Κυριακή στο Μαυροβούνι

Είναι γνωστό, τα σχολεία τις Κυριακές παραμένουν κλειστά. Ομως πού και πού εκπαιδευτικοί, διευθυντές, γονείς κι άλλοι συμπράττουν, «συνωμοτούν» κατά της δημοσιοϋπαλληλικής πρακτικής κι ανοίγουν τις πόρτες. Μοχλός και δράστης σε ό,τι γίνεται, με υπέρβαση της καθημερινότητας και κατά των ειωθότων, είναι ο δάσκαλος.

Ο δάσκαλος της τάξης, όλων των εποχών. Αυτός που, πέρα και υπέρ των εγκυκλίων και νόμων, ανοίγει μονοπάτια, χαράσσει δρόμους. Απλώνει το χέρι στο δύσκολο παιδί, το κρατά στο σχολειό.

Την περασμένη Κυριακή το παράρτημα του Νηπιαγωγείου, το οποίο λειτουργεί για τα παιδιά πρόσφυγες στο Μαυροβούνι (Καρά Τεπές Μυτιλήνης), άνοιξε και λειτούργησε. Ηταν εκεί οι νηπιαγωγοί, οι συντονίστριες εκπαίδευσης προσφύγων, μουσικοί από την ομάδα «Γέφυρες Τέχνης‘ κι ο συγγραφέας Αντώνης Παπαθεοδώρου.

Γύρω κι ανάμεσά τους, παιδιά από διάφορες χώρες. Παιδιά με ίσια και κατσαρά μαλλιά, κοντοκουρεμένα και με κοτσίδες, με πολλές μητρικές γλώσσες και διαφορετικούς πολιτισμούς. Κάθονταν στις καρεκλίτσες, στο πάτωμα, ανέβαιναν στα τραπεζάκια, σαν όλα τα παιδιά του κόσμου. Τους ένωναν οι βασικές τους ιδιότητες· του παιδιού και του μαθητή του πολυπολιτισμικού νηπιαγωγείου. Ακουσαν και είπαν ιστορίες για τα ζώα που ταξιδεύουν, για τον μεγάλο ελέφαντα που πάνω και μέσα του μπορούν να χωρέσουν τ’ άλλα ζώα.

Η γλωσσική Βαβέλ σε μικρογραφία και σε ισορροπία. Η αφήγηση γινόταν ταυτόχρονα σε ελληνικά, αγγλικά, γαλλικά, φαρσί, αραβικά, κουρδικά, ίσως και σ’ άλλη γλώσσα. Κάθε μικρή ομάδα στη δική της γλώσσα. Η μουσική από το βιολί, το φλάουτο και την αρχαία λύρα συντρόφευε την αφήγηση.

Κάθε μικρός μαθητής έφτιαξε μια ιστορία για ζώα που ταξιδεύουν (καμήλες, σκυλάκια, προβατάκια, γάτες, λαγούς κ.λπ.). Διασχίζουν δάση, περνάνε θάλασσες, μπαίνουν σε πλοία και αεροπλάνα. Ζωγράφισε το ταξίδι του δικού του ζώου, με μικρές απεικονίσεις και ακόμα λιγότερα λόγια. Μικρές προτάσεις στη μητρική του γλώσσα.

Και απέθεσε τη μικρή του ζωγραφιά πάνω στην τεράστια κοιλιά του ελέφαντα, που ήταν σχεδιασμένος σ’ έναν τοίχο της τάξης. Ετσι φτιάχτηκε ένα μεγάλο κολάζ ζωγραφιά, έργο όλων των παιδιών. Κάποια στιγμή, στο μέλλον, με την προβοσκίδα του θα φυσήξει έξω τις ιστορίες και θα τις πει σε όλον τον κόσμο, σε Ανατολή και Δύση. Μέχρι τότε θα μαζεύονται κι άλλες πολλές ιστορίες. Εξάλλου το εργαστήρι παραμυθιού μόλις ξεκίνησε.

Από το παράθυρο της τάξης οι ελιές φαίνονται ολάνθιστες, θα ’χουν καλό καρπό φέτος. Το ίδιο καλό ελπίζουμε και για το ταξίδι των ζώων και των ανθρώπων.

* συγγραφέας, διδάκτορας Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας