Ένα σκεπτικό που δημιουργεί επικίνδυνο προηγούμενο

Δέκα μέρες μετά τη μεταμεσονύχτια απόφαση για επιστροφή των τριών βαθμών στον ΠΑΟΚ κι απάλειψη της ποινής κεκλεισμένων των θυρών, για τον τραυματισμό του Όσκαρ Γκαρσία στο ματς με τον Ολυμπιακό, η επιτροπή εφέσεων της ΕΠΟ, με πρόεδρο τον κ. Σκουτέρη, εμφάνισε το σκεπτικό της απόφασης. Μέρος του οποίου δημοσιεύεται σήμερα στον αθλητικό Τύπο.

Το σκεπτικό της απόφασης είναι πως μέσω κυρίως μιας γραμματικής ερμηνείας ξεχωριστών άρθρων του πειθαρχικού κώδικα της ΕΠΟ, προκύπτει πως υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην μη έναρξη και τη διακοπή αγώνα.

Αναφέρεται χαρακτηριστικά το παρακάτω, στο σκεπτικό της απόφασης.

«Από τη γραμματική διατύπωση της διατάξεως του άρθρου 15 πργ. 3 περ. ε’ του Π.Κ. συνάγεται με σαφήνεια ότι οι επιπρόσθετες (πέραν της χρηματικής ποινής) κυρώσεις επιβάλλονται μόνον σε περιπτώσεις που “υπάρξει οριστική διακοπή αγώνα”. Ο όρος “οριστική διακοπή του αγώνα” σημαίνει μη συνέχιση αγώνα ο οποίος άρχισε.

Αντίθετα μη έναρξη αγώνα σημαίνει αγώνας που δεν άρχισε. Το ότι διαφορετική έννοια είναι αυτή της διακοπής και διαφορετική της μη έναρξης του αγώνα συνάγεται αναμφισβήτητα, πέρα από τη γραμματική διατύπωση της ρυθμίσεως και από τις ακόλουθες σκέψεις. Η ίδια η διάταξη του άρθρου 15 πργ. 3 περ. ε’ αντιμετωπίζει δύο περιπτώσεις: την “οριστική διακοπή του αγώνα” (εδ. β’) και την άλλη (εδ. α’), την οποία προσδιορίζει χρονικά σε σχέση με τον αγώνα.

Η άλλη αυτή περίπτωση του εδ. α’ δεν μπορεί να αφορά αγώνα που δεν άρχισε, αφού το μετά την έναρξη στάδιο καλύπτει το εδ. β’ με τον όρο ¨οριστική διακοπή του αγώνα”. Η όλη δομή του άρθρου δεν καταλείπει αμφιβολία (κλιμακωτή ένταση των ποινών) για τη διαφορά “διακοπής” και “μη ενάρξεως” – κάτι που ενισχύεται και από την (συμβαδίζουσα με την κλιμάκωση των ποινών) ετερότητα της ουσιαστικής βαρύτητας. Άλλωστε η διάταξη του άρθρου 15 παρ. 4 περ. β’ του Πειθαρχικού Κώδικα της ΕΠΟ κάνει σαφή (γραμματική) διάκριση ανάμεσα σε αγώνα που “δεν άρχισε” και σε “αγώνα που διακόπηκε οριστικά” – πράγμα που δεν θα έκανε εάν ο όρος “διακοπή” κάλυπτε και την περίπτωση αγώνα “που δεν άρχισε”».

Αυτό σημαίνει, με λίγα λόγια, πως αν παρά τον τραυματισμό του Γκαρσία, ο αγώνας είχε διεξαχθεί κανονικά, ο ΠΑΟΚ θα είχε μόνο χρηματική ποινή.

Το γεγονός και μόνο πως ο διαιτητής Αρετόπουλος κατέληξε στο να μην ξεκινήσει το ματς, καθιστά υπαίτιο τον ΠΑΟΚ και υποχρέωσε την επιτροπή εφέσεων να κατακυρώσει το ματς υπέρ τού Ολυμπιακού. Αλλά χωρίς άλλη ποινή για τους γηπεδούχους, πέρα από το πρόστιμο.

Άρα, δημιουργείται δεδικασμένο για περίπτωση τραυματισμού αξιωματούχων αγώνα πριν από την έναρξή του. Σύμφωνα με αυτό, αν το ματς διεξαχθεί, τότε η ομάδα της οποίας οι οπαδοί είναι υπεύθυνοι, απλώς θα τιμωρείται με πρόστιμο. Μόνο αν δεν γίνει το ματς, τότε θα το χάνει στα χαρτιά, αλλά χωρίς επιπρόσθετες κυρώσεις. Κάτι που μόνο σαν επικίνδυνο προηγούμενο μπορεί να χαρακτηριστεί.

Θα πρέπει εδώ να σημειώσουμε πως το σκεπτικό βασίζεται γενικώς στην αρχή αναλογικότητας των ποινών, που δεν προβλέπεται βέβαια σαν κριτήριο στον πειθαρχικό κώδικα της ΕΠΟ.

Μάλιστα όταν το χρησιμοποίησε το πειθαρχικό όργανο της Super League στην πρωτόδικη απόφαση για τη χειρονομία του Μανόλο Χιμένεθ στη Λεωφόρο, η επιτροπή εφέσεων της ΕΠΟ δεν το δέχτηκε και έβαλε στον προπονητή της ΑΕΚ μεγαλύτερη ποινή.

Επιπλέον, τη σεζόν 2015-2016 που δεν ξεκίνησε το ματς Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός λόγω της φωτοβολίδας που δέχτηκε ο Ισλανδός ποδοσφαιριστής των «ερυθρόλευκων», Φινγκόμπασον, οι «πράσινοι» τιμωρήθηκαν και με αφαίρεση βαθμών εκτός από την απώλεια του ματς και με ποινή κεκλεισμένων των θυρών. Από την ίδια επιτροπή.

Επίκειται, δε, με απίστευτη καθυστέρηση η απόφαση της επιτροπής του κ. Σκουτέρη για την ποινή του -3 στον Ολυμπιακό, για τα επεισόδια μετά το τέλος του αγώνα με την ΑΕΚ.

Εύλογα θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς πως αν αναλογικά επηρεάζει την ποινή το ότι ένα ματς δεν άρχισε, σε σχέση με άλλο που διακόπηκε, τότε τι θα μπορούσε να ισχύσει για ένα παιχνίδι που άρχισε και τελείωσε κανονικά; Όπως το Ολυμπιακός – ΑΕΚ 1-2, για το οποίο τιμωρήθηκαν πρωτόδικα με αφαίρεση βαθμών και ποινή έδρας οι γηπεδούχοι.

Θα ισχύσει κι εδώ κάποιας μορφής «αναλογικότητα»; Αλλά πώς θα γίνει αυτό, όταν στο κατηγορητήριο για τη συγκεκριμένη υπόθεση υπάρχουν τα κατ’ εξοχήν στοιχεία που υποχρεώνουν σε ποινή αφαίρεσης βαθμών και τιμωρία έδρας;

Δηλαδή καταγραμμένα στις επίσημες εκθέσεις εκτεταμένα επεισόδια εντός αγωνιστικού χώρου και τραυματισμός αστυνομικών, επίσης σύμφωνα με την επίσημη έκθεση της αστυνομίας. Πώς θα μπορούσε δηλαδή να παρακαμφθεί αυτό, για να υπερισχύσει κάποιας μορφής «αναλογικότητα» στην ποινή, πάνω στον δρόμο που ανοίγει η απόφαση για τον ΠΑΟΚ;

Τα σημειώνουμε όλα αυτά για να γίνει κατανοητό ποιες είναι οι προεκτάσεις τέτοιων αποφάσεων, οι οποίες δείχνουν στην ουσία πως το δικαστήριο εφέσεων ξεκινά με βάση μια –πάντα- υποκειμενική κρίση πως ενδεχομένως μια πρωτόδικη ποινή είναι «αναλογικά» σκληρή ή και «άδικη» και αναζητά πατήματα με … ελεύθερες ερμηνείες, για να την αναθεωρήσει.

Πάμε σε μια κατάσταση, που ανεξαρτήτως κατηγορητηρίου και αποδεικτικών στοιχείων, καμιά ποινή που προβλέπει ο κανονισμός δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη.

Για να μην πούμε πως σε μια περίοδο που η κυβέρνηση μαζί με τη FIFA προχωράει για περαιτέρω αυστηροποίηση των ποινών, έχουμε πειθαρχικό όργανο που αναζητά νομικά «πατήματα» για να τις κάνει πιο ελαστικές.

Βέβαια πρέπει να σημειωθεί και το εξής. Αν ο πειθαρχικός κώδικας ήταν σαφέστατος ως προς τις προβλέψεις για όλα τα ενδεχόμενα, δεν θα υπήρχε περιθώριο για κανένα δικαστήριο να τον ερμηνεύει ή να τον χειρίζεται κατά το δοκούν. Και τέτοιο πρόβλημα υπάρχει στον συγκεκριμένο πειθαρχικό κώδικα.

Δεν υπάρχει βέβαια στην προκειμένη περίπτωση, δηλαδή σε γεγονότα σαν την μη τέλεση αγώνα για τραυματισμό αξιωματούχου, προπονητή ή ποδοσφαιριστή και καταλογισμό υπαιτιότητας, όπως έγινε με τον Γκαρσία στην Τούμπα.

Όμως υπάρχει σε άλλες διατάξεις και η συγκεκριμένη περίπτωση μας δείχνει πως αν ένα δικαστήριο θέλει… να το ψάξει, μπορεί να βρει επιχειρήματα σε αυτές. Έστω … και γραμματικά.  

Και ποιος ξέρει… Ίσως η ασάφεια να υπάρχει γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο.