Η βόλτα στον ψηφιακό καφενέ του FB χτες και προχτές μπορούσε να λειτουργήσει παρηγορητικά – σε πρώτη ανάγνωση. Η μπότα των ακροδεξιών που προελαύνουν προς την εξουσία είχε εξαφανιστεί κάτω από τα σανδάλια χαρούμενων εκδρομέων, που απολαμβάνουν ολιγοήμερες έστω διακοπές, και τις πραγματικά συγκλονιστικές φωτογραφίες από την καμένη Σέριφο. Οι εκλογές στη Γαλλία ήταν σαν μην έχουν συμβεί για την πλειονότητα των χρηστών – ή, τουλάχιστον, για όσους εγώ μπορώ να δω στο timeline μου.
Η Γαλλία κείται μακράν λοιπόν; Η μάχη του γαλλικού λαού απέναντι στο τέρας του φασισμού δεν μας αφορά; Η άνοδος της Ακροδεξιάς δεν μας απειλεί; Αισθανόμαστε ασφαλείς κι απρόσβλητοι στην τοποθεσία Ελλάδα; Ή μήπως νιώθουμε τόσο αδύναμοι που πια ο καθένας μας κλείνεται στον μικρόκοσμό του και την παλεύει όπως ξέρει και μπορεί; Απάντηση δεν έχω, πιστεύω όμως ότι πρέπει να μας απασχολήσει στα σοβαρά η ερώτηση. Οπως και, πέραν του 33% των ψηφοφόρων που συγκέντρωσε ο Εθνικός Συναγερμός, πρέπει να μας προβληματίσει κι εκείνο το 33% που στην πιο κρίσιμη αναμέτρηση της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας προτίμησε να απέχει.
Τουλάχιστον να πάρουμε το μάθημά μας έγκαιρα και να δούμε πώς οι πολιτικές τού «ούτε δεξιά ούτε αριστερά» Μακρόν έριξαν τόσο κόσμο στα νύχια της Λεπέν. Οπως και -κυρίως- να εμπνευστούμε από το Νέο Λαϊκό Μέτωπο, που σε χρόνο-ρεκόρ ξεπέρασε χρόνιες αγκυλώσεις, κατέβασε ένα εξαιρετικό πρόγραμμα και με μια εμπνευσμένη καμπάνια κατάφερε να έρθει δεύτερο και συνεχίζει να δίνει τη μάχη ενόψει του δεύτερου γύρου.
Οι ψηλοτάκουνες γόβες της κ. Λεπέν δεν μπορούν να καμουφλάρουν τον ήχο από τα φασιστικά άρβυλα στους δρόμους της Ευρώπης – κι όσο κι αν δεν φαίνεται ενδεχομένως, η Γαλλία δεν κείται μακράν.
