Πάρκο χωρίς πάρκο;

Αν υπάρχει ένα έργο που συμπυκνώνει όσο λίγα (εντάξει, το Μετρό κρατάει το ρεκόρ…) τις χαμένες δεκαετίες της Θεσσαλονίκης, αυτό είναι το πρώην στρατόπεδο Παύλου Μελά. Ενας τεράστιος ελεύθερος χώρος στη δυτική πλευρά της πόλης, εκεί όπου το πράσινο δεν αποτελεί πολυτέλεια, αλλά ανάγκη επιβίωσης, το παλαιό στρατόπεδο είχε μετατραπεί εδώ και χρόνια σε σύμβολο μιας υπόσχεσης. Οτι κάποτε οι δυτικές συνοικίες θα αποκτούσαν τον πνεύμονα που τους στέρησαν η άναρχη ανάπτυξη, το τσιμέντο και η διαχρονική αδιαφορία.

Γι’ αυτό και τα πανηγυρικά εγκαίνια του «Μητροπολιτικού Πάρκου» χθες προκαλούν τουλάχιστον αμηχανία. Διότι, αν αφαιρέσει κανείς τις κορδέλες, τις εξέδρες και τα δελτία Τύπου, ανακαλύπτει ότι μεγάλο μέρος όσων παρουσιάζονταν επί χρόνια ως η καρδιά του έργου παραμένει ακόμη στα χαρτιά ή μετατίθεται για το μέλλον. Σημαντικές παρεμβάσεις δεν έχουν ολοκληρωθεί και η πλήρης ανάπτυξη του χώρου παραπέμπεται σε επόμενες χρηματοδοτήσεις και επόμενες διοικήσεις.

Ασφαλώς κάθε τετραγωνικό μέτρο ελεύθερου χώρου που αποδίδεται στους πολίτες είναι καλοδεχούμενο. Και κανείς δεν λέει ότι το στρατόπεδο έπρεπε να παραμείνει κλειστό ώσπου να ολοκληρωθούν τα πάντα. Αλλο όμως η σταδιακή παράδοση ενός έργου και άλλο η παρουσίασή του ως… επιτεύγματος! Ισως τελικά το πιο θεσσαλονικιώτικο στοιχείο της υπόθεσης να μην είναι το ίδιο το πάρκο, αλλά η βιασύνη να γίνουν εγκαίνια. Σαν να αρκεί μια ταμπέλα για να φυτρώσουν δέντρα, να ζωντανέψουν κτίρια και να σβήσουν είκοσι χρόνια αναμονής.