Στο μυαλό (;) του Ντόναλντ Τραμπ

«Δεν είμαι ικανοποιημένος» είπε ο Ντόναλντ Τραμπ για τον υιό Χαμενεΐ που αναλαμβάνει την ηγεσία του Ιράν. Και προσέθεσε άλλο ένα λήμμα στο προσωπικό του λεξικό για τον πόλεμο και τη διεθνή (και παρομοίως την εσωτερική) πολιτική σκηνή. Αυτή τη φορά, όμως, διακρίνεται μια χαλάρωση σε τόνο και προσπάθεια απόδοσης του μηνύματος.

Με δεδομένη τη νεωτερική μορφή που έχει προσδώσει ο Αμερικανός πρόεδρος στο «σημαινόμενον» μέσα από τις απρόσμενες επιλογές σημείων σε ό,τι αφορά το «σημαίνον», κάποιος θα μπορούσε να επισημάνει και να αναρωτηθεί για τη θέση του Αμερικανού προέδρου στις εξελίξεις. Δεν είπε «I don’t like him» για να δώσει, όπως συνηθίζει, άμεσα νόημα και μήνυμα. Δεν χρησιμοποίησε τα ευθύβολα «bad» ή «wrong» ή τα σαφέστερα «very very very bad» και «very very very wrong». Συμβαίνει κάτι; Complicated ξαφνικά; Οχι ότι στερείται άμεση αντίληψη η φράση του, αλλά σίγουρα ακούγεται πιο διπλωματική, αφήνοντας υπόνοιες υπόκρυψης μιας διστακτικότητας που καθόλου δεν ταιριάζει με τα κεντρικά χαρακτηριστικά της γλώσσας του αλλά ούτε και της προσωπικότητάς του, αν και η εν λόγω φράση δεν στερείται επιβεβαίωση του προσωποκεντρικού χαρακτήρος του υποκειμένου (τι ποίημα…).

Αν δεχτούμε ότι οι λέξεις του ξεπερνούν την περιγραφή της αισθητικής, της ποιότητας και προσπερνούν τη σημειακή μεταφορά της έννοιας, τότε μένει το επιδιωκόμενό του. Ητοι, η συναισθηματική φόρτιση στη λέξη. Ε, αυτό δημιουργεί ανησυχία. Η φράση υστερεί συναισθηματικά σε σχέση με τα γλωσσικά του σημεία. Συγκρίνεται με το beautiful ή το fantastic; Οταν λέει «Υπογράψαμε ένα beautiful deal» πιάνεις αμέσως το νόημα. Για να μην πούμε για το απόλυτο «big, beautiful, perfect deal». Ή τον «beautiful equipment, the best in the world». Ακόμα και για την οικονομία, καταλαβαίνεις όταν σου λέει ότι αναπτύσσεται με «fantastic rate». Δεν χρειάζονται εξηγήσεις.

Τώρα, με το λακωνικό περί μη ικανοποίησης μας μπέρδεψε, μας έβαλε σε σκέψεις. Τι εννοεί, τι επιφυλάσσει; Ανάγκη για αναλύσεις γλωσσικής διπλωματίας ξαφνικά; What’s wrong;