Ο κλυδωνισμός της «ερυθρόλευκης» κυριαρχίας

Πότε άραγε κλείνει πραγματικά (κι όχι στο επίπεδο των εικασιών) ένας κύκλος για μία μεγάλη ποδοσφαιρική ομάδα;  Όταν αποκλείεται στον προημιτελικό του Κυπέλλου για ένα μόλις γκολ από μία εξίσου μεγάλη ομάδα; Όταν απέχει τέσσερις μόλις βαθμούς από τον πρωτοπόρο δέκα ολόκληρες αγωνιστικές πριν το τέλος του πρωταθλήματος; Κάποιες φορές η ουσία βρίσκεται παραπλεύρως των ίδιων των γεγονότων, γιατί επικρατεί το αισθητήριο…

Η Lady Hope προσπαθεί να διερευνήσει το κλίμα που αναδύεται πλέον γύρω από τον Ολυμπιακό, αφού μετά τη νέα ήττα από την ΑΕΚ (παρεμπιπτόντως, την έβδομη στις έντεκα τελευταίες αναμετρήσεις) οι περισσότεροι φίλοι των Πειραιωτών διαισθάνονται πως κάτι βαίνει προς την ολοκλήρωση. Δεν είναι λίγοι και εκείνοι οι ουδέτεροι δημοσιολόγοι που επιχειρηματολογούν για κάτι τέτοιο, λαμβάνοντας το υπόψη σαν γεγονός που σταδιακά «αποκαλύπτει» την τελική του μορφολογία.

Ένας κύκλος κλείνει, μάλλον, όταν μία ομάδα ρίχνει το μπάτζετ της κατακόρυφα, όταν χάνει τη βασική και μόνιμη πηγή χρηματοδότησης της (έσοδα από τους ομίλους του Champions League), όταν αλλάζει τους προπονητές σαν τα πουκάμισα, όταν έχει λιγότερους παίκτες ως ξεχωριστά σημεία αναφοράς, όταν δεν βγάζει την αύρα και το εκτόπισμα που τη διέκρινε κάποια χρόνια πριν, όταν δεν έχει φυσική κατάσταση, όταν χάνει σχεδόν συνεχώς από τους άμεσους ανταγωνιστές της, όταν δεν μπορεί να κρατήσει ένα υπέρ της σκορ μέσα στην έδρα της παρότι το χρονόμετρο δείχνει το 86ο λεπτό της αναμέτρησης, όταν ο κόσμος της δεν την εμπιστεύεται όπως παλιά (παρότι εξακολουθεί να την λατρεύει το ίδιο…), όταν τα άλλοθι και οι δικαιολογίες είναι περισσότερες από τα πλεονεκτήματα, όταν οι αντίπαλοι της δεν τη φοβούνται και την υπολογίζουν περισσότερο και από όσο το κάνει η ίδια για τον εαυτό της.

Μια κυριαρχία 21 ετών, η «ερυθρόλευκη», κλυδωνίζεται. Το μέλλον πιέζει ασφυκτικότερα πια, γιατί το παρόν «πληγώνει»… Είναι «τελειωμένη» η σημερινή εκδοχή του ποδοσφαιρικού Ολυμπιακού; Η Lady Hope δεν μπορεί να το προσυπογράψει αυτό στο σήμερα, αλλά δεν μπορεί να αγνοήσει τα σημάδια. Αυτά που λέγονται, αυτά που γράφονται, αυτά που διαρρέονται, αυτά που υπονοούνται, αυτά που φαίνονται. O Oλυμπιακός δεν εκπέμπει την ισχύ που είχε, η ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ είναι στο καλύτερο επίπεδο τους (σε όλα) εδώ και πολλά χρόνια. Με τις τάσεις να προμηνύονται ακόμα πιο ανοδικές και για τους δύο δικέφαλους στο άμεσο μέλλον. Πλέον δεν καγχάζουν, ούτε προειδοποιούν, αλλά νικούν, προηγούνται, κερδίζουν τις εντυπώσεις…

Ποιος θα είναι ο Ολυμπιακός του αύριο, ανεξαρτήτως του χρονικού σημείου που θα κηρυχθεί η νέα εποχή; Την οποία, βέβαια, θα αναδείξουν οι ίδιοι οι Πειραιώτες, γιατί είναι πρωτίστως δική τους υπόθεση… Ποια φυσικά πρόσωπα θα ηγούνται της προσπάθειας εντός και εκτός γηπέδου; Θα είναι ικανοποιημένος ο -μαθημένος αλλιώς- κόσμος του σε μία νέα εποχή με ενδεχόμενο μικρότερο μερίδιο από την πίτα; Τελικά, όσο ενδιαφέρον έχει να χτίσεις και να διατηρήσεις κάτι για πολλά χρόνια, άλλο τόσο (και ίσως περισσότερο) ιντριγκάρει η επόμενη μέρα… Και αυτό αφορά σε όλους μας, γιατί το 1996 είναι πολύ μακρινό για όσους το βιώσαμε, και σχεδόν άγνωστο στις γενιές που γαλουχήθηκαν από το 1997 κι ύστερα…