Εγινε και η Eurovision. Και ο ημιτελικός και ο τελικός και οι συνεντεύξεις Τύπου και τα πάντα. Η Ελβετία κέρδισε μα δεν με απασχολεί διόλου. Ισως γιατί ποτέ δεν με έκαιγε τι γίνεται με αυτόν τον «θεσμό», που πανηγύρι δεν είναι αλλά πίσω από αυτόν στήνεται τρελό πανηγυράκι από πολιτικές και συμφέροντα, που εργαλειοποιούν και μουσική και καλλιτέχνες. Φέτος, ωστόσο, ήταν κάπως διαφορετικά, καθώς κάποιοι/ες/α αποφάσισαν πως το να χασμουριέσαι καθιστός είναι μια πολιτική κίνηση, πολύ πιο σωστή από το να κοιμάσαι όρθιος… φαντάζομαι.
Η μουσική είναι ανάγκη. Ανάγκη και γλώσσα και ως τέτοια είναι και απολύτως πολιτική. Γιατί ο άνθρωπος είναι φύσει πολιτικό ον (αλλιώς θα ζούσε μόνος του) και η μουσική είναι ένας τρόπος να επικοινωνήσει. Τι; Ενα συναίσθημα, μια σκέψη, πολλές σκέψεις, μια αισθητική, μια ηθική στάση… Αρα και το τι μουσική ακούς και το τι μουσική παίζεις είναι πολιτική θέση.
Η Μαρίνα Σάττι επέλεξε να χασμουριέται την ώρα που μιλούσε η συνάδελφός της από το Ισραήλ, κοιτώντας επιδεικτικά την κάμερα. Πολλοί στήριξαν την απαράδεκτη αυτή στάση της, κάποιοι (εγώ σίγουρα είμαι ανάμεσά τους) τη βρήκαμε απαράδεκτη από κάθε άποψη. Ακόμη κι αν θεωρήσουμε πως η τραγουδίστρια από το Ισραήλ εκπροσωπεί τη χώρα της, άρα και την πολιτική της, τότε η Σάττι εκπροσωπεί την Ελλάδα, άρα και την πολιτική Μητσοτάκη, που μία είναι η λέξη που τη χαρακτηρίζει (στην κυριολεξία της): εγκληματική. Αυτή είναι η λογική; Γιατί, αν αυτή είναι, τότε ισχύει και από τις δύο πλευρές.
Εκτός αν θεωρούμε ότι το έγκλημα στα Τέμπη ή το ναυάγιο στην Πύλο ή τα push backs δεν είναι εγκλήματα. Πέρα από τα παραπάνω, που ίσως να είναι και θέμα διαλόγου, να ρωτήσω κάτι άλλο, επίσης πολιτικό: Τα δικαιώματα για το τραγούδι της (που το έχουν γράψει εννέα συνθέτες!) η Σάττι θα τα δώσει στην Παλαιστίνη; Δικαιώματα από το Ισραήλ θα πάρει, όταν θα παίζεται εκεί; Το 1/10 των δικαιωμάτων έστω θα το δώσει; Ή απλά θα χασμουριέται;
