Από τότε που απολαμβάνουν την Κυβερνώσα, πολλοί (επαγγελματίες) θεωρητικοί της, δεν βλέπω να πολυ-παίζουν τον Ζίζεκ. Δεν διαπίστωσα, φερ’ ειπείν, ιδιαίτερο ενθουσιασμό για το «Λένιν 2017», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις του «Εικοστού Πρώτου». Να γράψουν όμως τι; Πως «ο Λένιν δεν επαναλαμβάνεται παρά μόνον σε ό,τι απέτυχε να κάνει»; Και πως καθήκον της Αριστεράς σήμερα είναι να επαναλαμβάνει τον Λένιν μέσα από τις «χαμένες ευκαιρίες του», αφού προηγουμένως έχει αναγνωρίσει ότι «ο Λένιν είναι νεκρός»;
Θα άξιζε λοιπόν να αναρωτηθούμε αν η Κυβερνώσα -που διάβαζε ενθουσιωδώς τον Ζίζεκ και που απέτυχε εκεί που ο Λένιν είχε πετύχει- μπορεί να επαναληφθεί ως κυβέρνηση -χωρίς ωστόσο, να θεωρήσει τον εαυτό της σαν «μια νεκρή Αριστερά».
Πιθανόν, εάν όμως επωμιστεί το πολιτικό κόστος τού να μην είναι Αριστερά. Και αν υποθέσω πως η ηγεσία της έμπαινε στον κόπο να απαντήσει στα δεκατέσσερα «σημεία» του Αριστείδη Μπαλτά στην «Αυγή» (10.12.2017), για το κατά πόσο θα την ενδιέφερε να κερδίσει τις εκλογές ως «ριζοσπαστική Αριστερά» ή ως φιλόδοξο κεντροαριστερό υβρίδιο, που ανακύπτει από τη διαπλοκή, τότε θα έδινε στον Ζίζεκ την ευκαιρία για ένα νέο βιβλίο με τίτλο «Τσίπρας 2017».
Εκεί, ο ζωηρός Σλοβένος δεν θα πραγματεύονταν ούτε το γιατί ο Τσίπρας ήρθε αργά, ούτε γιατί δεν έκανε καλά να φύγει νωρίς, αλλά γιατί ήρθε νωρίς και γι’ αυτό έχει ακόμη καιρό να επανέλθει. Αν μάλιστα λογάριαζε την εγελιανή «αναδρομική αναγκαιότητα» όπου άπαξ και ο Τσίπρας κυβέρνησε, η παρουσία του ως πρωθυπουργού καθίσταται περισσότερο από ποτέ αναγκαία, τότε ενδεχομένως ο Ζίζεκ θα μπορούσε να περάσει και στη διαλεκτική αντιστροφή της: άπαξ και ο Τσίπρας κυβέρνησε, να φύγει.
Ο Ζίζεκ όμως, αυτούς τους προκλητικούς συλλογισμούς, τους στηρίζει στο φροϊδικό σχήμα «ανάμνηση, επανάληψη και επεξεργασία» όπου θυμάται κανείς τα τραυματικά απωθημένα του παρελθόντος του, τα επαναλαμβάνει, μεταβιβάζοντάς τα στον παρόν και τέλος, τα επεξεργάζεται προτιμώντας αυτή τη φορά ένα σχήμα καθαρά λενινιστικό: «Θα συμμαχούσα με τον διάβολο και με τη γιαγιά του εν ανάγκη».
Συμπέρασμα: αν ο Τσίπρας χάσει τις εκλογές, δεν θα είναι μόνο γιατί παρέκαμψε το φροϊδικό σχήμα παραλείποντας να επεξεργαστεί εντελώς ό,τι θυμόταν και μη επαναλαμβάνοντας, αλλά και γιατί δεν διακρίβωσε αν το τσιτάτο για τον διάβολο και τη γιαγιά αποδίδεται πράγματι στον Λένιν.
