Δεν σας κρύβω πως μόλις έκανα τη σκέψη, ίσως και φοβισμένος όταν την παγίωσα, αναρωτήθηκα μήπως αδικώ τον παράγοντα άνθρωπο επειδή υπερεκτιμώ τις δυνατότητες και τα μέσα, όσα κατέχουν κρατικές οντότητες αλλά και πολίτες, όλοι μας, απέναντι στην κλιματική εκτροπή. Μήπως τελικά δεν ευθύνονται-όμαστε όσο-όπως νομίζουμε και στην ουσία είναι άνισο παιχνίδι αυτό ανάμεσα στην κλιματική ανισορροπία και τον παράγοντα άνθρωπο. Μέχρι και τάση απενοχοποίησης του ανθρώπινου παράγοντα διέκρινα στον εαυτό μου: «Μήπως βασική αιτία είναι ο, κατά την επιστήμη, “γερασμένος πλανήτης” και όχι η αλόγιστη χρήση των ενεργειακών πηγών από τις σύγχρονες κοινωνίες;».
Αρχική παρατήρηση-μητέρα των ίδιων σκέψεων ήταν η σαρκαστική, όσο και τραγική στην ουσία της, παρατήρηση πως, με αφορμή και την τωρινή πύρινη ατμόσφαιρα, οι καταδιωκόμενοι από την περιβαλλοντική αστάθεια αλλά και φυσικοί αυτουργοί της, κρατικές οντότητες και πολίτες (όλοι έχουν-ουμε μερίδιο ευθύνης!), τρέχουν να σωθούν σαν τα τρομαγμένα ποντικάκια… Εντός αποπνικτικής ατμόσφαιρας, αυτής που αξίζει στην ανθρώπινη παραβατικότητα. Επιχείρημά μου για τις ίδιες σκληρές διατυπώσεις είναι πως ακόμη και τώρα για τους περισσότερους δίπλα μου το πρόβλημα λήγει όταν δύσει ο ήλιος και μειωθεί η θερμοκρασία…
Ξεκινώ, δήθεν αμέριμνος, συζητήσεις με συμπολίτες για την ηθική διάσταση της περιβαλλοντικής εκτροπής, τις επιρροές των κοινωνικών αδικιών από πολιτικές στη διαμόρφωση οικολογικής συνείδησης, τη δυσχέρεια πιεζόμενων κοινωνικών ομάδων, ευρισκόμενων σε διαρκή οικονομική πίεση, να πλάσουν νέα-οικολογική στάση ζωής. Λέω, μήπως αφυπνίσω, την αλήθεια: πως η θνησιμότητα είναι αυξημένη από την υπερθέρμανση. Πως αντίδραση οφείλει να είναι η αλλαγή της ενεργειακής παραγωγής με παράλληλη εξάλειψη του χάους των κοινωνικών ανισοτήτων. Μελαγχολώ απ’ τα αντανακλαστικά του κόσμου-αυτουργού γύρω μου…
Επειγόντως θαρραλέα, ανιδιοτελής ένταξη των όρων-αιτιών της κλιματικής κρίσης στην παιδεία μας! Χωρίς ωραιοποιήσεις…
