«Η ευγενική κριτική είναι αυτή που ο κριτικός δεν κρίνει σαν ανταγωνιστής» (Μπέντζαμιν Ντισραέλι)
To σύνηθες είναι να είσαι με κάποια ομάδα. Είτε αυτή είναι μία από τις λεγόμενες «μεγάλες», είτε η ομάδα της περιοχής που διαμένεις ή κατάγεσαι, ή κάποια άλλη (για λόγους ξεχωριστούς που σχετίζονται με το προσωπικό αισθητήριο του καθενός). Το να μην είσαι με καμία «δεν συγχωρείται» εύκολα, ενώ μπορεί να γίνει και αιτία έναρξης «παράξενων» αναζητήσεων που να σε αφορούν… Η Lady Hope κατά καιρούς πειραματιζόταν κοιτώντας τις αντιδράσεις σε διάφορες απαντήσεις σε συγκεκριμένη ερώτηση.
Αν είσαι με μία ομάδα, καλά κάνεις. Αυτό, βέβαια, στην πράξη σημαίνει πως συμπορεύεσαι σε μια διαχρονική διαδρομή που δεν έχει μόνο χαρές, τίτλους, διακρίσεις, ανόδους, νίκες, υγεία, καλή μπάλα, ευρυθμία, και οτιδήποτε άλλο θετικό. Πρέπει να μάθεις να υπομένεις ήττες (ενίοτε και περισσότερες από όσες αντέχει το νευρικό σου σύστημα), «τιτλικές ανομβρίες», υποβιβασμούς, τιμωρίες, χρέη, αποχωρήσεις προσώπων που γουστάρεις, «εμφυλίους», προσωπικές έριδες, κακές συμπεριφορές, ατομικές αστοχίες, συλλογικές παρεκτροπές, ανίερους χρηματισμούς, ραδιουργίες, κουτσομπολιά, και πάει λέγοντας…
Πιο εξειδικευμένα, και πιο επικαιροποιημένα συνάμα…, προκύπτουν κατά καιρούς νέες «υποχρεώσεις», που να σχετίζονται με την εσωτερική σου διαπάλη. Πρέπει, π.χ., να σκεφτείς καλά αν θα πρέπει να συνεισφέρεις από το υστέρημα σου σε μια χρεοκοπημένη εταιρεία (γιατί έχεις ταυτιστεί με την Ιδέα), που την οδήγησαν στο τέλμα οι κακοί χειρισμοί συγκεκριμένων ανθρώπων. Δίχως να μπορείς να ξέρεις αν είναι ρεαλιστικά εφικτό το να αποφευχθεί τελικώς το απόλυτο κάζο.
Να πρέπει να συμβιβαστείς με την επιλογή κάποιας ΠΑΕ να τα δώσει όλα στο βωμό της είσπραξης του ποσού από την είσοδο σε ομίλους του Champions League, με αποτέλεσμα η ομάδα σου να παραπατάει για ένα περίπου μήνα (φτάνοντας σε αρνητικά ρεκόρ δεκαετιών…). Να πρέπει να κάνεις δίκαιη κριτική στα (αδικαιολόγητα) λάθη ενός προπονητή που μέχρι το απόγευμα μίας ημέρας είχε δημιουργήσει την καλύτερη εκδοχή της ομάδας του εδώ και πάρα πολλά χρόνια και λίγο πριν την έναρξη ενός καθοριστικού αγώνα έγινε ξανά (μετά από καιρό) ένας μικρός «τσαρλατανίσκος»…
Είναι πολύ κρίσιμο να μπορούμε να κρίνουμε νηφάλια και να αποτιμούμε δίκαια. Έτσι και σωστοί είμαστε με τον εαυτό μας, και βοηθούμε στη σμίλευση ενός συλλογικού οργανισμού που εκπέμπει καθαρότητα και ουσιαστική δυναμική. Το να αναβαθμίζουμε τη λειτουργικότητα μας δεν είναι «θολοκουλτουριάρικο βίτσιο», αλλά ανάγκη.
Είναι λογικό όταν βρισκόμαστε στους «λαβύρινθους της ψυχής μας» να βιαζόμαστε να βγούμε έξω, αλλά -δυστυχώς ή ευτυχώς- αυτό μπορεί να γίνει μόνο στον κατάλληλο χρόνο και με πολύ συγκεκριμένο δρομολόγιο… Η Lady Hope έχει καταλήξει πως για να μπορείς να είσαι με μία ομάδα, πρέπει -μετά από πολλή δουλειά μέσα σου- να μπορείς να λειτουργείς «σαν να μην είσαι με καμία».
