμε αλλιώς διαρκώς δημιουργούμε από μόνοι μας, αλλά μας αρέσει να στέλνουμε τη μπάλα στις διαφημιστικές πινακίδες και όχι στα δίχτυα του τέρματος. Γκολ φαίνεται πως βάζουν μονάχα τα οργανωμένα συμφέροντα κάθε λογής και καταγωγής… Το μόνο που δεν αμφισβητείται είναι πως τα όσα έγιναν αυτή τη Δευτέρα στην Αττική συνιστούν μεγάλο πλήγμα για τη συλλογική ψυχολογία όλων των κατοίκων αυτού του ταλαιπωρημένου πολύ τα τελευταία χρόνια τόπου. Σε αυτόν τον τομέα τα περιθώρια έχουν στενέψει προ πολλού.