Το παγκόσμιο ενδιαφέρον που προκάλεσε η αυτοκτονία του Άντονι Μπουρντέν δεν εξηγείται μόνο με τηλεοπτικούς όρους. Δεν έχει σχέση με τις μαγειρικές του ικανότητες, που τις κατέκτησε με σκληρά χρόνια μαθητείας, με δεκάδες ανεξίτηλες ουλές από μικρά εγκαύματα και κοψίματα στα χέρια του.
Έχει κυρίως σχέση με την προσωπικότητά του, για την ακρίβεια με εκείνες τις όψεις της προσωπικότητάς του που ο ίδιος άφηνε να φανούν στα βιβλία και τις εκπομπές του. Δεν θύμιζε το καλό παιδί της διπλανής πόρτας, κάτι σαν τον Τζέιμι Όλιβερ ή τον Άκη Πετρετζίκη.
Δεν θα του ταίριαζαν τα ροζ πρωινάδικα ενώ οι εκπομπές του δεν απευθύνονταν μόνο σε όσους έχουν γαστρονομικές ή ταξιδιωτικές ανησυχίες. Μορφωμένοι νοικοκυραίοι ήταν το κοινό του, άνθρωποι που αποδέχονται μια μικρή δόση αλητείας, τόσο μικρή που να μη χαλάει την κυρίαρχη γεύση της σούπας. Ποιος λέει όχι σε έναν μποέμ και πνευματώδη κοσμοπολίτη που μοιάζει Ευρωπαίος και όχι τυπικός Αμερικανός;
Ο Μπουρντέν δεχόταν και υμνούσε την υπερβολή, την έκπληξη. Πολύ ξενύχτι, πολύ ποτό και πολύ φαγητό, ανθυγιεινό και μη. Δεν τον γοήτευαν τα τοπία αλλά η ανθρώπινη ζεστασιά κι επινοητικότητα και μάλιστα όπως εκδηλώνεται σε συνθήκες υλικής στέρησης, π.χ. ένα γεύμα σε ένα χωριό του Βιετνάμ παρέα με παλιούς μπαρουτοκαπνισμένους Βιετκόνγκ.
Σε μια εκπομπή του, γυρισμένη στη Ρουμανία, τον πηγαίνουν σε μια ταβέρνα, τον ταΐζουν του σκασμού και εκεί, στο τραπέζι, έρχεται το όγδοο μαγειρικό θαύμα: μια γιγαντοπιατέλα με ένα ολόκληρο αχνιστό ξεροψημένο χοιρίδιο. Τότε ακούμε από τα χείλη ενός μεθυσμένου συνδαιτυμόνα του Μπουρντέν μια τοπική λαϊκή ρήση, δηλ., ότι «ο Θεός κατοικεί κάτω από την πέτσα του ψητού γουρουνιού». Ο Θεός των ανθρώπων φυσικά, γιατί τα γουρουνάκια είναι ορφανά και από Θεό.
Δεν ήταν απλώς πετυχημένος σεφ, επιχειρηματίας, σελέμπριτι, αλλά ένας μοντέρνος λαϊκός φιλόσοφος, που ταξίδεψε κι έμαθε πολλά, που πέρασε από ακριβά σχολεία, από σαλόνια και λιμάνια, που είχε φίλους επιφανείς αλλά και ταπεινούς. Ήταν χαριτωμένος χωρίς να γίνεται γλυκούλης και γλυκερός.
Όταν όμως χτύπησε την πόρτα του η αρρώστια, κατάλαβε ότι οι χαριτωμένες μέρες τελείωσαν. Εξάλλου, χαριτωμένος είναι κανείς μόνο στα μάτια των άλλων· όχι όταν κοιτάζει τον εαυτό του στον καθρέφτη, αλλά όταν οι άλλοι γίνονται ο καθρέφτης του. Προτίμησε τη φυγή παρά τη βαριά αρρώστια. Και σε όσους τον γνώρισαν, από το χαρτί ή την οθόνη, επέβαλε τη λύπη, όχι τον οίκτο.
