1. Θυμάστε τότε που βαριόμασταν στις διακοπές…
2. Η αισθηματολογία και η σωτηριολογία στην τέχνη (και όχι μόνο) κατά βάθος κρύβουν κυνισμό.
3. Αν σε μια επαγγελματική, συναισθηματική ή ερωτική σχέση διεκδικείς τα αυτονόητα, άλλαξε συμπαίκτη. Δεν έχει νόημα η φθορά, η κατατριβή και τα συναφή. Προσωπικά ό,τι κακό μ’ έχει βρει είναι από πεινασμένο. Και δεν αναφέρομαι, εννοείται, σ’ αυτούς που είναι άποροι και δεν έχουν να φάνε. Εννοώ τους ξελιγωμένους ή τους ακόρεστους συναισθηματικά, ερωτικά, κοινωνικά, πολιτισμικά. Υπέρ χορτάτου; Ναι, αρκεί να μη διατυμπανίζει την πληρότητά του.
4. Το να γράφεις καλά βιβλία, τραγούδια, να σκηνοθετείς καλές θεατρικές παραστάσεις ή ταινίες κ.λπ. δεν σε χρήζει αυτόματα και δεινό αναλυτή της πολιτικής επικαιρότητας (εγχώριας ή παγκόσμιας). Απλώς έχεις ένα διευρυμένο κοινό σε ό,τι λες: από το ζυγισμένο και ευθύβολο, έως το εντυπωσιοθηρικό και άστοχο. Σε δεύτερο χρόνο ανοίγει η κουβέντα τι σημαίνει «καλό». Π.χ. αυτό που σε καθιστά αναγνωρίσιμο σ’ ένα πλατύ κοινό, αυτό που σε εδραιώνει στον κόσμο της αισθητικής και της διάρκειας της δημιουργικής ροπής σου ή και τα δύο…
5. Η σιωπή στα ασανσέρ των νοσοκομείων είναι συντριπτική.
6. Οταν βρίσκεσαι σε ανάγκη, υπάρχουν λόγια που σε αναστηλώνουν. Λόγια-αγκαλιές, λόγια που σε κοιτούν κατάματα, κυρίως, όμως, λόγια-πράξεις.
7. Το γονίδιο της άνοιας ονομάζεται ANG (Αngiogenin), το γονίδιο της ά(γ)νοιας, παρότι είναι παγκόσμιο και πανάρχαιο, παραμένει ακόμη μη ανιχνεύσιμο.
8. Υπάρχουν κι αυτοί που έχουν ατζέντα ακόμη κι όταν κοιμούνται (όχι, φυσικά, ονείρων).
9. Συνήθως μαθαίνουμε αυτό που δεν συμβαίνει.
10. Οι αιώνιες διακοπές είναι τρομακτικές, καθώς φέρουν κάτι από το «εν τόπω φωτεινώ, εν τόπω χλοερώ, εν τόπω αναψύξεως».
