Με αφορμή τις πανελλήνιες εξετάσεις

Διάβασα στην εφημερίδα της Λέσβου «Εμπρός» το ρεπορτάζ για τους Λέσβιους αριστεύσαντες στις πανελλήνιες εξετάσεις και διέκρινα τις δηλώσεις δύο εξ αυτών:

«“Εζησα μια μεγάλη ταλαιπωρία. Επρεπε κάθε Παρασκευή να κατεβαίνω από την Αντισσα στη Μυτιλήνη για τα φροντιστήρια. Στερήθηκα τους φίλους μου, τις βόλτες και τη ψυχική μου ηρεμία”, μας είπε o Κωνσταντίνος Τζώρτζης από το Γενικό Λύκειο Αντισσας και πως χαίρεται για την προσπάθεια που έκανε, αλλά και για το αποτέλεσμα. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του και τις περσινές βάσεις περνάει στο Οικονομικό Θεσσαλονίκης. Για το τμήμα των Χημικών Μηχανικών Πάτρας βάζει πλώρη ο Αντώνης Θυμέλης από την Αντισσα που κι αυτός με τη σειρά του κατέβαινε για τα φροντιστήρια στη Μυτιλήνη».

Οι δύο νέοι Αντισσαίοι φοιτητές δικαιούνται ένα επιπλέον μπράβο για τη θαυμαστή επιτυχία τους ύστερα και από την κοπιώδη προσπάθεια των επί ένα έτος χρονοβόρων μετακινήσεων τριών και πλέον ωρών πήγαινε-έλα στη Λέσβο από τη δυτική Αντισσα στην ανατολική Μυτιλήνη.

Οι πανελλήνιες εξετάσεις είναι ένα εξοντωτικό σύστημα που επανεξετάζει με υψηλά και απαράδεκτα αυστηρότατα κριτήρια ανταγωνιστικής παραπαιδείας τους μαθητές που αποφοιτούν με επιτυχία από το Λύκειο ύστερα από επανειλημμένες ενδοσχολικές εξετάσεις και την επίσης επιτυχή δωδεκαετή παρακολούθησή τους στο Δημοτικό και στο Γυμνάσιο.

Στις δύσκολες οικονομικές συνθήκες που αντιμετωπίζουν οι νέοι με την ανεργία στα ύψη, απαιτείται και για εκείνους που πέτυχαν και για εκείνους που δεν τα κατάφεραν με την πρώτη φορά, η συνεχής πολυετής προσπάθεια για να αναζητήσουν μια αξιοπρεπή θέση εργασίας στον δημόσιο ή στον ιδιωτικό τομέα, στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό.

Οι αποτυχόντες βρίσκουν λύσεις ανάλογες με την οικονομική θέση των γονέων τους. Πολλοί με το απολυτήριο του Λυκείου και την αναγνωρισμένη από τα φροντιστήρια εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας εισάγονται άνευ εξετάσεων στα περισσότερα Πανεπιστήμια της Ευρώπης ή στα παραρτήματά τους στην Ελλάδα καταβάλλοντας ακριβά δίδακτρα, άλλοι κατευθύνονται στα με χαμηλότερες απαιτήσεις ιδιωτικά ή δημόσια εκπαιδευτικά κέντρα και οι λοιποί οδηγούνται στις ολιγόωρες εβδομαδιαίως και ελάχιστα αμειβόμενες απασχολήσεις μεσαιωνικού τύπου.

Δυστυχώς, αν εξαιρέσουμε τη μεταρρύθμιση στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης του 1974 επί κυβερνήσεως Κωνσταντίνου Καραμανλή από τον τότε υπουργό Παιδείας Γεώργιο Ράλλη με την ομάδα του παιδαγωγού Ευάγγελου Παπανούτσου, που προσάρμοσε το αυταρχικό σχολείο της δικτατορίας στο δημοκρατικό πολίτευμα, οι μεταγενέστερες ονομαζόμενες «αλλαγές» εστιάζοντας σε τροποποιήσεις των πανελληνίων εξετάσεων δεν τόλμησαν, παρά τις ευνοϊκές οικονομικές συγκυρίες, να καθιερώσουν ένα σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα που αποτελεί και στη σημερινή μεταμνημονιακή εποχή ζητούμενο και απαραίτητο οδηγό στην επιδιωκόμενη ανάπτυξη.