Το ποδόσφαιρο, το παιχνίδι ως διοχέτευση φυσικών και ψυχικών ικανοτήτων του παίκτη, βεβαίως οι επιρροές του, όσες ασκεί στο πολύχρωμο, πολύβουο πλήθος, είτε αυτό βρίσκεται στην εξέδρα, είτε μπροστά σε τηλεόραση ή ραδιόφωνο, εμπεριέχει αλλά και εμπνέει ποίηση. Εσείς οι διαφωνούντες ανώριμοι ελιτιστές, σήμερα (21/3) «Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης», απλά αφουγκραστείτε. Ποιητές αλλά και όσους έχουμε παίξει μπάλα και κατανοήσαμε πως όταν δώσαμε την πάσα στον συμπαίκτη που πέτυχε γκολ και πανηγύρισε εκστασιασμένος, μεταβιβάσαμε ευκαιρία ανάδειξης. Μέσω της προσωποποιημένης, κι ας είναι από δέρμα, μπάλας, η οποία «αν δεν σε θέλει, όσο κι αν προσπαθείς, γκολ δεν μπαίνει!». «Αν δεν σε θέλει»! Οπως μια γυναίκα…
Ο Ασημάκης Πανσέληνος περιγελά: «πόδια στραβά και χέρια ορμούν, κουτουλούν σαν βόδια να βρουν το νόημα της ζωής στην πάλη». Του απαντά στις «Γειτονιές του Κόσμου» για τον μικρό Παυλή, θύμα των εισβολέων Αγγλων (1944), ο άλλοτε ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής Γιάννης Ρίτσος (ο Ατλαντας στα Θυμαράκια η ομάδα του): «ο Παυλής έπαιζε όμορφα μ’ όλο που ήταν ξυπόλητος». Αλλά και ο Αργεντινός αμυντικός Κίκε Γουλφ – σε εκείνον αποδίδεται το ποιητικό κείμενο με τις ερωτήσεις: «πώς να ξέρεις τι είναι ευχαρίστηση αν δεν έκανες τον γύρο του θριάμβου εκτός έδρας;» και «πώς να ξέρεις τι είναι μίσος αν ποτέ δεν έβαλες αυτογκόλ;».
Για τον Τζορτζ Μπεστ, ο Μάνος Χατζιδάκις αναφωνεί σε ποίημά του «Θεέ μου, με τι ψυχή γινόταν ο ίδιος πάθος;». Ο Ντιέγκο Μαραντόνα όταν ντρίμπλαρε όλους τους Αγγλους έστειλε λόγια για τραγούδια στα χείλη των Αργεντινών και όταν νωρίτερα παρανόμησε με το χέρι ήταν λες και απήγγειλε στίχο κοροϊδίας σαν αυτούς του Γεωργίου Σουρή… Ποιητής!
-320x213.jpg)
