Μητέρα εφήβου, νέου 16 ετών με κινητικό πρόβλημα, είναι η Ελένη Καλαϊτζίδου και επικοινώνησε χθες μαζί μας με αφορμή «τους χώρους-απειλές» (δική της η έκφραση με φωνή που έσταζε μένος και απόγνωση μαζί) στο Κέντρο Υγείας της Αίγινας: «Είμαστε φιλοξενούμενοι από φιλική οικογένεια, πήγαμε νωρίς το πρωί, ανυποψίαστοι, για εξετάσεις με αφορμή αδιαθεσία του γιου μου, αλλά… φύγαμε άπρακτοι, αισθανόμενοι πως δραπετεύσαμε!».
Η κυρία Καλαϊτζίδου, τρία χρόνια πριν, είχε επικοινωνήσει μαζί μας με αφορμή ρεπορτάζ της «Εφ.Συν.» για τις συνθήκες διαβίωσης (προσβασιμότητα μα και νοσηλεία, αποκατάσταση) των συμπολιτών με κινητικά προβλήματα. Κι από τότε ανταλλάσσουμε απόψεις αλλά και κοινές, συνήθως τραυματικές, εμπειρίες. Στην Αίγινα, στη σκιά της πρωτεύουσας; Αφουγκραστείτε την:
«Μας είπαν πως “δεν λειτουργούν τα πάντα [!] λόγω εργασιών αναβάθμισης του Κέντρου από τον Μάιο”. Οι ίδιες εργασίες έχουν απομακρύνει τα ασθενοφόρα από τον χώρο. Σημειώστε πως συγγενείς παριστάνουν τους τραυματιοφορείς και, στη δική μας περίπτωση, το σώμα του γιου μου χρειάζεται, λόγω του κινητικού προβλήματος στη σπονδυλική στήλη, ιδιαίτερο χειρισμό στη μεταφορά του· απούσα λοιπόν αυτή, με τους κινδύνους επιβάρυνσης, ίσως τραυματισμού του, υπαρκτούς! Λειτουργεί μόνο το παιδιατρικό, όχι το μικροβιολογικό, ούτε το ακτινολογικό. Το τμήμα επειγόντων -σοκ!- έχει εγκατασταθεί στην αίθουσα συνεδριάσεων [!], τα ιατρικά μηχανήματα και τα φαρμακευτικά είδη βρίσκονται σε χώρο των οικοδομικών εργασιών, “αναβάθμισης” όπως τη λένε, του χώρου. Συγκινητικές οι προσπάθειες του αμήχανου ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, τους ευχαριστήσαμε, τους είπα “καταλαβαίνω…” και επιστρέφουμε άρον-άρον στον Πειραιά μήπως βρούμε άλλο νοσοκομείο…».
Συνθήκες που σαρκάζουν τις και σαρκάζονται από τις επιμέρους-επικοινωνιακές εφαρμογές ισοτιμίας. Εκεί που υπάρχουν τηλεοπτικές κάμερες…
