Ναι, το ομολογώ. Φέτος στήθηκα να δω Eurovision, έναν διαγωνισμό που κανονικά απαξιώ. Αυτή τη φορά όμως, λίγο η Μαρίνα Σάττι, λίγο η πολεμική (κυριολεκτικά και μεταφορικά) συμμετοχή του Ισραήλ με έκαναν και μένα eurofan για μια βραδιά. Και όχι μόνο εμένα, αλλά και τη φίλη μου την Τ. που ακούει τζαζ και αποτυπώνει με επιτυχία στο χαρτί τις λογοτεχνικές της ανησυχίες. Είπαμε, λοιπόν, να το ζήσουμε μαζί, με πατατάκια, ποπ κορν και μπίρες που μας είχε φέρει από τη Νορβηγία η φίλη μας η Ε. στο τελευταίο ταξίδι της στην Ελλάδα.
Για ένα βράδυ πωρωθήκαμε, φωνάξαμε, είπαμε καφρίλες και κάναμε χειρονομίες ποδοσφαιρικού επιπέδου (εγώ στο μεταξύ αντάλλασσα μηνύματα με τη φίλη και κουμπάρα μου στο Αμστερνταμ όπου η κατά το ήμισυ ολλανδική οικογένειά της «πενθούσε» για τον άδικο αποκλεισμό της Ολλανδίας τελευταία στιγμή), στεναχωρηθήκαμε για τη Μαρίνα Σάττι, κοντέψαμε να πάθουμε εγκεφαλικό όταν το Ισραήλ βρέθηκε για λίγο στην πρώτη θέση χάρη στις ψήφους του κοινού, αποζημιωθήκαμε στο τέλος με τη νίκη της Ελβετίας και ύστερα πήγαμε για ύπνο.
Η Μαρίνα Σάττι είναι μια υπερταλαντούχα καλλιτέχνις, αλλά το τραγούδι την αδίκησε. Το ίδιο και η σκηνοθεσία. Η ίδια, βέβαια, έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε με το υλικό που είχε και μπράβο της. Στον διαγωνισμό υπήρχαν καλύτερα τραγούδια, ανάμεσά τους και το ελβετικό που σήκωσε την κούπα. Γι’ αυτό βρέθηκε η Ελλάδα στην 11η θέση και όχι επειδή χασμουρήθηκε η Σάττι, όπως έγραψαν διάφοροι ανεγκέφαλοι. (Στη συνέχεια, οι ίδιοι ή και άλλοι ανεγκέφαλοι θα έγραφαν για παγκόσμια συνωμοσία ΛΟΑΤΚΙ πίσω από τη νίκη της Ελβετίας.)
Και φυσικά, είναι εντελώς αφελής όποιος εξακολουθεί να πιστεύει στο no politica του διαγωνισμού. Αποδείχθηκε φέτος περίτρανα με το Ισραήλ, για το οποίο έχει ήδη χυθεί πολύ μελάνι. Ισως, σε μικρότερο βαθμό και με την Ουκρανία η οποία, σε αντίθεση με πριν από δύο χρόνια που βγήκε πρώτη, φέτος σκαρφάλωσε στην τρίτη θέση με ένα ξενέρωτο, εντελώς αδιάφορο τραγούδι. Για το τέλος: Μαρίνα, κλείσε τα αυτιά σου στους haters και συνέχισε όπως είσαι.
