Ραντεβού σε τέσσερα χρόνια

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Παρισιού ήταν οι πλουσιότεροι σε εικόνες που έχουν καταγραφεί στη μνήμη. Μια ελιτίστικη πόλη έγινε προσιτή και πρόσχαρη για δύο εβδομάδες, βάζοντας τα μνημεία της στην υπηρεσία της διοργάνωσης και γεμίζοντας με κόσμο έως και τους ανηφορικούς δρόμους της Μονμάρτρης. Μπορεί να μη σημειώθηκε η αθλητική επιτυχία του Πεκίνου 2008 με τα επιτεύγματα των Γιουσέιν Μπολτ και Μάικλ Φελπς, όμως ήταν οι Αγώνες όπου κάθε χώρα είχε δικαίωμα στο όνειρο: η Μποτσουάνα, η Ντομίνικα, η Αγία Λουκία…

Το μυαλό ήδη ταξιδεύει στο Λος Αντζελες του 2028. Τι θα σκαρφιστούν οι Αμερικανοί για να ξεπεράσουν τους Γάλλους; Αποφεύγω έντονα τη σκέψη μιας τελετής όπου θα κηρύξει την έναρξη των Αγώνων ο Ντόναλντ Τραμπ πλαισιωμένος από τους MAGA φίλους του.

Οργανωτικά οι Αμερικανοί έχουν υποσχεθεί πολλά. Η δήμαρχος Κάρεν Μπας μάλιστα μίλησε για μια πόλη χωρίς αυτοκίνητα. Ειδικά για το Λος Αντζελες ακούγεται σαν ανέκδοτο, όπως το «καθαρός Σηκουάνας».

Αγωνιστικά θα παραμείνει η Κίνα τόσο κοντά στα μετάλλια όσο στο Παρίσι; Ή οι Αμερικανοί θα αρνηθούν την είσοδο στη χώρα στους Κινέζους κολυμβητές και θα εξαφανιστούν στον ορίζοντα; Αλήθεια, πού θα έχει ανέβει ο Μόντο Ντουπλάντις τότε στο επί κοντώ; Στη χώρα του Φόρεστ Γκαμπ θα πάει το χρυσό του πινγκ πονγκ σε μη Κινέζους αθλητές; Θα παρελάσει άραγε ως χώρα ξανά η Ρωσία -και μάλιστα μέσα στις ΗΠΑ;

Ελπίζω μέχρι τότε να έχει προκύψει και κάποιο νέο αθλητικό anthem. Καλό το «Freed from Desire», αλλά να προχωρούσαμε παρακάτω; Ει δυνατόν, κάτι που να μην τραγουδάει η Τέιλορ Σουίφτ…

ΥΓ. Εύλογη απορία: «Εδώ ο κόσμος καίγεται κι εσύ ασχολείσαι με τους Ολυμπιακούς Αγώνες;» Ναι. Αρνούμαι κατηγορηματικά να προσθέσω τον δεκάρικο λόγο μου στην κακοφωνία των ασχέτων που αυτοβαφτίζονται ειδήμονες…