Βαδίζοντας στην εκλογή του επικεφαλής σε έναν υπό διαμόρφωση νέο φορέα της ελληνικής Σοσιαλδημοκρατίας, η συζήτηση για τον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο δείχνει να απασχολεί για πρώτη φορά ένα ικανό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, το οποίο αναζητά διέξοδο σε μια τελματωμένη πολιτική κατάσταση.
Με τον ΣΥΡΙΖΑ να συναντά εμπόδια στη διεκδίκηση της βάσης της Κεντροαριστεράς και τη Νέα Δημοκρατία να διατυπώνει μια συντηρητική ατζέντα με διακριτές διαφορές από όσους κινούνται αριστερά του Κέντρου, η νέα προσπάθεια που γίνεται στον συγκεκριμένο χώρο συγκεντρώνει το ενδιαφέρον πλήθους κόσμου.
Ποιες είναι όμως οι προϋποθέσεις για να αποτελέσει το νέο εγχείρημα μια πραγματική διέξοδο για όσους επιθυμούν να συμμετάσχουν σ’ αυτό και να διαμορφώσουν την ατζέντα του;
Πρώτα από όλα, το κρίσιμο στη συγκεκριμένη διαδικασία είναι η προσπάθεια σύνθεσης όσων προτάσεων κατατεθούν από τους υποψηφίους σε έναν ελκυστικό, ρεαλιστικό και σύγχρονο προγραμματικό λόγο που θα κινητοποιήσει την κοινωνία και ιδιαίτερα την απογοητευμένη νέα γενιά στην προσπάθεια για μια πραγματική πολιτική αλλαγή που θα επηρεάσει τη ζωή της στο μέλλον.
Σε μια πολιτική σκηνή όπου ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης θεωρεί τις ανισότητες φυσική κατάσταση και ο πρωθυπουργός έχει παραδοθεί πλήρως στον κυβερνητισμό των αριθμών, ξεχνώντας τις κοινωνικές συμμαχίες που έχτισε πάνω σε σαθρά θεμέλια και ψεύδη, η Σοσιαλδημοκρατία καλείται να δώσει απαντήσεις που θα πολεμήσουν τις ανισότητες και θα την επανασυνδέσουν με τα κοινωνικά στρώματα που έχασε στην περίοδο της κρίσης και της δραματικής περιστολής του ορίζοντα των προσδοκιών.
Βέβαια, σε κάθε προσπάθεια οικοδόμησης μιας σχέσης ανάμεσα σε έναν πολιτικό φορέα και την κοινωνία σημαντικό ρόλο διαδραματίζουν οι ιδέες που διαμορφώνουν τις πολιτικές του.
Ο Δημοκρατικός Σοσιαλισμός, η Ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία και η Ανανεωτική Αριστερά αποτελούν την κινητήρια δύναμη για να συναντηθεί ξανά η Κεντροαριστερά με τους σύγχρονους «μη προνομιούχους» που αυξήθηκαν κατά τη διάρκεια της κρίσης.
Τα τρία αυτά ιδεολογικά ρεύματα δείχνουν τον δρόμο για την οικοδόμηση ενός πολιτικού προγράμματος που θα μάχεται για κοινωνική δικαιοσύνη, για την αποτροπή της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από άνθρωπο και για το χτίσιμο μιας κοινωνίας όπου το ατομικό συμφέρον και το συμφέρον της οποιασδήποτε οργανωμένης συλλογικότητας δεν θα προηγείται του δημόσιου συμφέροντος.
Η διέξοδος που είναι αναγκασμένη να προσφέρει η νέα παράταξη που θα εκπροσωπήσει τον χώρο της Σοσιαλδημοκρατίας οφείλει να διαμορφώσει μια ατζέντα που θα οδηγεί στην έξοδο από την κρίση μέσα από την καλλιέργεια ενός κλίματος εμπιστοσύνης με την κοινωνία.
Η ανεργία πρέπει να αντιμετωπιστεί μέσα από ένα οικονομικό πρόγραμμα που θα έχει ως βάση του τον οικονομικό προσανατολισμό της ελληνικής οικονομίας με στόχο την εξωστρέφεια και όχι απλά την εργασιακή απορρύθμιση και τη συμπίεση του κόστους εργασίας, επιλογές που θα μειώσουν αριθμητικά την ανεργία, αλλά θα δημιουργήσουν δυστυχισμένους εργαζόμενους με προβλήματα επιβίωσης.
Το στοίχημα για τον νέο φορέα δεν είναι άλλο από το στοίχημα επανάκτησης της ελπίδας που αναζητά ολόκληρη η κοινωνία.
Στην Ελλάδα μετά τη Μεταπολίτευση δημιουργήθηκε μια ισχυρή μεσαία τάξη που αποτέλεσε τον πολύτιμο σύμμαχο των πολιτικών δυνάμεων που υποστήριζαν την πρόοδο της κοινωνίας και το άνοιγμα της Ελλάδας στις προκλήσεις της παγκοσμιοποίησης.
Η διέξοδος για την ελληνική Σοσιαλδημοκρατία βρίσκεται στη διεκδίκηση των «ηττημένων της κρίσης», της μεσαίας τάξης που βίωσε την ανασφάλεια και τον φόβο και των νέων που αναγκάστηκαν να ζήσουν χειρότερα από τους γονείς τους.
Η πολιτική έκφραση όλων των παραπάνω μέσα από τον νέο φορέα και η διαμόρφωσή του από τις αγωνίες, τις επιθυμίες και τα όνειρά τους είναι το οξυγόνο που μπορεί να δώσει ζωή στον νέο πολιτικό οργανισμό που γεννιέται.
*Υποψήφιος διδάκτορας Νεότερης και Σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας, ΕΚΠΑ
