Από όλες τις εκφράσεις των ανθρώπων –τις εκφράσεις που σχηματίζονται αυθόρμητα από μια μυστηριώδη εντολή της καρδιάς– αγαπώ το χαμόγελο εκείνο, το πολύ συγκεκριμένο, που σχηματίζεται στα πρόσωπά τους, όταν μιλούν, ή γράφουν, σε έναν άνθρωπο που αγαπούν, ποθούν, ερωτεύονται.
Αντιφεγγίζει στη μέρα, φωτίζει τη νύχτα. Αρκεί να τους προσέξεις. Δημιουργούν μια κάθετη ρωγμή στον χρόνο. Γύρω τους οι άνθρωποι δεν κινούνται, τα λεωφορεία δεν στριγγλίζουν ασθμαίνοντας πίσω από ανυπόμονα αυτοκίνητα, οι φωνές σταματούν και όλος ο κόσμος συμπυκνώνεται σε μία μόνο διάσταση. Τη διάσταση αυτής της μαγικής επικοινωνίας. Σαν να πέφτουν σε μια «μαύρη τρύπα» για να συναντήσουν τον άνθρωπο που τους συγκινεί . Αδιαφορούν για μας τους υπόλοιπους που τους παρατηρούμε.
Αναρωτιέμαι αν εκεί, σ’ αυτή τη στιγμή, βρίσκεται η αληθινή ζωή, η ουσιαστική ύπαρξη. Ενας ενδιάμεσος χώρος στην καθημερινότητα, η οποία μας θέλει να λειτουργούμε συνήθως μηχανικά, εξυπηρετώντας τις ανάγκες ενός ρυθμού ζωής που δεν έχουμε καταλάβει καλά καλά πώς βρεθήκαμε να τον ακολουθούμε. Νιώθουμε. βέβαια, πως κάτι μας διαφεύγει, κάτι παλιό και αρχετυπικό, αλλά η ζωή είναι κινούμενη και ζόρικη, τρέχουμε να την προφτάσουμε, αφήνοντας κατά μέρος ουσιαστικές σκέψεις και πραγματικές επιθυμίες.
Ξαναγυρνώ όμως στα χαμόγελα των ερωτευμένων που συναντάμε γύρω μας και η δύναμή τους φτάνει μέχρι το βάθος των πραγμάτων. Θα ήθελα να μην μου ξεφεύγει κανένα μέσα από τη ρηχή συνήθεια του βλέμματος. Στην εποχή μας όλο και περισσότεροι άνθρωποι, γνωστοί ή άγνωστοι, επικοινωνούν μέσω διαδικτύου. Φυτρώνουν και ανθούν νέα είδη συνομιλίας. Οσοι έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τη ζωντανή επαφή ως το πρώτο ερέθισμα συναισθημάτων είναι δύσκολο να το καταλάβουμε αυτό. Αναρωτιέμαι πόσα από τα φωτεινά χαμόγελα οφείλονται σε αυτή την καινούργια σύνδεση των ανθρώπων.
Από την άλλη, σκέφτομαι, μήπως και παλιότερα, όταν τα πράγματα πήγαιναν πιο αργά, δεν άνθησαν αισθήματα με σελίδες επιστολών που δημιουργούσαν τέτοια χαμόγελα σε πρόσωπα που δεν είχαν συναντηθεί ποτέ ή είχαν βρεθεί για πολύ λίγο;
Οι επιστολές του Μπετόβεν στην «Αθάνατη Αγαπημένη»; Ο μεγάλος έρωτας του συνθέτη δεν αποκαλύφθηκε ποτέ, ενώ έγιναν πολλές εικασίες γύρω από το ποια θα μπορούσε να είναι η γυναίκα που του έκλεψε την καρδιά.
Σε μια απ’ αυτές: «Αγγελέ μου, μόλις έμαθα ότι το ταχυδρομείο φεύγει κάθε μέρα και πρέπει να τρέξω πριν κλείσει ώστε να πάρεις αμέσως το γράμμα μου […] /Πάντα δικός σου. Πάντα δική μου. Πάντα εμείς». Το έλαβε άραγε; Μάλλον όχι. Ωστόσο μπορούμε να φανταστούμε πως κάποια από τις επιστολές του βρήκε την άγνωστη παραλήπτρια. Και το χαμόγελό της φώτισε εκείνες τις γκρίζες μέρες του 1812.
Αν προσέξετε κι εσείς λίγο καλύτερα τα χαμογελαστά πρόσωπα των ερωτευμένων, ίσως αστράψει και η δική σας μέρα…
