Συνήθως, ασχολούμαστε με εκείνους που παραμένουν διαχρονικά στην κορυφή. Που ακόμα και όταν για κάποιο διάστημα «κάνουν πίσω», ηρεμούν, «ξεκουράζονται» και ξεκινούν ξανά για νέες δόξες και επιτυχίες. Υπάρχει, όμως, και η άλλη πλευρά του φεγγαριού…
Πολλές ομάδες απομακρύνθηκαν από τις υψηλές πτήσεις τόσο πολύ που η απουσία τους έγινε δεδομένο που «δεν ενοχλεί κανέναν». Πιο εύκολα διαψεύδουν προσδοκίες (όταν υπάρχουν με βάση ρεαλιστικά δεδομένα), παρά κάνουν την έκπληξη εκεί που δεν τις περιμένει κανένας… Εθίζονται στην αποτυχία που φαίνεται πως ντρέπονται να πετύχουν, σχολιάζει σκωπτικά η Lady Hope. Ακόμα και στις χρονικές συγκυρίες που πρέπει να προχωρήσουν μπροστά… Υπάρχει τρανότερο παράδειγμα σε αυτή την κατηγορία περιπτώσεων από τη Ρωσία;
Το τι σηματοδοτούσε για τον παγκόσμιο αθλητισμό η Σοβιετική Ένωση πάρα πολλοί το θυμούνται, αρκετοί το έμαθαν αργότερα. Υπάρχουν… χρόνος και πηγές…, για όποιον θέλει να το επιχειρήσει ακόμα και σήμερα… «Εκπορθητές του ποδοσφαιρικού ρωσικού κάστρου» υπήρξαν πολλοί, και δίχως να χρειαστούν δούρειο ίππο, καθώς οι Ρώσοι μόνοι τους φρόντιζαν να μην είναι τόσο ανταγωνιστικοί όσο θα περίμενε κάποιος φίλος τους.
Φαίνεται πως σε άλλα σπορ, στον ενεργειακό τομέα, σε συγκεκριμένους τομείς της οικονομίας, στις επιστήμες, στον πολιτισμό, στα στρατιωτικά, στην πολιτική, στις μυστικές υπηρεσίες, τα καταφέρνουν πολύ καλύτερα… Και πως ο Πρόεδρος Πούτιν πήρε τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2018 για να προωθήσει το «ρωσικό μεγαλείο» και όχι το ρωσικό ποδόσφαιρο. Αλλά, αυτό μοιάζει κάπως πρόωρο, είναι υποψία με καλές πιθανότητες να γίνει γεγονός, αλλά όχι βεβαιότητα γιατί η μπάλα είναι στρογγυλή και η επιθυμία καθοριστική παράμετρος στα ανθρώπινα…
Ποιοι έχουν το προνόμιο στον αιώνα μας να έχουν πετάξει τους Ρώσους έξω από την πρώτη φάση μεγάλων διοργανώσεων; Πολλοί και διάφοροι… Στο Μουντιάλ του 2002 οι Ιάπωνες και οι Βέλγοι, στο Euro του 2004 οι Πορτογάλοι και οι Έλληνες, στα Μουντιάλ του 2006 και του 2010 δεν προκρίθηκαν καν στην τελική φάση, στο Euro του 2012 οι Τσέχοι και ξανά οι Έλληνες, στο Μουντιάλ του 2014 οι Βέλγοι και οι… Αλγερινοί… Στο, δε, Εuro 2016, δύο μόλις χρόνια πριν το δικό τους Μουντιάλ, οι Ρώσοι κατάφεραν σε έναν όμιλο από τον οποίον προκρίθηκαν τρεις ομάδες (Ουαλία, Αγγλία, Σλοβακία) να τερματίσουν τέταρτοι… Στις πρόβες τα πάνε άσχημα…
Αφήσαμε το 2008 γιατί ήταν η αναλαμπή που καλλιέργησε προσδοκίες για ένα μέλλον αλά Σοβιετική Ένωση, αλλά μέχρι σήμερα δεν βρήκε ποτέ τη δικαίωση της… Το μόνο δείγμα γραφής που μπορεί να εμπνεύσει κάτι καλό για το 2018. Πρόκριση στον ημιτελικό του Euro, όπως το 1988. Τότε (σαν ΕΣΣΔ) νίκη επί της Ιταλίας και πρόκριση στον τελικό (εκεί οι Σοβιετικοί ηττήθηκαν από την Ολλανδία), 20 χρόνια μετά ήττα -με σχεδόν κατεβασμένα χέρια- από τη μετέπειτα νικήτρια του θεσμού -και αυτοκράτειρα του παγκόσμιου φουτμπόλ για 4 συναπτά χρόνια- Ισπανία.
Καλός ο Αρσάβιν, ή συμπαθητικοί π.χ. ο Παβλιουτσένκο, ο Ζιρκόφ και ο Ακινφέεφ, αλλά όχι για κάτι παραπάνω από ένα καλό τουρνουά και μια σχετικά αξιοπρόσεκτη παρουσία στο διεθνές διασυλλογικό στερέωμα… Μπλαχίν, Μπελάνοφ, Ζαβάροφ, Προτάσοφ, Ντασάεφ, Χιντιαντούλιν, Κουζνέτσοφ, Αλεϊνίκοφ, Μιχαϊλιτσένκο, Ρατς, δεν ήταν. Μόνο ο Χίντινγκ ήταν εφάμιλλος του Λομπανόφσκι!
Στο πρόσφατο τουρνουά (FIFA Confederations Cup) που η ίδια διοργανώνει, η ρωσική ομάδα νίκησε τη Νέα Ζηλανδία και έχασε από Πορτογαλία και Μεξικό. Η κλασική Ρωσία, «στατιστικά σταθερή», και δίχως μεταπτώσεις (άρα και δίχως πρόοδο)… Δεν τα καταφέρνει με τις ομάδες που έχουν μεγαλύτερη τριβή από αυτήν στην επιτυχία, μπορεί να επικρατήσει -υπό προϋποθέσεις- επί συγκεκριμένου βεληνεκούς αντιπάλους.
Με απλά λόγια, αν δεν αλλάξει κάτι ριζικά (που δεν μπορούμε πάντως να το αποκλείσουμε εντελώς, καθώς σε ένα χρόνο μέσα, υπό το φόβο του φιάσκου και με κάποιες έξτρα βοήθειες κάτι γίνεται) θα παλέψει για την πρόκριση στην επόμενη φάση. Εκτός και αν η κλήρωση ευνοήσει «σκανδαλωδώς». Ή, το υπενθυμίζει η Lady Hope, αν καταφέρουν επιτέλους να φτιάξουν ομάδα…
Φτιάχνεις ομάδα σε λίγους μήνες; Δύσκολα, αλλά μπορείς να το στρώσεις αρκετά αν πασχίσεις με σοβαρότητα.
