Η πιο τίμια απ’ όλους είναι η Νέα Αριστερά, έστω και αν δεν κάνει γκελ στην κοινωνία. Οι άνθρωποι είδαν από την αρχή τι εστί Στέφανος Κασσελάκης και την έκαναν από τον ΣΥΡΙΖΑ με γοργά βήματα. Ετσι κράτησαν την αξιοπρέπειά τους και απέφυγαν τον διασυρμό που ζουν όσοι απέμειναν πίσω. Και τους παίρνει όλους η μπάλα, φταίνε-δεν φταίνε. Η λαίλαπα Κασσελάκη σαρώνει· και σαρώνει δίχως εξαιρέσεις.
Και ναι, σωστά τον αποκλείουν από την εκλογή αρχηγού η Κεντρική Επιτροπή του κόμματος και η Πολιτική Γραμματεία. Και έπρεπε να το προχωρήσουν ένα βήμα πιο πέρα. Να καταργήσουν αυτή την αστεία εκλογή αρχηγού από τη βάση. Οι εκλογές των αρχηγών στα κόμματα, ιδίως τα αριστερά, γίνονται από τα συνέδρια και τα όργανα, όχι από τη βάση. Και ποια βάση, ε; Οποιος περνάει απ’ έξω από το εκλογικό κέντρο, μπαίνει μέσα, δίνει ένα πεντάευρο, παίρνει ρέστα τρία ευρώ και ψηφίζει. Τι και αν δεν είναι μέλος του κόμματος, τι και αν υποστηρίζει άλλο κόμμα, no problem, μπορεί να ψηφίσει.
Την εκλογή αρχηγού από τη βάση την έφερε πρώτος, ως γνήσιο Αμερικανάκι, ο Γιώργος Παπανδρέου. Διότι περί αμερικανιάς πρόκειται. Μετά ζήλεψε δόξα και ο Αλέξης Τίπρας, επί παντοδυναμίας του, οπότε τη θεσμοθέτησε και στον ΣΥΡΙΖΑ. Αδιανόητα πράγματα που τότε πέρασαν επειδή δεν υπήρχε άλλος αντίπαλος και έμοιαζε άνευ ουσίας οποιαδήποτε αντίδραση. Και έτσι φτάσαμε στο σημείο να κερδίζει την αρχηγία ένας «αερόλιθος εξ Αμερικής» (όπως έλεγε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης για τον Ανδρέα Παπανδρέου το 1965). Καιρός να αλλάξει αυτό και να επιστρέψει ο ΣΥΡΙΖΑ σε κανονική συνθήκη εκλογής αρχηγού. Αν και πολύ φοβάμαι ότι πλέον είναι πολύ αργά για το κόμμα.
