Οι καταδύσεις σε πισίνα είναι θεαματικές, ριψοκίνδυνες και συνυπολογίζονται στα δημοφιλέστερα αθλήματα των Ολυμπιακών Αγώνων. Οι αθλητές πηδούν από πλατφόρμα ή από αναπηδητήριο και εκτελούν μια άσκηση όσο τελειότερα μπορούν, πράγμα που απαιτεί σωματικές και τεχνικές ικανότητες, πριν να φτάσουν στην επιφάνεια του νερού.
Μια παρόμοια άσκηση ζητάνε συνεχώς από τη χώρα μας οι λεγόμενοι θεσμοί με μια μικρή διαφορά: η πισίνα δεν έχει πλέον νερό. Οι αντοχές της κοινωνίας εξαντλούνται, η οικονομία επαιτεί, η εργασία απαξιώνεται και οι νέοι μεταναστεύουν. Οι στόχοι των πλεονασμάτων είναι ανεδαφικοί και η πιθανή ελάφρυνση του μη διαχειρίσιμου χρέους παραπέμπεται στις καλένδες.
Το τελευταίο χρονικό διάστημα δημοσιοποιήθηκαν δύο έρευνες καθώς και η έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής. Η έρευνα της ΓΣΕΒΕΕ (Δεκέμβριος 2016) καταγράφει και πιστοποιεί την αρνητική σχέση λιτότητας-επιχειρούμενης παραγωγικής αναδιάρθρωσης σε ένα περιβάλλον διευρυμένων αβεβαιοτήτων και εξωγενών κινδύνων που αντιμετωπίζει η ελληνική οικονομία.
Πρόκειται για ένα ιδιότυπο σπιράλ απομόχλευσης εισοδημάτων, κατανάλωσης και επένδυσης, που μας οδηγεί σε χαμηλότερη κοινωνική ευημερία και περιορισμένη δυνατότητα υπέρβασης της παγίδας στασιμότητας.
Σύμφωνα με την έρευνα των Σ. Ρομπόλη και Β. Μπέτση (Ιανουάριος 2017), η μνημονιακή προσπάθεια να εξασφαλιστεί θετικό ισοζύγιο εσόδων και δαπανών στο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, πέραν του ότι μειώνει παγιωμένα συνταξιοδοτικά και ασφαλιστικά δικαιώματα και αυξάνει τις υποχρεώσεις των ασφαλισμένων και των συνταξιούχων για να επιτευχθεί ο στόχος, δημιουργεί συνθήκες πνιγμού στην πραγματική οικονομία καθώς έχει βρεθεί ότι όλος ο συντάξιμος μισθός πηγαίνει στην άμεση κατανάλωση.
Τέλος, σύμφωνα με την έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής (Ιανουάριος 2017), η κυβέρνηση έχει καθυστερήσει σημαντικά με την ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγησης, η οποία μία μέρα μετά το άκαρπο Eurogroup κινείται σε αχαρτογράφητα νερά.
Η κατάσταση αυτή της οικονομίας διαμορφώνεται σε ένα περιβάλλον κινούμενης άμμου. Εκλογικές αναμετρήσεις σε χώρες της Ευρώπης και πιθανότητα ανόδου ακροδεξιών μορφωμάτων, πολιτική αστάθεια στη γειτονική χώρα που συνοδεύεται από επιθετική συμπεριφορά, αλλαγή στο παγκόσμιο παιχνίδι λόγω πολιτικής αλλαγής στις ΗΠΑ και έλλειψη αλληλεγγύης στη διαχείριση του προσφυγικού/μεταναστευτικού ρεύματος από την Ε.Ε.
Ο Τ. Μάλοχ, ο άνθρωπος που ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ προορίζει για πρέσβη της χώρας στην Ε.Ε., επιμένει στη θέση του ότι «η Ελλάδα θα πρέπει να επιστρέψει στο εθνικό της νόμισμα» και πως «δεν νομίζει ότι θα γλιτώσουμε από το ΔΝΤ διότι στο άμεσο μέλλον τουλάχιστον δεν φαίνεται ότι μπορούμε να επιστρέψουμε στις αγορές».
Ο Β. Μινχάου σε άρθρο του στους Financial Times εκτιμά πως το Βερολίνο είναι σχεδόν απίθανο να αποδεχθεί περαιτέρω ελάφρυνση του ελληνικού χρέους και σημειώνει πως «μια από τις αιτίες για τη λάθος πορεία της Ευρώπης είναι η αδυναμία να ειπωθεί η αλήθεια, κάτι που έκανε το ΔΝΤ διαπιστώνοντας τη μη βιωσιμότητα του χρέους».
Και ο Χανς-Πίτερ Φρίντριχ, επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας της Χριστιανοκοινωνικής Ενωσης, δήλωσε στον Κυρ. Μητσοτάκη πως «χωρίς την εφαρμογή των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων που έχουν συμφωνηθεί, δεν θα υπάρξει περαιτέρω εκταμίευση στο πλαίσιο του τρίτου προγράμματος διάσωσης».
Σε αυτό το περιβάλλον η αξιολόγηση μάλλον θα κλείσει στο πλαίσιο ενός «ρεαλιστικού» συμβιβασμού, με ό,τι αυτό σημαίνει, σε μια πορεία ατέρμονης διαχείρισης της επιτροπείας.
Είμαστε εγκλωβισμένοι επτά χρόνια σε ένα πρόγραμμα που δεν «βγαίνει» λόγω του επιπέδου δημοσιονομικής προσαρμογής που απαιτεί το ΔΝΤ, σε μια ευρωζώνη που οι πολιτικές λιτότητας δυναμιτίζουν (όπως όλοι πλέον παραδέχονται) την κοινωνική συνοχή και την ανάπτυξη, σε μια προεκλογική περίοδο χωρών της Ευρώπης που μας κρατάει σε ομηρία, σε έναν πολιτικό λόγο που αποκρύβει την αλήθεια λόγω σκοπιμοτήτων, σε μια αυτοαναιρούμενη βεβαιότητα για την κατάληξη των διαπραγματεύσεων και σε μια αυτοδοξαστική ρητορεία.
Σε κάθε περίπτωση, η «μπάλα» δεν μπορεί να πετάγεται συνέχεια παρακάτω «και θα δούμε τι θα κάνουμε», η πισίνα δεν διαθέτει νερό και όσο τεχνικά σωστός κι αν είναι ο αθλητής, όσο καλός κι αν είναι ο προπονητής, θα επέλθει το μοιραίο. Και από αυτούς που μας επιβάλλουν να πραγματοποιήσουμε την κατάδυση, δεν θα δακρύσει κανένας.
* οικονομολόγος, MSc Διοίκηση Μονάδων Υγείας
