Συνωμότες. Δηλαδή, ονειροπόλοι άλλης καθημερινότητας αντί της σημερινής φοβικής… Δεν εξιδανικεύω την αίσθηση, βράδυ Τρίτης στο Ηρώδειο: «Μεγάλος Ερωτικός» από τις φωνές των Αλκίνοου Ιωαννίδη, Μαρίας Κωστράκη, «Δεκαπέντε εσπερινοί». Το γνωρίζουμε καλά οι μυημένοι, όχι μέσω μουσικής κατάρτισης, αλλά με την καρδιά μας άλλοτε θρηνούσα κι άλλοτε εμποτισμένη από την, κατά Αρλέτα σε συνέντευξη της στην «Εφ,Συν.» (15/6/2014), «ευφυΐα του συναισθήματος στη δημιουργία του Χατζιδάκι»: το μουσικό ιδίωμα του Μάνου μας είναι λυτρωτικό! Ταιριαστό, αρμονικά συνδεδεμένο με την εκτυφλωτική λάμψη της Ακρόπολης. Αντικρίζαμε συχνά τον ιερό βράχο, επειδή όταν τραγουδάς –και τον– «Μεγάλο Ερωτικό» του, τη μελοποιημένη ποίηση-σπονδή στον έρωτα, αναπόφευκτα το βλέμμα δεν παραμένει προσηλωμένο ευθεία, μπροστά, αλλά ατενίζει. Την ευεργεσία του έρωτα, τη λύτρωση από όσα μας δυναστεύουν στην εποχή μας και στη σκέψη μας. Κάλεσε περιπλανώμενο, το βράδυ της Τρίτης, με οδηγό και το φως της Ακρόπολης, λοιπόν, εκτόνωση της δίνης του σήμερα και διαφυγή, ανάπλαση με όπλο την αγάπη, την πίστη, τη δημιουργία, την έμπνευση.
Ανίσχυροι αλλά πεισμωμένοι ονειροπόλοι φαντάζαμε όταν αρχίζαμε να ψιθυρίζουμε με σύμμαχό μας την «πρώτη σταγόνα της βροχής» πριν αναρωτηθούμε, αν και ξέρουμε την απάντηση, «ποιος είν’ τρελός από έρωτα;» και βεβαιωθούμε για την «Κραταιά ως θάνατος αγάπη» από το «Ασμα Ασμάτων» του Σολομώντα και όχι μόνο…
«Κραταιά ως θάνατος»… Το «Σ’ αγαπώ» της Μυρτιώτισσας είναι θρήνος. Για την απώλεια του γιου της, ηθοποιού Γιώργου Παππά. Το γνωρίζεις, αλλά δεν διστάζεις, αντίθετα εμπνέεσαι να της/του το τραγουδήσεις ως ερωτική αφοσίωση. Ετσι και το βράδυ της Τρίτης… Το εξευγενισμένο, πολύμορφα επεξεργασμένο μουσικό ιδίωμα μας συνεπήρε λες και το ακούγαμε πρώτη φορά αν και είναι κτήμα μας, ακριβή πνευματική περιουσία…
Μάνο, σ’ ευχαριστούμε, υποκλινόμαστε!
