Μετά τις ευρωεκλογές η ελληνική πολιτική κοινωνία βυθίζεται σε τέλμα. Η πρόταση αυτή δεν έχει δογματικό χαρακτήρα. Απηχεί τις διαπιστώσεις όλων μας που ζούμε στην ελληνική κοινωνία. Και εννοείται πως η πρόταση αυτή δεν ανάγεται στο σύστημα των δημοσκοπήσεων, το οποίο τους τελευταίους μήνες γνωρίζει «δόξα λαμπρή»!
Αρχικώς είχε επικρατήσει η αντίληψη ότι η ελληνική πολιτική κοινωνία έζησε «αγκαλιά» με το καθεστώς της αβεβαιότητας κατά τη φάση της δημοσιονομικής κρίσης. Αυτό τελικά δεν επιβεβαιώθηκε! Στις μέρες μας δεν ζούμε μια ακόμη κρίση, αλλά βρισκόμαστε στο απόλυτο καθεστώς πολιτικής αβεβαιότητας.
Δεν πρόκειται να απαριθμήσω εμπειρικά γεγονότα ούτε να αναπτύξω ερμηνευτικές προτάσεις για τις πολιτικές συνθήκες αβεβαιότητας, στις οποίες ζούμε. Θα σταθώ μόνον στην απεγνωσμένη προσπάθεια που καταβάλλει το «σύστημα Μητσοτάκη» να κρατηθεί στην εξουσία. Και εσχάτως εκδηλώθηκαν δύο πρωτοβουλίες: η μια αναφέρεται στην αλλαγή του εκλογικού νόμου και η άλλη στην τροποποίηση του Συντάγματος. Η λαϊκή παροιμία λέει «Ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται». Σε αυτή την πολιτική συνθήκη βρισκόμαστε σήμερα. Το μοντέλο διακυβέρνησης του Μητσοτάκη (με τη θεσμοθέτηση του επιτελικού κράτους και την περιθωριοποίηση του κόμματος της Ν.Δ.) εξάντλησε τον πολιτικό κύκλο του. Ποια θα είναι η διάδοχη κοινοβουλευτική και πολιτική συνθήκη είναι ένα ανοιχτό ζήτημα. Θα έλεγα υπαρξιακό ζήτημα πολιτικής επιβίωσης της κοινωνίας μας. Θα περιμένουμε μέχρι τον Ιούνιο του 2027.
*Πολιτικός φιλόσοφος
