Θεσμοποιημένη αδιαφορία, φονικοί ποντιοπιλατισμοί

Η δολοφονία του 20χρονου στην Καλαμαριά και ο θάνατος της εκπαιδευτικού Σοφίας Χρηστίδου, δύο άγρια περιστατικά με διαφορά λίγων ημερών στη Θεσσαλονίκη, απέδειξαν ότι στην εποχή μας ευδοκιμούν μόνο συμπεριφορές απάνθρωπης ελαφρότητας που κατατείνουν να εκφράζονται με παιδικής υφής άσκεφτο σαδισμό. Οι ευθύνες είναι συγκεκριμένες και είναι αυτών που επέβαλαν θεσμικά τη γουρουνοποίηση της κοινωνίας.

Ο δολοφονημένος 20χρονος στο χθεσινό επεισόδιο εξετάζεται αν είναι η συνέχεια στο δράμα με τη δολοφονία του Αλκη Καμπανού, βεντέτα κενή νοήματος ανάμεσα σε οπαδούς του ΠΑΟΚ και του Αρη. Οποιος ζει στην Καλαμαριά γνωρίζει τα οπαδικά συνθήματα μίσους στους τοίχους ακόμα και σχολείων –χυδαιότερα δεν μπορούν να γίνου– γραμμένα από χέρια νεαρών έτοιμων για άμετρη βία. Οι αστυνομικοί έλεγχοι στον πεζόδρομο της Κομνηνών μοιάζουν με σκετσάκι επιθεώρησης, απατηλό άλλοθι για την κοινωνία της αδιαφορίας. Ολα θα μπορούσαν να τελειώσουν αν οι ΠΑΕ χωρίς συμβιβασμούς αποδοκίμαζαν κάθε εξαθλιωμένη τσογλανοπαρέα που δρα ως φονική μηχανή. Αλλά αυτές οι «παρέες» είναι φτηνοί, τζάμπα στρατοί.

Η περίπτωση της Χρηστίδου είναι το αποτέλεσμα του ίδιου καθεστώτος αδιαφορίας των υπευθύνων –υπουργείου Παιδείας, διευθύνσεων εκπαίδευσης–, της λογικής «Το πρόβλημα θα λυθεί κάποτε από μόνο του». Οι συγγενείς της νεκρής καταγγέλλουν μπούλινγκ σε βάρος της από παιδιά και συναδέλφους της. Γονείς μαθητών, κρυμμένοι σε ασφαλή ανωνυμία, καταγγέλλουν ότι η εκπαιδευτικός «είχε πρόβλημα». Ο ηθικός πανικός στα ΜΜΕ εξολοθρεύει κάθε ηθική στάση. Ολοι οι ανώτεροι της διεύθυνσης του σχολείου εξαφανισμένοι, άλαλοι, δήθεν αθώοι, παραγγέλνουν ΕΔΕ με γραφειοκρατική «συνέπεια» που συνορεύει με θανατερό ποντιοπιλατισμό. Ενα μουλωχτό σκυθρωπό πλήθος σκυλεύει μέχρι σήμερα τη νεκρή εκπαιδευτικό. Με μπούσουλα την υποκρισία, δειλοί, δεν μπορούν καν να ομολογήσουν στον εαυτό τους ότι αν πράγματι η γυναίκα είχε «πρόβλημα», τότε με διπλάσια ένταση έπρεπε να νοιαστούν γι’ αυτήν. Για τρυφερότητα ούτε λόγος.