Η νέα πρωταθλήτρια Ευρώπης στο μπάσκετ είναι η Σλοβενία. Αυτή που στη συνείδηση όλων βρισκόταν πίσω από Σερβία και Κροατία, ως η τρίτη δύναμη στις χώρες που προέκυψαν μετά τη διάλυση της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας. Είχε αναγνωριστεί, αλλά δεν είχε καταξιωθεί. Και αφού μετά τα αποτελέσματα των ημιτελικών αποσαφηνίστηκε πως το χρυσό μετάλλιο θα επιστρέψει στα συγκεκριμένα (γιουγκοσλαβικά…) εδάφη για πρώτη φορά μετά το Ευρωμπάσκετ του 2001, έμενε να δούμε αν θα είχαμε την επιστροφή των Σέρβων ή την παρθενική ενθρόνιση των Σλοβένων.
H Lady Hope βρήκε αυτές τις μέρες την ευκαιρία να ξεσκονίσει τα κιτάπια της όσον αφορά στην ιστορία του γιουγκοσλαβικού μπάσκετ. Μάθημα για τη φαιά ουσία του αθλήματος διαχρονικά, γιατί το μπάσκετ εκεί από πολύ παλιά βρίσκει αιτίες προώθησης…
Οι Σλοβένοι το πήραν σαν πραγματικοί «μπασκετικοί επιβήτορες». Πήγαν πρώτα Φινλανδία και μετά Τουρκία, και τα σάρωσαν όλα σε μία αλληλουχία μπασκετικών παραστάσεων. Οι ίδιοι φόρτωσαν στις αποσκευές τους δόξα και το χρυσό μετάλλιο, αλλά πρόσθεσαν και στο ίδιο το ευρωπαϊκό μπάσκετ ένα νέο κεφάλαιο. Αγαπούσαν το μπάσκετ, ασχολήθηκαν σοβαρά με αυτό από την ίδρυση του ανεξάρτητου κράτους τους, έπεισαν, αλλά τους έλειπε ένα τουλάχιστον βολτάρισμα στα υψηλότερα ρετιρέ. Στο άκουσμα της λέξης Σλοβενία σε αρκετούς ερχόταν η λέξη μπάσκετ, όμως στη λέξη κορυφή η λέξη Σλοβενία ήταν άγνωστη (παρά την -κατά καιρούς- υψηλή ποιότητα του ρόστερ της Εθνικής τους ομάδας)…
Φέτος, είχε σούπερ σταρ, είχε και αθόρυβους εργάτες. Είχε και νέα αστέρια και παλιές καραβάνες. Είχε βέρους Σλοβένους, αλλά και έναν «νατουραλιζέ» πολύτιμης και πολύπλευρης συνεισφοράς. Είχε και «next bing thing» παίκτες, και «talk of the town» (Σέρβο κιόλας…) προπονητή που άνοιξε έγκαιρα πολλά παράθυρα συζητήσεων. Όλα, για καλό. Για το ποιος είναι και ποιο το μυστικό του. Σαν ομάδα ήταν ένα κλικ παραπάνω (και πιο μπροστά) από κάθε αντίπαλο. Απέναντι στην Ισπανία, δε, στο δεύτερο ημίχρονο ήταν κάποιες στιγμές (και) δύο τα κλικ…
Αν τους έβαζες 97 πόντους, θα σου έβαζαν 103…Έδινες τα δυνατά σου; Θα σου έβγαζαν την ψυχή… Ξεκίνησαν σε ένα (ύπουλο) ρελαντί, αλλά σε ένα δύσκολο όμιλο με πολλές αμφίρροπες αναμετρήσεις έκαναν το απόλυτο των νικών. Όποιοι τότε κατάλαβαν, κατάλαβαν. Ύστερα «ξεσάλωσαν» και δεν υπάρχει πια ούτε ένας που δεν ξέρει…
Έγραψαν ιστορία. Έμειναν στην ιστορία. Είναι από την Κυριακή το βράδυ μέρος της ιστορίας (με μη αμελητέο μερίδιο). Δεν είχαν πάρει μετάλλιο, αλλά το πρώτο τους θα ήταν «όλα τα λεφτά». Σίγουρα, στο παρελθόν κάποιες φορές αδίκησαν τον εαυτό τους μέχρι εκεί που δεν πάει, επομένως πριν μιλήσουμε για «μπάσκετ του μέλλοντος», ας πούμε πως just πήραν εκδίκηση από το παρελθόν τους. Οι Σλοβένοι βιώνουν το 2017, το δικό τους «1987»… Εμείς το αξιοποιήσαμε. Αυτοί;
Δεν είναι δική μας υπόθεση αυτή, σκέφτηκε η Lady Hope… Όταν κοπάσουν οι πανηγυρισμοί στη Λιουμπλιάνα, οι χαρτοφύλακες θα πάρουν σειρά και το μπάσκετ θα προχωρήσει μπροστά έχοντας νέους πρωταθλητές Ευρώπης.
